Στις φλόγες για έβδομη μέρα η Εύβοια- Κάτοικοι έσωσαν τα χωριά- Στάχτη δάση και ζωές ανθρώπων

Ξε­ρι­ζω­μός γης και αν­θρώ­πων στην Εύ­βοια, την φυ­σι­κή ασπί­δα της Ατ­τι­κής που φλέ­γε­ται ανυ­πε­ρά­σπι­στη, για έκτη μέρα, με τις μέρες να γί­νο­νται νύ­χτες από την κα­πνιά που κρύ­βει τον ήλιο, που απλώ­νε­ται σε όλη τη χώρα, που με­τα­φέ­ρει την οσμή του θα­νά­του δασών, σπαρ­τών, νοι­κο­κυ­ριών που ποτέ δεν θα ανα­γεν­νη­θούν, γιατί η γη καί­γε­ται βαθιά μέσα της, τα δέ­ντρα πυ­ρα­κτώ­θη­καν μέχρι τις ρίζες και η κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή δεν είναι η μόνη υπεύ­θυ­νη για αυτόν τον όλε­θρο.

Η κό­λα­ση προ­σγειώ­θη­κε στην Γη και από την πρώτη στιγ­μή φά­νη­κε ότι αυτό που άρ­χι­σε να συμ­βαί­νει στην Εύ­βοια, δεν θα τε­λεί­ω­νε γρή­γο­ρα.

Τη δεύ­τε­ρη μέρα που τα μέ­τω­πα φού­ντω­ναν και στον ου­ρα­νό αντί για πυ­ρο­σβε­στι­κά αε­ρο­πλά­να και ελι­κό­πτε­ρα, πέ­τα­γαν φλε­γό­με­να που­λιά που χτυ­πού­σαν στα δέ­ντρα με­τα­φέ­ρο­ντας τη φωτιά όλο και πιο βαθιά στο δάσος όλο και πιο κοντά στα σπί­τια, οι κά­τοι­κοι της βό­ρειας Εύ­βοιας κα­τά­λα­βαν ότι θα μεί­νουν αβο­ή­θη­τοι.

Σε πεί­σμα του σχε­δια­σμού για εκ­κέ­νω­ση σπι­τιών εκεί­νοι, στην πλειο­ψη­φία τους, έμει­ναν μέχρι να αντι­κρί­σουν τις φλό­γες – βουνά και με λά­στι­χα να κα­τα­βρέ­ξουν τα πάντα, με πριό­νια να ανοί­ξουν αντι­πυ­ρι­κές ζώνες, να φω­νά­ξουν για βο­ή­θεια σε όποια κά­με­ρα έβλε­παν μπρο­στά τους, στον κόκ­κι­νο ου­ρα­νό, στο μαύρο μέλ­λον τους.

Πρω­τό­γνω­ρες ει­κό­νες, πρω­το­φα­νής κα­τα­στρο­φή

Η κα­τα­στρο­φή στην Εύ­βοια είναι πρω­το­φα­νής, πρω­τό­γνω­ρες οι ει­κό­νες ξε­ρι­ζω­μού των αν­θρώ­πων από τα σπί­τια τους. Η γη δύ­σκο­λα θα ανα­κάμ­ψει γιατί είναι αδύ­να­το να αφε­θεί η φύση να ασκή­σει την επου­λω­τι­κή της δράση.

Αλλά σή­με­ρα η πυρ­κα­γιά ξεσπά την κα­τα­στρο­φι­κή της μανία πάνω στο παρ­θέ­νο, αρ­χέ­γο­νο δάσος, φέγ­γει από άκρη σε άκρη σε όλη την Ελ­λά­δα αυτή η φωτιά, υψώ­νε­ται ο κα­πνός μέχρι τον ου­ρα­νό, ο κα­πνός που πνί­γει τα πνευ­μό­νια αν­θρώ­πων, που από χωριό σε χωριό φω­νά­ζουν «και­γό­μα­στε», φω­νά­ζουν «βο­ή­θεια» όμως η κόκ­κι­νη σει­ρή­να του πυ­ρο­σβε­στι­κού δεν ηχεί ούτε φαί­νε­ται, και όλοι με κλα­διά να σβή­σουν τα δέ­ντρα που λα­μπα­διά­ζουν, με μά­νι­κες που πότε έχουν πότε δεν έχουν νερό.

H φωτιά μπαί­νει στους δρό­μους, τους άδειους από αυ­το­κί­νη­τα και αν­θρώ­πους, κα­τα­στρέ­φει, κα­τοι­κί­ες, μα­γα­ζιά, παι­δι­κές χαρές, τα δέ­ντρα, υπο­δο­μές, τους στύ­λους ηλε­κτρο­δό­τη­σης, κα­θρε­φτί­ζο­νται οι φλό­γες στα μάτια εκεί­νων που μα­ζεύ­ο­νται ξανά στους δρό­μους και επι­τί­θε­νται στη φωτιά με ότι μέσο πυ­ρό­σβε­σης έχουν.

Είναι πρω­τό­γνω­ρες οι ει­κό­νες στη σύγ­χρο­νη ιστο­ρία της Ελ­λά­δας ο ου­ρα­νός να έχει γίνει κόκ­κι­νος, η θά­λασ­σα να κα­θρε­φτί­ζει το χρώμα της φω­τιάς, το λυ­κό­φως και το λυ­καυ­γές να συ­να­ντιού­νται σαν ο χρό­νος να κι­νεί­ται σε ακα­τα­νό­η­τη διά­στα­ση και οι άν­θρω­ποι να τρέ­χουν στα φε­ρι­μπότ να αφή­νουν μα­νά­δες, για­γιά­δες παι­διά, να πε­ρά­σουν απέ­να­ντι και εκεί­νοι να γυ­ρί­ζουν πίσω για τα σπί­τια τους που έμει­νε σε αυ­τούς να τα σώ­σουν, αν μπο­ρέ­σουν, και όλη η Εύ­βοια, εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες άν­θρω­ποι να πνί­γο­νται στην από­γνω­ση.

Εκτι­μούν ότι η φωτιά στην Εύ­βοια θα κάψει 600.000 στρέμ­μα­τα δά­σους, κά­η­καν λένε 70.000 στρέμ­μα­τα νω­ρί­τε­ρα στην Ατ­τι­κή, κά­η­καν 110.000 στρέμ­μα­τα στην Ηλεία και τη Μεσ­ση­νία, έγι­ναν στά­χτη μέχρι τώρα 1,2 εκα­τομ­μύ­ρια στρέμ­μα­τα στη χώρα που μπο­ρεί να φτά­σουν τα 1,5 εκα­τομ­μύ­ρια και πλέον τι έχει μεί­νει στη θέση του σε αυτή τη χώρα.

Δεν φαί­νε­ται η στε­ριά από τη μπου­κα­πόρ­τα των πλοί­ων όταν οπι­σθο­χω­ρεί για να φύγει από τη φλε­γό­με­νη Εύ­βοια, όλα φλέ­γο­νται σαν την νε­ο­γέν­νη­τη Γη που βίαια προ­σπα­θού­σε να απο­κτή­σει το πρό­σω­πο της, τις φι­λό­ξε­νες συν­θή­κες ζωής που επέ­τρε­ψαν στον κόσμο να υπάρ­ξει.

Πλέον η κό­λα­ση ήρθε για να μεί­νει. Η κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή συ­ντε­λεί­ται τις τε­λευ­ταί­ες επτά μέρες. Βίαια και από­το­μα. Πάνω από 700.000 στρέμ­μα­τα δά­σους, φυτών, καλ­λιερ­γειών, ενός οι­κο­συ­στή­μα­τος από την Ατ­τι­κή στην Εύ­βοια που το χώ­ρι­ζε μόνο η θά­λασ­σα, που ρύθ­μι­ζε τον αέρα, την βροχή, τον κύκλο του νερού, δι­ύ­λι­ζε τον βοριά από τη Μαύρη Θά­λασ­σα, έστελ­νε τη δρο­σιά στις ακτές της Ατ­τι­κής και βαθιά πιο κάτω στο Αι­γαίο.

Σε 10 μέρες πέ­θα­ναν εκα­τομ­μύ­ρια δέ­ντρα και η ελ­πί­δα χι­λιά­δων αν­θρώ­πων που οι ζωές τους κα­τα­στρά­φη­καν, οι δου­λειές τους χά­θη­καν, η κοι­νω­νία τους δια­τα­ρά­χτη­κε, η το­πι­κή και υπερ­το­πι­κή οι­κο­νο­μία κλο­νί­στη­κε, χι­λιά­δες άν­θρω­ποι που κάθε νύχτα δεν έχουν πού να κοι­μη­θούν πρέ­πει να ξα­να­φτιά­ξουν τις ζωές τους σε μία γη που κα­πνί­ζει που δεν έχει τί­πο­τα να προ­σφέ­ρει.

Και μα­ζεύ­ο­νται στα λι­μά­νια εκα­το­ντά­δες άν­θρω­ποι, τα φώτα των αυ­το­κι­νή­των και των πλοί­ων φέγ­γουν τον τρόμο στα πρό­σω­πά τους, πυ­ρο­σβέ­στες απο­βι­βά­ζο­νται, οχή­μα­τα πυ­ρό­σβε­σης ανη­φο­ρί­ζουν στα μέ­τω­πα. Ολε­θρος.

Πηγή in.gr

Στέ­φα­νος Κρίκ­κης