Μέρος του πολιτικού παιχνιδιού

Οι προ­ε­κλο­γι­κές κόντρες μεταξύ των κομ­μά­των περισ­σό­τερο για τα επου­σιώδη –για σπίτια, ενοίκια, booking η αξιο­ποί­ηση των σκαν­δά­λων στην πολι­τική – είτε είναι πραγ­μα­τικά είτε κατα­σκευα­σμένα – δεν στο­χεύ­ουν πραγ­μα­τικά στην απο­κά­λυψη της αλή­θειας και την υπε­ρά­σπιση της δια­φά­νειας, αλλά απο­κλει­στικά και μόνο στο μικρο­κομ­μα­τικό όφελος. Χει­ρι­σμοί που υπό­σχο­νται ελά­χι­στη δια­λεύ­κανση, αβέβαιη κάθαρση, αμφί­βολη συμβολή στην εθνική αυτο­γνω­σία, και άφθονη λάσπη στον ανε­μι­στήρα.  Είναι ένα όπλο απέ­να­ντι στον αντί­παλο. Εχουμε δει σε άλλες χρο­νι­κές στιγμές στη διάρ­κεια της μετα­πο­λί­τευ­σης  πως παρό­μοιες απο­κα­λύ­ψεις δεν είχαν καμιά συνέ­χεια και καμιά πραγ­μα­τική συνέ­πεια. Μερικά ξεχά­στη­καν αμέσως. Κι αν κάποια ερευ­νή­θη­καν, το απο­τέ­λε­σμα της έρευνας γρά­φτηκε με ψιλά γράμ­ματα. Και κάπως έτσι  απο­κτή­σαμε ανοσία. Φαί­νε­ται σε κάθε έρευνα γνώμης που έχει γίνει και αφορά τη δια­φθορά. Τα σκάν­δαλα κι η λάσπη θεω­ρού­νται ένα μέρος του πολι­τι­κού παι­χνι­διού σε μια κοι­νω­νία που έχει  έλλειψη εμπι­στο­σύ­νης στην τήρηση των κανόνων του κράτους δικαίου και στους μηχα­νι­σμούς της δια­φά­νειας και της λογο­δο­σίας, που θεωρεί ότι δεν υπάρχει ισο­νο­μία κι ότι οι πολι­τι­κοί δεν τιμω­ρού­νται ακόμη κι όταν παρα­νο­μούν.