«Γίναμε Ζάμπια»

Ηταν μία φράση που ακού­στηκε πολλές φορές τις τελευ­ταίες μέρες, μετά την απόφαση της κυβέρ­νη­σης να ομα­δο­ποι­ή­σει τις οφειλές της προς το ΔΝΤ για τον Ιούνιο σε μία δόση, στο τέλος του μήνα, μία δυνα­τό­τητα που είχε αξιο­ποι­ή­σει και η Ζάμπια κατά τη δεκα­ε­τία του ’80΄.

Προ­κει­μέ­νου να αποφύγω άλλο ένα πολι­τι­σμικό σοκ, μετά την Δανία του Νότου, την Βενε­ζου­έλα, την Αργε­ντινή, έψαξα πλη­ρο­φο­ρίες για την Ζάμπια. Να ξέρω που πηγαίνω αυτή τη φορά.

Πρώτον, η Ζάμπια είναι δίπλα στη Ζιμπά­μπουε, χώρα που αιωνίως την ανα­φέ­ρουμε ως παρά­δειγμα προς αποφυγή.

Η χώρα δια­θέ­τει ορυκτό πλούτο και επι­πλέον μπορεί να είναι αυτάρ­κης στην παρα­γωγή τρο­φί­μων. Πρό­κει­ται για μία από τις χώρες με τη μεγα­λύ­τερη παρα­γωγή χαλκού στον κόσμο. Βάση της οικο­νο­μίας της απο­τε­λεί η εξόρυξη χαλκού. Ωστόσο, οι εξα­γω­γές χαλκού επλή­γη­σαν τη δεκα­ε­τία του 1980 από τη διεθνή πτώση στις τιμές του προ­ϊ­ό­ντος.

Στο υπέ­δα­φος της χώρας υπάρ­χουν επίσης μεγάλες ποσό­τη­τες μολύ­βδου, κοβαλ­τίου και ψευ­δαρ­γύ­ρου. Η ενέρ­γεια προ­έρ­χε­ται κυρίως από υδροη­λε­κτρικά εργο­στά­σια.

Η κακο­δια­χεί­ριση και η δια­φθορά συνε­τέ­λε­σαν στην επαύ­ξηση των οικο­νο­μι­κών προ­βλη­μά­των κατά την ίδια περίοδο. Τη δεκα­ε­τία του 1990 η κυβέρ­νηση συνερ­γά­στηκε με το Διεθνές Νομι­σμα­τικό Ταμείο και προέβη στη λήψη μέτρων, όπως η υπο­τί­μηση του νομί­σμα­τος και οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις των κρα­τι­κών εται­ρειών.

Τα μέτρα αυτά οδή­γη­σαν σε αύξηση της ανερ­γίας και σε αυξη­μένα οικο­νο­μικά προ­βλή­ματα.

Οι ομοιο­πα­θείς, από «διε­θνείς τοκο­γλύ­φους», σύντρο­φοι της Ζάμπια έχουν απ’ ότι φαί­νε­ται κοινές παθο­γέ­νειες. Το άλλο που δεν ήξερα, είναι ότι στη Ζάμπια ζουν πάνω από 300 ελλη­νι­κές οικο­γέ­νειες οι οποίες, εδώ και έναν χρόνο, βρί­σκουν κατα­πλη­κτι­κές τις συν­θή­κες για τις επι­χει­ρή­σεις τους. Άρα, φαί­νε­ται να υπάρχει μια τάση προ­σέγ­γι­σης των δύο χωρών. Σύμφωνα μάλιστα, με πλη­ρο­φο­ρίες του Επι­με­λη­τή­ριου, η Υπο­σα­χά­ρια Αφρική έχει τερά­στιες δυνα­τό­τη­τες ανά­πτυ­ξης και είναι η ανερ­χό­μενη ήπειρος του 21ου αιώνα. Ενώ, η πολλά υπο­σχό­μενη Ζάμπια μπορεί να απο­τε­λέ­σει τη χώρα-«κλειδί» για ανά­πτυξη στις γει­το­νι­κές χώρες.

Πάντως, καλό θα ήταν κάποιοι που επι­κα­λού­νται άλλες χώρες με υπο­τι­μη­τικό τρόπο, να μην ξανά ανέβουν στα κάγκελα όταν ανα­φέ­ρουν διά­φο­ροι ηγέτες του εξω­τε­ρι­κού « Να μη γίνουμε Ελλάδα» ως παρά­δειγμα προς απο­φυ­γήν.