M. Γαβράς: «Υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον από παραγωγούς να γυρίζουν ταινίες στη Ρόδο»

Το “Swing Away” γνώρισε σημα­ντική επι­τυ­χία στις κινη­μα­το­γρα­φι­κές αίθου­σες στην Αμερική και όπου αλλού προ­βλή­θηκε. Υπο­λο­γί­ζατε εξαρχής σε αυτή τη μεγάλη επι­τυ­χία;

Η αλήθεια είναι ότι η αποδοχή της ταινίας ήταν μεγα­λύ­τερη από αυτή που περι­μέ­ναμε. Παρέ­μεινε στις κινη­μα­το­γρα­φι­κές αίθου­σες περισ­σό­τερο διά­στημα απ’ ό,τι είχαμε προ­γραμ­μα­τί­σει αρχικά, ενώ τα σχόλια του κοινού ήταν πάντα κολα­κευ­τικά. Έλαβε δε εξαι­ρε­τι­κές κρι­τι­κές.

Η ταινία παί­ζε­ται πλέον στο Showtime, από τα μεγα­λύ­τερα κανάλια στην Αμερική, καθώς επίσης και στα αερο­πλάνα. Συνε­χί­ζει δηλαδή να έχει απήχηση σε ένα ευρύ κοινό. Η συνε­χό­μενη αυτή αποδοχή έχει κάνει τους παρα­γω­γούς να βλέπουν σοβαρά το ενδε­χό­μενο ενός sequel.

Πού οφεί­λε­ται αυτή η μεγάλη αποδοχή κατά την άποψή σας;

Η μεγάλη της επι­τυ­χία πιστεύω ότι οφεί­λε­ται στην ειλι­κρί­νειά της. Η πρόθεση της ταινίας είναι ειλι­κρι­νής, κανείς δεν θέλησε ποτέ να που­λή­σει κάτι ψεύτικο σε κανένα. Πραγ­μα­τεύ­ε­ται μία όμορφη, τρυφερή ανθρώ­πινη ιστορία που απο­δί­δε­ται με ένα πολύ γλυκό τρόπο από τον σκη­νο­θέτη Μάικλ Νίκλς. Είναι μία οικο­γε­νειακή ταινία που μπορούν να τη δουν παιδιά, έφηβοι, ενή­λι­κες και ηλι­κιω­μέ­νοι. Ο καθένας μπορεί να ταυ­τι­στεί με τους χαρα­κτή­ρες, οι οποίοι είναι αρκετά προ­σι­τοί και… Οπωσ­δή­ποτε και το όμορφο setting, έχει παίξει το ρόλο του στην αποδοχή της ταινίας.

Η Ρόδος ήταν τελικά ο κατάλ­λη­λος τόπος για τα γυρί­σματα;

Αρχικά η ταινία προ­ο­ρι­ζό­ταν να γυρι­στεί στην Κρήτη. Παρόλο που είμαι Κρη­τι­κός, έπεισα τον παρα­γωγό George Stephanopoulos να τη γυρί­σουμε στη Ρόδο. Πίστευα ότι η Ρόδος ται­ριά­ζει σε αυτό το project για πολλούς και διά­φο­ρους λόγους. Χαί­ρο­μαι λοιπόν που επέ­μεινα. Δεν θα μπο­ρούσα να φαντα­στώ καταλ­λη­λό­τερο μέρος.

Έχετε ιδιαί­τε­ρους δεσμούς με τη Ρόδο. Πώς ήταν να δου­λεύ­ετε στο νησί;

Τη Ρόδο τη γνωρίζω καλά. Έχω περάσει πολλά καλο­καί­ρια στο νησί. Τα τελευ­ταία χρόνια που δρα­στη­ριο­ποιού­μαι επι­χει­ρη­μα­τικά στη Μύκονο, δεν κατα­φέρνω να έρχομαι όσο συχνά θα ήθελα… Μου λείπει η ενέρ­γεια της Ρόδου. Με το που πατάω το πόδι μου εδώ, νιώθω να με πλημ­μυ­ρί­ζει ένα θετικό συναί­σθημα. Το ίδιο νιώθω όταν προ­σγειώ­νο­μαι στην Αθήνα μετά από πολύ καιρό απου­σίας στο εξω­τε­ρικό. Δεν μπορώ να εξηγήσω τι ακριβώς συμ­βαί­νει, είναι σχεδόν μετα­φυ­σικό.

Εννο­εί­ται ότι μετά απ’ όλα αυτά τα χρόνια έχω απο­κτή­σει κολ­λη­τούς φίλους στη Ρόδο, όπως τη Μαίρη Καμπου­ράκη. Ο συν­δυα­σμός της απα­ρά­μιλ­λης ομορ­φιάς, με την ενέρ­γεια αυτού του τόπου, την ιστορία, τον πολι­τι­σμό και τη ζεστή φιλο­ξε­νία με κάνουν να αισθά­νο­μαι το νησί δικό μου. Νιώθω ιδιαί­τερα ευτυχής που πήρα μέρος σε αυτή την ταινία…

Μπορούν οι κινη­μα­το­γρα­φι­κές εικόνες να ενι­σχύ­σουν την φήμη ενός προ­ο­ρι­σμού;

Αυτό είναι δεδο­μένο. Έχει απο­δει­χθεί σε πάρα πολλές περι­πτώ­σεις. Υπάρ­χουν έρευνες που φανε­ρώ­νουν πόσο πολύ έχουν ενι­σχυ­θεί διά­φο­ροι προ­ο­ρι­σμοί μετά τα γυρί­σματα κάποιας ταινίας. Ένα από τα παρα­δείγ­ματα είναι και αυτό της Κεφα­λο­νιάς, όπου και γυρί­στηκε το Μαντο­λίνο του Λοχαγού Κορέλι. Παρόλο που η ταινία δεν σημεί­ωσε μεγάλη εμπο­ρική επι­τυ­χία, η Κεφα­λο­νιά γνώρισε σημα­ντική του­ρι­στική ανά­πτυξη. Είδε την επι­σκε­ψι­μό­τητα να αυξά­νε­ται στο 20%, αν δεν απα­τώ­μαι.

Η Ρόδος είχε την τύχη να φιλο­ξε­νή­σει σπου­δαίες χολι­γου­ντια­νές παρα­γω­γές. Χρυσές ταινίες γυρί­στη­καν εδώ οι οποίες ενί­σχυ­σαν την του­ρι­στική φήμη του νησιού. Το νησί οφείλει εν πολλοίς το του­ρι­στικό θαύμα που έζησε σε αυτές τις ταινίες. Συνεπώς ναι, ο κινη­μα­το­γρά­φος μπορεί να ενι­σχύ­σει την φήμη ενός προ­ο­ρι­σμού.

Με αφορμή την ελλη­νο­σου­η­δική ταινία “Sune in Greece” που γυρί­στηκε κάποια χρόνια πριν στη Ρόδο, στην οποία συμ­με­τεί­χατε επίσης, είχε ανοίξει το θέμα της λει­τουρ­γίας ενός film office στο νησί. Πιστεύ­ετε λοιπόν ότι η Ρόδος θα πρέπει να προ­χω­ρή­σει στην ίδρυση τέτοιων γρα­φείων, θα βοη­θούσε αυτό στην προ­σέλ­κυση μεγάλων κινη­μα­το­γρα­φι­κών παρα­γω­γών;

Θα έλεγα ότι το θέμα θα πρέπει να λυθεί σε κεντρικό επίπεδο και απ’ όσο ξέρω έχουν ήδη γίνει κάποια σημα­ντικά βήματα προόδου σε ό,τι αφορά την εφαρ­μογή του νόμου για την προ­σέλ­κυση κινη­μα­το­γρα­φι­κών παρα­γω­γών από το εξω­τε­ρικό. Για να επι­λέ­ξει μία ομάδα παρα­γω­γής μία χώρα για τα γυρί­σματα κάποιας ταινίας, θα πρέπει να έχει κάποια κίνητρα, όπως η επι­στροφή φόρου (tax return/ tax incentives). Η Μάλτα, η Κροατία, η Βουλ­γα­ρία… προ­σφέ­ρουν τα κίνητρα αυτά και για το λόγο αυτό προ­σελ­κύ­ουν τη μία παρα­γωγή πίσω από την άλλη.

Το βέβαιο είναι ότι υπάρχει ενδια­φέ­ρον από παρα­γω­γούς να γυρί­ζουν ταινίες στη Ρόδο. Οι κλι­μα­το­λο­γι­κές συν­θή­κες είναι ιδα­νι­κές και τα φυσικά τοπία είναι απα­ρά­μιλ­λης ομορ­φιάς. Αυτά όμως από μόνα τους δεν αρκούν…

Ήδη γνωρίζω δύο μεγάλες παρα­γω­γές που θέλουν να έρθουν στην Ελλάδα και διε­ρευ­νούν το νομο­θε­τικό πλαίσιο. Εάν δεν υπάρ­χουν κίνητρα και μιλώ­ντας για κίνητρα ανα­φέ­ρο­μαι κατά κύριο λόγο στην επι­στροφή φόρων, δεν μπορεί να προ­χω­ρή­σει τίποτε. Μόνο ταινίες που η πλοκή τους είναι αυστηρά συν­δε­δε­μένη με συγκε­κρι­μένα ελλη­νικά locations δεν θα ανα­ζη­τή­σουν εναλ­λα­κτι­κές. Αντί­στοιχα το “Swing Away” ήταν μία μικρή ταινία που γυρί­στηκε στην Ελλάδα και στη Ρόδο, επειδή οι συντε­λε­στές της πίστε­ψαν στο νησί…

Χαρα­κτη­ρι­στικό είναι το παρά­δειγμα της ταινίας The Bourne Identity. Στην τελευ­ταία από τις ταινίες δράσης της σειράς με τον Ματ Ντέιμον το πρώτο τέταρτο, δια­δρα­μα­τί­ζε­ται στην Αθήνα σύμφωνα με το σενάριο και συγκε­κρι­μένα στο μετρό, στο Σύνταγμα και στην Πλάκα και επρό­κειτο να γυρι­στεί εκεί. Οι παρα­γω­γοί, ήρθαν σε επαφή με την πολι­τεία, αλλά δεν έβγαλαν άκρη. Θα ξόδευαν περίπου 20 εκα­τομ­μύ­ρια σε διά­στημα τεσ­σά­ρων εβδο­μά­δων ενώ θα απα­σχο­λού­νταν περίπου 600 άτομα.

Τελικά η ταινία γυρί­στηκε στην Τενε­ρίφη ενώ όλες οι σκηνές του ελλη­νι­κού μετρό γυρί­στη­καν στο Λονδίνο όπου δίνο­νται φορο­λο­γι­κές απαλ­λα­γές. Αντί­στοιχα χάσαμε και το “Mama mia” ελλεί­ψει κινή­τρων. Ενώ η πρώτη ταινία γυρί­στηκε στη Σκόπελο, στη Σκιάθο και στο Πήλιο, η δεύτερη ταινία γυρί­στηκε εξο­λο­κλή­ρου στην Κροατία.

Πάντως αν κατά­λαβα καλά, υπάρχει ενδια­φέ­ρον ξένων παρα­γω­γών να γυρι­στούν στην Ελλάδα…;

Με προ­σεγ­γί­ζουν συχνά παρα­γω­γοί οι οποίοι έχουν στα σκαριά διάφορα projects με θεμα­το­λο­γία που ται­ριά­ζει στην Ελλάδα. Άκουσαν ότι έχουν ψηφι­στεί κάποια μέτρα και θέλουν να μάθουν τι ισχύει. Ελπίζω τελικά να προ­χω­ρή­σει όλο αυτό και να μη μείνει πάλι στα χαρτιά… Σε δεύτερο επίπεδο θα πρέπει να δημιουρ­γη­θούν κάποιες υπο­δο­μές, δηλαδή Studios ώστε να γυρί­ζο­νται εξο­λο­κλή­ρου οι ταινίες στην Ελλάδα. Η κινη­μα­το­γρα­φική βιο­μη­χα­νία μπορεί να φέρει πολλά οφέλη στην εθνική μας οικο­νο­μία και είναι καιρός να τα εκμε­ταλ­λευ­τούμε. Η Ελλάδα είναι ένα ιδανικό πλατό για κινη­μα­το­γρα­φι­κές παρα­γω­γές!

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;

Το χειμώνα ξεκι­νούμε τα γυρί­σματα της ταινίας Red door and lemon tree σε L.A.,Toronto και Κρήτη. Πρό­κει­ται για μία αμε­ρι­κα­νική παρα­γωγή με εξαί­ρε­τους συντε­λε­στές. Η παρα­γω­γός είναι η Μαρία Δαλέκος, Ελλη­νο­κα­ναδή δεύ­τε­ρης γενιάς.

Παράλ­ληλα, έχω ξεκι­νή­σει γυρί­σματα μίας σειράς ολι­γό­λε­πτων σατιρικών-χιουμοριστικών εκπο­μπών της χολι­γου­ντια­νής εται­ρείας παρα­γω­γής, 1821 που θα προ­βάλ­λο­νται δια­δι­κτυακά, ενώ στα τέλη Νοεμ­βρίου κυκλο­φο­ρεί από τις εκδό­σεις Ψυχο­γιός το νέο μου βιβλίο, μία νέα ιστορία του ήρωα Φυστί­κιου Αιγι­νίτη, με τίτλο Φυστι­κιάδα. Τέλος με το nice and easy group, πέρα από τα τρία εστια­τό­ρια και το beach resort που λει­τουρ­γούμε στη Μύκονο…, ετοι­μά­ζουμε ένα νέο μπαρ στο Κολω­νάκι.

Να περι­μέ­νουμε λοιπόν το sequel του Swing Away;

Δεν το γνωρίζω αυτό, δεν είμαι ο παρα­γω­γός. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι συζη­τάμε έντονα… Θα δείξει.