Συγγνώμη Ελένη

Της Νεκτα­ρίας Μπίλλη

Εδώ και μέρες το νησί του Ήλιου δεν είναι τόσο λαμπερό. Η είδηση της άγριας, της απο­τρό­παιης δολο­φο­νίας ενός νέου κορι­τσιού έχει συγκλο­νί­σει την επι­κρά­τεια. Έχει παγώσει την κοι­νω­νία μας. Φρίκη και αηδία. Πρω­το­φανή δεδο­μένα για την περιοχή μας. Όλοι θρηνούν τον άδικο και βίαιο χαμό της ωραίας Ελένης που βίωσε τα πιο ζωώδη και ακραία ένστι­κτα. Θρηνεί η τοπική κοι­νω­νία, θρηνεί η πανε­πι­στη­μιακή κοι­νό­τητα. Ένα νέο παιδί που ήρθε στη Ρόδο με τη βαλίτσα του γεμάτη όνειρα και στόχους που όμως δεν κατά­φερε να ολο­κλη­ρώ­σει.

Ράγισε καρδιές ο αξιο­πρε­πής τρα­γι­κός πατέρας που ήρθε στην περιοχή μας για να μαζέψει τις ανα­μνή­σεις από το παιδί του. Τραγική φιγούρα και η μάνα που η σπα­ρα­κτική κραυγή της ακού­στηκε από το Διδυ­μό­τειχο μέχρι τη Ρόδο. Τα λόγια παγώ­νουν στα χείλη. Οι λέξεις δεν έχουν νόημα. Όταν χάνεται ένα παιδί δύο καρδιές παύουν να χτυπούν. Του παιδιού και της μάνας. Ποιος να μιλήσει και τι να πει. Τι να πει κανείς στην μάνα που κοι­λο­πό­νεσε, που έμεινε άυπνη νύκτες πάνω από το παιδικό προ­σκε­φάλι, που ξενυ­χτούσε περι­μέ­νο­ντας να ακούσει την πόρτα από το εφηβικό δωμάτιο να κλείνει. Την μάνα που περί­μενε να ανοίξει η πόρτα του λεω­φο­ρείου για να κλείσει στην αγκαλιά της το παιδί της, να το φρο­ντί­σει, να το περι­ποι­η­θεί τις λίγες ημέρες των Χρι­στου­γέν­νων. «Το παιδί μου ήταν κοι­νω­νικό, ευαί­σθητο, του έλεγα να έχει φιλίες και σχέση γιατί μέσα από τα συναι­σθή­ματα αγα­πιέ­σαι».

Δεν θα υπει­σέλ­θουμε στα χαρα­κτη­ρι­στικά της δολο­φο­νίας διότι αυτό είναι δουλειά του δικαστή. Εμείς θα ανα­λύ­σουμε τις κοι­νω­νι­κές προ­ε­κτά­σεις του πρω­τό­γνω­ρου για τα δεδο­μένα της περιο­χής μας συμ­βά­ντος. Πολ­λά­κις έχουμε ανα­φερ­θεί για την απώλεια του αισθή­μα­τος ασφά­λειας που είναι εξόχως σημα­ντική και απο­τε­λεί ακρω­τη­ρια­σμό για την κοι­νω­νίας μας. Διότι η διά­πραξη ενός εγκλή­μα­τος είναι πολυ­πα­ρα­γο­ντική . Πρω­τί­στως εξαρ­τά­ται από τη φύλαξη που έχουν οι πολίτες και από το φόβο της επι­κεί­με­νης τιμω­ρίας. Γι΄αυτό όταν ο νόμος επι­σύ­ρει μεγάλο βαθμό αυστη­ρό­τη­τας μπορεί να λει­τουρ­γή­σει απο­τρε­πτικά στην τέλεση εγκλη­μά­των. Ένας άλλος άκρως σημα­ντι­κός παρά­γο­ντας είναι ο βαθμός εκπο­λι­τι­σμού των πολιτών, οι αρχές και τα πρότυπα μέσα από τους ρυθ­μι­στές της δια­μόρ­φω­σης της προ­σω­πι­κό­τη­τας και της συμπε­ρι­φο­ράς και αυτοί είναι η οικο­γέ­νεια, το σχολείο και η πολι­τεία.

Η πολι­τεία λοιπόν μέσω των θεσμών και των φορέων της πρέπει να λάβει άμεσα και κατα­σταλ­τικά μέτρα. Τα προ­βλή­ματα πρέπει να θερα­πεύ­ο­νται και όχι να κρύ­βο­νται κάτω από το χαλί γιατί μετα­τρέ­πο­νται σε σκου­πί­δια μολύ­νο­ντας και δηλη­τη­ριά­ζο­ντας την κοι­νω­νία. Με διά­φο­ρες δημό­σιες αναρ­τή­σεις κάποιων νταήδων «ηθι­κο­λό­γων» η Ελένη δολο­φο­νή­θηκε και μετά το θάνατο της. Η Ελένη που διέ­πραξε, τι το μεμπτό; να βρεθεί στον ίδιο χώρο με δύο συνο­μί­λη­κους της. Οι τρα­γι­κοί γονείς βίωσαν και τη δεύτερη δολο­φο­νία του παιδιού τους και το έκαναν με θαυ­μα­στή αξιο­πρέ­πεια.

Στην Ελένη, στον Βαγγέλη, στη Μυρτώ για το κάθε παιδί που βίωσε την πιο απάν­θρωπη και τερα­τώδη συμπε­ρι­φορά που τα ΟΧΙ και τα ΜΗ του δεν εισα­κού­στη­καν ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΣΥΓΓΝΩΜΗ. Να χεις καλό παρά­δεισο αντίο ΕΛΕΝΗ.

ΥΓ. Η Ρόδος απο­τε­λεί δια­χρο­νικά ασφαλή προ­ο­ρι­σμό. Μια πόλη που κάθε καλο­καίρι φιλο­ξε­νεί εκα­τομ­μύ­ρια επι­σκε­πτών και που ποτέ μέχρι σήμερα δεν συνέ­βηκε τέτοιου είδους έγκλημα. Το παρόν απο­τε­λεί εξαί­ρεση στον κανόνα.