Με το κλειδί στην πόρτα και τα χρέη στην πλάτη η έναρξη της σεζόν για τις επιχειρήσεις

• Γ. Πάππου: «Κάθε χρόνο όλο και πιο δύσκολη η προ­ε­τοι­μα­σία των επι­χει­ρή­σεων για το άνοιγμα της του­ρι­στι­κής περιό­δου»

Με τους πρώτους επι­σκέ­πτες να βρί­σκο­νται ήδη στο νησί και τις αφίξεις να πυκνώ­νουν, οι του­ρι­στι­κές επι­χει­ρή­σεις και τα ξενο­δο­χεία ανοί­γουν στα­διακά, έπειτα από μία απαι­τη­τική περίοδο -όπως εξελίχθηκε- προ­ε­τοι­μα­σίας.

Η φετινή προ­ε­τοι­μα­σία εξε­λί­χθηκε σε μεγάλη δοκι­μα­σία για τους επαγ­γελ­μα­τίες του νησιού, οι οποίοι κλή­θη­καν να σηκώ­σουν το βάρος της ακρί­βειας πριν από τις πρώτες εισπρά­ξεις της σεζόν.

Με το κόστος λει­τουρ­γίας να ανε­βαί­νει διαρκώς σε εργα­σιακά, προ­μή­θειες, ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές, αμοιβές, τρο­φο­δο­σία, πρώτες ύλες και ρεύμα οι επι­χει­ρη­μα­τίες ήδη ξεκι­νούν τη δρα­στη­ριό­τητά τους όχι απλώς από το μηδέν αλλά… ήδη χρε­ω­μέ­νοι.

«Με το κλειδί στην πόρτα, τα κόστη είναι εκτο­ξευ­μένα», δηλώνει χαρα­κτη­ρι­στικά ο πρό­ε­δρος του Επι­με­λη­τη­ρίου Δωδε­κα­νή­σου Γιάννης Πάππου στη «δ», σημειώ­νο­ντας ότι κάθε χρόνο η κατά­σταση γίνεται όλο και πιο δύσκολη λόγω της ακρί­βειας.

Τα υλικά ανα­καί­νι­σης, οι συντη­ρή­σεις και οι επι­σκευές έχουν γίνει δυσβά­στα­κτες επεν­δύ­σεις. Σε πολλές περι­πτώ­σεις, το κόστος έχει διπλα­σια­στεί ή και τρι­πλα­σια­στεί σε σχέση με πέρυσι. Ακόμα και τα πιο απλά υλικά έχουν αυξηθεί έως και 100%.

Η ακρί­βεια δεν αφήνει ανε­πη­ρέ­α­στο ούτε τον εφο­δια­σμό των επι­χει­ρή­σεων. Οι περισ­σό­τε­ροι επι­χει­ρη­μα­τίες προ­μη­θεύ­ο­νται τα απο­λύ­τως ανα­γκαία και συχνά λει­τουρ­γούν με περσινά απο­θέ­ματα για να μειώ­σουν τις δαπάνες.

Η πίστωση απο­τε­λεί πια… μακρινή ανά­μνηση. Οι προ­μη­θευ­τές απαι­τούν πληρωμή τοις μετρη­τοίς και μόνο σε εξαι­ρε­τι­κές περι­πτώ­σεις – όταν υπάρχει μακρό­χρονη προ­σω­πική σχέση – επι­τρέ­πουν πίστωση, κάτι που γίνεται ολοένα και πιο σπάνια.

Εστια­τό­ρια περιο­ρί­ζουν τα μενού τους, επι­χει­ρή­σεις λει­τουρ­γούν χωρίς καμία συντή­ρηση και ξενο­δο­χεία ανοί­γουν με το απο­λύ­τως βασικό προ­σω­πικό, προ­σπα­θώ­ντας να «ρολά­ρουν» τη σεζόν με το λιγό­τερο δυνατό κόστος.

Το μεγάλο αγκάθι, όμως, παρα­μέ­νει το ρεύμα. Οι λογα­ρια­σμοί εξα­κο­λου­θούν να προ­κα­λούν ίλιγγο, ακόμα και μέσα στον χειμώνα – μία περί­ο­δος που υπο­τί­θε­ται πως για τις επο­χι­κές επι­χει­ρή­σεις είναι «νεκρή». Τα χρέη σωρεύ­ο­νται, οι ρυθ­μί­σεις δια­δέ­χο­νται η μία την άλλη, αλλά η εξό­φληση θυμίζει τη Λερναία Ύδρα: κάθε μήνα γεν­νιού­νται νέες οφειλές.

Στην εστίαση, η κατά­σταση είναι ακόμη πιο πιε­στική. Οι ιδιο­κτή­τες προ­σπα­θούν να περιο­ρί­σουν κάθε περιττό έξοδο: μειώ­νουν τη χρήση ενερ­γο­βό­ρων συσκευών, προ­μη­θεύ­ο­νται λιγό­τερα υλικά, ενώ πολλοί εξε­τά­ζουν το ενδε­χό­μενο να περιο­ρί­σουν ώρες και ημέρες λει­τουρ­γίας.

Οι περισ­σό­τε­ροι επι­χει­ρη­μα­τίες φτάνουν στη φετινή σεζόν με ελά­χι­στες οικο­νο­μι­κές αντοχές και με τα έξοδα να τρέχουν πριν καν τις εισπρά­ξεις.

Και η αγωνία τους δεν αφορά μόνο στις επι­χει­ρή­σεις τους, αλλά και στις οικο­γέ­νειές τους. Το στοί­χημα, όπως κάθε χρόνο, παρα­μέ­νει το ίδιο: να αντέ­ξουν. Να βγουν στο καλο­καίρι. Και να μη μείνουν πίσω άλλη μία φορά.