Στη λήθη της ατιμωρησίας

Άναρ­χη χρήση γης, έλ­λει­ψη θε­σμι­κών μέ­τρων, ανε­παρ­κής ή πε­πα­λαιω­μέ­νος εξο­πλι­σμός, ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κή ορ­γά­νω­ση και συ­ντο­νι­σμός αν­θρώ­πι­νων πόρων, απου­σία αντι­πυ­ρι­κού σχε­δια­σμού και ετε­ρο­βα­ρής κα­τα­νο­μή κον­δυ­λί­ων, και αλα­λούμ αρ­μο­διο­τή­των στους 45! φο­ρείς που πρέ­πει να συ­νερ­γα­στούν, κα­τα­γρά­φει το πό­ρι­σμα της ανε­ξάρ­τη­της επι­τρο­πής που συ­στά­θη­κε μετά την πο­λύ­νε­κρη πυρ­κα­γιά στο Μάτι. Και κάπως έτσι θα θα πε­ρά­σει κι αυτό μην πω πέ­ρα­σε. Πα­ρα­κο­λου­θώ από προ­χθές που δό­θη­κε στην δη­μο­σιό­τη­τα το πό­ρι­σμα, τα κα­νά­λια το ανα­φέ­ρουν ως τρίτη, τέ­ταρ­τη εί­δη­ση. Πρώτη είναι τα Tweet Καμ­μέ­νου και τα πάνελ στή­νο­νται με κα­λε­σμέ­νους τον Φωκά, την Με­γα­λο­οι­κο­νό­μου και λοι­πούς θλι­βε­ρούς πρω­τα­γω­νι­στές των ημε­ρών. Το έχου­με ξα­να­δεί. Mόλις οι εφη­με­ρί­δες τε­λειώ­σουν τον άκαρ­πο κύκλο του εντυ­πω­σια­σμού και σβή­σουν οι «ξύ­λι­νοι τί­τλοι» με μου­σι­κή υπό­κρου­ση στα κα­νά­λια, μια νέα τρα­γω­δία θα έρθει να χτυ­πή­σει την πόρτα μας. Θα ελε­ει­νο­λο­γή­σου­με πάλι τους υπεύ­θυ­νους και ο κύ­κλος της νε­ο­ελ­λη­νι­κής μι­ζέ­ριας θα συ­νε­χι­στεί. Mόνο που αυτός ο κύ­κλος κάθε φορά δια­γρά­φε­ται όλο και πιο χα­μη­λά. Θα τα  ξα­να­θυ­μη­θού­με όταν ξα­να­δού­με σε ζω­ντα­νή σύν­δε­ση τους πνεύ­μο­νες πρα­σί­νου να καί­γο­νται (ας ελ­πί­σου­με όχι άν­θρω­ποι) και θα αντα­γω­νι­σθού­με για το ποιος θα επι­δεί­ξει με­γα­λύ­τε­ρη οργή. Tο πρό­βλη­μα όμως είναι ότι πέρα από το ορατό κό­στος κάθε τρα­γω­δί­ας υπάρ­χει κι ένα κρυφό που το πλη­ρώ­νου­με όλοι μας. Όταν οι ευ­θύ­νες δεν κα­τα­λο­γί­ζο­νται συ­γκε­κρι­μέ­να και δεν τι­μω­ρεί­ται κα­νείς για τις πα­ρα­λεί­ψεις και την αδρά­νεια, δεν ση­μαί­νει ότι οι ευ­θύ­νες παύ­ουν να υπάρ­χουν. Aπλώς ανα­κα­τα­νέ­μο­ντα, πάνε από τον έναν στον άλλον φορέα, και ποτέ δεν υπάρ­χει κα­νείς που να τι­μω­ρεί­ται πα­ρα­δειγ­μα­τι­κά. Το πολύ πολύ να είναι καμιά για­γιά που έβρα­ζε κό­λυ­βα ή κά­ποιος έρη­μος πυ­ρο­σβέ­στης. Aυτό λέ­γε­ται σήψη. Προ­χω­ρά­ει αργά και στα­θε­ρά τα τε­λευ­ταία 30τόσα χρό­νια, δια­βρώ­νει τους θε­σμούς και την κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή. Eπι­τρέ­πει σε κάθε κύριο αρ­μό­διο υπουρ­γό να βαυ­κα­λί­ζε­ται όλο τον χει­μώ­να για το πόσο έτοι­μη είναι η κρα­τι­κή μη­χα­νή και το κα­λο­καί­ρι να κα­τα­ριέ­ται τους ανέ­μους, το σύ­στη­μα και προ­σφά­τως την «επά­ρα­το»  κρίση .Eίπαμε: μέχρι την επό­με­νη τρα­γω­δία μπο­ρού­με να κοι­μό­μα­στε ήσυ­χοι. Tότε θα ξα­να­θυ­μη­θού­με ότι οι πυ­ρο­σβέ­στες δεν είναι καλά εκ­παι­δευ­μέ­νοι, με πε­πα­λαιω­μέ­νο εξο­πλι­σμό, θα ξα­να­δού­με τον τσα­μπου­κά να κυ­ριαρ­χεί της λο­γι­κής σε 45 ανευ­θυ­νο­αρ­μό­διους, την προ­χει­ρό­τη­τα να παίρ­νει στον λαιμό της αν­θρώ­πι­νες ζωές. Mέχρι τότε ου­δείς λόγος ανη­συ­χί­ας συ­ντρέ­χει. Oι νε­κροί και τραυ­μα­τί­ες  δεν είναι παρά σκιές στα πα­ρά­θυ­ρα των τη­λε­ο­πτι­κών σταθ­μών…