Για τις «βαρκούλες»

Υπάρ­χουν κι εκεί­νοι που δυ­σα­να­σχε­τούν με τις δια­μαρ­τυ­ρί­ες και τη συ­ζή­τη­ση που υπάρ­χει για την στή­ρι­ξη των αν­θρώ­πων της Τέ­χνης, των καλ­λι­τε­χνών, όλων όσων ερ­γά­ζο­νται για να πα­ρα­χθεί αυτό που λέμε Πο­λι­τι­σμός  και απα­ντούν  «Εδώ κα­ρά­βια χά­νο­νται, βαρ­κού­λες αρ­με­νί­ζουν». Λο­γι­κό. Η θέση που έχει ο ερ­γά­της της Τέ­χνης και η κοι­νω­νι­κή, οι­κο­νο­μι­κή ση­μα­σία του έργου του στη συ­νεί­δη­σή μας είναι και οι λόγοι για τους οποί­ους ο κλά­δος των αν­θρώ­πων αυτών είναι από τους πρώ­τους που πλήτ­τε­ται σε πε­ριό­δους κρί­σης (και όχι μόνον). Είναι τα στε­ρε­ό­τυ­πα που ευ­θύ­νο­νται για αντι­δρά­σεις απα­ξί­ω­σης από με­ρί­δα συ­μπο­λι­τών μας, όταν ακούν για την ερ­γα­σια­κή κρίση που επέρ­χε­ται στο κλάδο της σύγ­χρο­νης καλ­λι­τε­χνι­κής δη­μιουρ­γί­ας, θε­ω­ρώ­ντας πως είναι κά­ποιοι άν­θρω­ποι που απλά κά­νουν το κέφι τους, που κά­νουν κάτι ελι­τί­στι­κο και εκτός κοι­νω­νι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας και αγνο­ώ­ντας εντε­λώς το μέ­γε­θος της κα­τα­στρο­φής σε ένα κομ­μά­τι του κοι­νω­νι­κού συ­νό­λου, αλλά και μια με­γά­λη πληγή σ’ αυτό που λέμε σύγ­χρο­νο Πο­λι­τι­σμό.

Τα λέει πολύ κα­λύ­τε­ρα μια συ­μπο­λί­τισ­σά μας, η Γε­ωρ­γία Χα­τζη­γε­ωρ­γί­ου, που υπη­ρε­τεί αυτό τον χώρο και  απα­ντά σε όλους αυ­τούς, γιατί οι άν­θρω­ποι που υπη­ρε­τούν τον Πο­λι­τι­σμό-από όποια θέση- που πα­ρά­γουν Πο­λι­τι­σμό, δεν είναι “βαρ­κού­λες που αρ­με­νί­ζουν” :  “…Γιατί η ζωή σου θα ήταν λειψή χωρίς μου­σι­κή. Άδεια, άχρω­μη, άοσμη. Γιατί δε θα συν­δύ­α­ζες το τρα­γού­δι σας με εκεί­νο το δει­λι­νό στην πα­ρα­λία που σου χα­μο­γέ­λα­σε και φώ­τι­σε ο κό­σμος. Γιατί δε θα πο­νού­σαν οι πα­τού­σες σου από το χορό στο πα­νη­γύ­ρι στο νησί. Γιατί δε θα ξε­χά­σεις ποτέ εκεί­νη τη συ­ναυ­λία που 5000 άν­θρω­ποι γί­να­τε μια παρέα, ένα σώμα που κου­νιό­ταν αρ­μο­νι­κά στην πιο απρό­βλε­πτη χο­ρο­γρα­φία. Γιατί δε θα γέ­μι­ζε η καρ­διά σου από την πα­ρά­στα­ση που είδες και κρά­τη­σες για μέρες μέσα σου. Γιατί το βι­βλίο που διά­βα­σες σου άλ­λα­ξε τη ζωή. Γιατί δεν μπο­ρού­με να ξε­χά­σου­με τις ανα­μνή­σεις που χτί­σα­με με νότες, στί­χους, ερ­μη­νεί­ες. Με τέχνη. Με πο­λι­τι­σμό. Γιατί ο πο­λι­τι­σμός θα μας κάνει κα­λύ­τε­ρους, θα για­τρέ­ψει την ψυχή μας και θα μας ση­κώ­σει 3 εκα­το­στά από το χώμα. Λίγη σκέψη πριν εκ­φρα­στού­με, μόνο καλό θα μας κάνει. Ίσως έτσι στα­μα­τή­σου­με πια να μι­λά­με για τα αυ­το­νό­η­τα.»