Ο τελευταίος μυλομαραγκός – Ο αφανής ήρωας πίσω από τους ανακαινισμένους ανεμόμυλους στην Πάτμο

Όσοι έχετε επι­σκε­φθεί την Πάτμο, σίγουρα θα σας έχει μαγνη­τί­σει η εικόνα από τους τρεις πέτρι­νους μύλους, που στέκουν αγέ­ρω­χοι στο νησί. Πίσω από το τεχνο­λο­γικό «θαύμα» της επα­να­λει­τουρ­γίας τους κρύ­βε­ται ο ιθύνων νους ενός πολυ­μή­χα­νου ξυλουρ­γού, του Γιώργου Καμίτση. Ο μονα­δι­κός ίσως μυλο­μα­ρα­γκός στη χώρα μας μίλησε στην kathimerini.gr με νοσταλ­γία για τους μήνες της πυρε­τώ­δους προ­ε­τοι­μα­σίας για την παρου­σί­αση των μύλων στο κοινό, πριν από σχεδόν δέκα χρόνια, αλλά και για τις προ­ο­πτι­κές της τέχνης του για όσους θέλουν να μυηθούν σε αυτή.

Τα μερό­νυ­χτα που αφιέ­ρωσε για να μελε­τή­σει τον τρόπο λει­τουρ­γίας των πέτρι­νων μύλων της πατρί­δας του και τους μήνες, κατά τους οποίους κοι­μό­ταν και ξυπνούσε με μονα­δική έγνοια να βρει τεχνι­κές λύσεις, για την καλύ­τερη ποιό­τητα κατα­σκευής, ανα­κα­λεί σήμερα ο 50χρονος σήμερα, Γιώργος Καμί­τσης, ο αφανής ήρωας πίσω από τους ανα­και­νι­σμέ­νους ανε­μό­μυ­λους που βρα­βεύ­θη­καν από την Europa Nostra το 2012. «Εμαθα την τέχνη της ξυλουρ­γι­κής από τον πατέρα του και τελειο­ποί­ησα την τεχνική μου, όταν γνώρισα τη Γαλλίδα αρχι­τε­κτό­νισσα, Carine Natali» ανα­φέ­ρει. «Σε εκείνη οφείλω την εξοι­κεί­ωση με τον σχε­δια­σμό και την τρισ­διά­στατη προ­ο­πτική, την εκμά­θηση γαλ­λι­κών και την επαφή με το εξω­τε­ρικό». Τα παρα­πάνω εφόδια «απο­γειώ­θη­καν» μέσω της δικής τους έμφυτης παρα­τη­ρη­τι­κό­τη­τας και σχο­λα­στι­κό­τη­τας. Ετσι, όταν ο Ελβετός ιστιο­πλόος και τρα­πε­ζί­της, Charles Pictet, τον ρώτησε, την άνοιξη του 2009, αν θα μπο­ρούσε να ανα­λά­βει την ανα­κα­τα­σκευή των μύλων, εκείνος απά­ντησε κατα­φα­τικά αλλά ζήτησε χρόνο για μελέτη. «Λίγο αργό­τερα, παρου­σιά­στηκα ενώπιον μιας επι­τρο­πής και τους έκανα ανάλυση της κατα­σκευής με τον δικό μου τρόπο» θυμάται, «όλα στα γαλλικά».

Η απο­κτη­θείσα τεχνο­γνω­σία από την εργασία στον ταρσανά απο­τε­λεί τη σημε­ρινή, μονα­δική, «προίκα» του Γιώργου Καμίτση, που φέτος το καλο­καίρι διορ­γά­νωσε σεμι­νά­ριο γνω­ρι­μίας με την ξυλουρ­γική τέχνη, μια πρω­το­βου­λία, που προ­σέλ­κυσε το ενδια­φέ­ρον 38 συμ­με­τε­χό­ντων. «Φιλο­δοξώ να μοι­ρα­στώ τα μυστικά της τέχνης μου» διευ­κρι­νί­ζει ο ίδιος, υπεν­θυ­μί­ζο­ντας ότι τα μυστικά του μυλο­μα­ρα­γκού τείνουν να περά­σουν στη λήθη μαζί με τους ίδιους τους μύλους. «Στην Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου υπάρ­χουν περί τους 150 ανε­μό­μυ­λους, οι περισ­σό­τε­ροι είναι εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νοι» σημειώ­νει ο ίδιος, «ανήκουν στους κατά τόπους Δήμους ή σε ιδιώτες, οι οποίοι στην καλύ­τερη περί­πτωση φιλο­δο­ξούν να τους δουν να ανοί­γουν πάλι τα πανιά τους και να παρά­γουν απλώς ενέρ­γεια». Εως τώρα, παρά τις σχε­τι­κές συζη­τή­σεις, δεν έχει απο­φα­σι­στεί η ανα­κα­τα­σκευή άλλων μύλων. «Το υψηλό κόστος και η σκληρή δουλειά που συνε­πά­γε­ται απο­τε­λούν τρο­χο­πέδη». Ο ίδιος στα χρόνια που έχουν μεσο­λα­βή­σει έχει εργα­στεί σε όλη την Ελλάδα και το εξω­τε­ρικό σε ειδικές ξυλουρ­γι­κές κατα­σκευές: πατώ­ματα, κου­φώ­ματα, έπιπλα, αλλά και τον ξυλό­τυπο χύτευ­σης μπετόν ευρω­παϊ­κών προ­δια­γρα­φών στον Στρυ­μόνα.

Επό­με­νός στόχος του, ωστόσο, είναι να κινη­το­ποι­ή­σει τους αρμο­δί­ους, ώστε να πάρει σάρκα και οστά ένα σχολείο ξυλουρ­γι­κής με έδρα την Πάτμο. «Στη διάρ­κεια της παν­δη­μίας κατέστη σε όλους μας σαφές ότι δεν μπο­ρούμε να επι­βιώ­σουμε οικο­νο­μικά απο­κλει­στικά και μόνο από τον του­ρι­σμό» τονίζει ο κ. Καμί­τσης. «Πρέπει να υπο­δεί­ξουμε στη νέα γενιά και άλλες παρα­γω­γι­κές διε­ξό­δους, μια εκ των οποίων πιστεύω ακρά­δα­ντα ότι είναι η ξυλουρ­γική, από την κατα­σκευή ξύλινου παι­χνι­διού έως την ανα­κα­τα­σκευή ανε­μό­μυ­λου ή κατα­σκευή ξύλινου σκάφους». Στην πατρίδα του αλλά και σε όλα τα νησιά του Αιγαίου υπάρχει ευρύ πεδίο δράσης για όσους γνω­ρί­ζουν σύγ­χρο­νες τεχνι­κές επε­ξερ­γα­σίας ξύλου, π.χ. πολλοί ιδιο­κτή­τες θέλουν να δια­τη­ρή­σουν τα παρα­δο­σιακά ξύλινα κου­φώ­ματα αλλά να τους εγκα­τα­στή­σουν θερ­μο­μό­νωση και ηχο­μό­νωση. «Η πρόταση μου, που συνάδει με τη στροφή διεθνώς προς την τεχνική εκπαί­δευση, δεν αφορά τη στείρα μετά­δοση γνώσεων ξυλουρ­γι­κής» υπο­γραμ­μί­ζει ο ίδιος που είναι και Σύμ­βου­λος στο Επι­με­λη­τή­ριο Δωδε­κα­νή­σου στο τμήμα μετα­ποί­η­σης, «προ­τείνω μια σφαι­ρική εκπαί­δευση των ενδια­φε­ρο­μέ­νων από μια διε­πι­στη­μο­νική ομάδα, απο­τε­λού­μενη από αρχαιο­λόγο, μηχα­νικό, μηχα­νικό ηλε­κτρο­νι­κών υπο­λο­γι­στών, οικονομολόγο- λογιστή κ.λ.π.». Τον Φεβρουά­ριο όσοι ενδια­φέ­ρο­νται θα μπο­ρέ­σουν να απο­κτή­σουν ιδία άποψη δίνο­ντας το «παρών» σε σεμι­νά­ριο που θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί στη Ρόδο από το Επι­με­λη­τή­ριο Δωδε­κα­νή­σου.

Πηγή kathimerini.gr

Ιωάννα Φωτιάδη