Γερμανικός Τύπος για Κ. Μητσοτάκη: Εκπρόσωπος της παλιάς ελίτ ή ανανεωτής;

ο προφίλ του νέου Έλληνα πρω­θυ­πουρ­γού Κυριά­κου Μητσο­τάκη σκια­γρα­φούν οι ανα­λυ­τές του γερ­μα­νι­κού Τύπου, κάνο­ντας ανα­δρομή στην μέχρι σήμερα επαγ­γελ­μα­τική του στα­διο­δρο­μία.

«Πολι­τικό με μεγάλη εμπει­ρία» χαρα­κτη­ρί­ζει η Berliner Zeitung τον Κυριάκο Μητσο­τάκη, ανα­φε­ρό­μενη τόσο στην επαγ­γελ­μα­τική του στα­διο­δρο­μία όσο και στη θητεία του στο υπουρ­γείο Διοι­κη­τι­κής Μεταρ­ρύθ­μι­σης. Η εφη­με­ρίδα επι­ση­μαί­νει ότι «ο Μητσο­τά­κης δεν είναι λαϊ­κι­στής αλλά ένας ευγε­νι­κός άνθρω­πος χαμηλών τόνων και αυτό παρότι στη διένεξη για το Μακε­δο­νικό τάχθηκε στο πλευρό των υπε­ρε­θνι­κι­στών».

Μίνι πορ­τρέτο του Κ. Μητσο­τάκη φιλο­ξε­νεί η Frankfurter Allgemeine: «Για τον Αλέξη Τσίπρα η γλώσσα της οικο­νο­μίας είναι μια ξένη γλώσσα την οποία με κόπο έπρεπε να μάθει και την οποία εν τέλει δεν έμαθε ποτέ καλά. Για τον Κυριάκο Μητσο­τάκη είναι η μητρική γλώσσα την οποία κατέχει στην εντέ­λεια. Αυτή είναι μια βασική διαφορά μεταξύ του τέως και του μελ­λο­ντι­κού πρω­θυ­πουρ­γού της Ελλάδας» γράφει η FAZ.

Ανα­τρέ­χο­ντας στη συνέ­χεια στο βιο­γρα­φικό του Κ. Μητσο­τάκη, εστιά­ζει τόσο στην οικο­γέ­νειά του η οποία «παίζει εδώ και έναν περίπου αιώνα κυρί­αρχο ρόλο» στην ελλη­νική πολι­τική, όσο και στις σπουδές και την ανέλιξή του στην ηγεσία της Ν.Δ..

Τι το και­νού­ριο φέρνει ο Μητσο­τά­κης;

Στην πολι­τική και επαγ­γελ­μα­τική στα­διο­δρο­μία του Κ. Μητσο­τάκη ανα­φέ­ρε­ται και η Rheinische Post. Υπό τον τίτλο «Ο ανα­νε­ω­τής» η εφη­με­ρίδα σημειώ­νει μεταξύ άλλων: «Ορι­σμέ­νοι βλέπουν στον Μητσο­τάκη έναν εκπρό­σωπο της παλιάς πολι­τι­κής ελίτ, η οποία μέσω δια­φθο­ράς και οικο­γε­νειο­κρα­τίας οδήγησε τη χώρα στην κρίση. Ο ίδιος αντί­θετα βλέπει τον εαυτό του ως ανα­νε­ωτή. Το κόμμα του θεω­ρεί­ται φιλο­ευ­ρω­παϊκό και φιλικό προς την οικο­νο­μία. Στη διάρ­κεια του προ­ε­κλο­γι­κού αγώνα υπο­σχέ­θηκε να προ­ω­θή­σει τις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, να μειώσει τους φόρους και να κατα­πο­λε­μή­σει την ανεργία. […] Δεν είναι μόνο ότι ως πρό­ε­δρος περι­βάλ­λο­νταν από μια ομάδα ατόμων νεαρής ηλικίας, πολλοί από τους οποίους δεν είχαν μέχρι πρό­τι­νος καμία σχέση με την πολι­τική, αλλά και η λίστα των υπο­ψη­φίων με την οποία η Ν.Δ. κατέ­βηκε στις εκλογές, αντι­κα­το­πτρί­ζει ένα νέο ξεκί­νημα. Οι επτά στους 10 υπο­ψη­φί­ους […] διεκ­δι­κούν για πρώτη φορά πολι­τικό αξίωμα».

«Νίκη των συντη­ρη­τι­κών στην Ελλάδα», είναι ο τίτλος στην Süddeutsche Zeitung που εκτιμά ότι «[…] η νέα κυβέρ­νηση στην Αθήνα θα είναι η πρώτη που θα μπο­ρούσε να επω­φε­λη­θεί από το τέλος των προ­γραμ­μά­των διά­σω­σης»

Όπως επι­ση­μαί­νε­ται στο δημο­σί­ευμα, «η δυσα­ρέ­σκεια των πολιτών εξαι­τίας των πολλών περι­κο­πών σε μισθούς και συντά­ξεις όμως παρα­μέ­νει μεγάλη. Στον Τσίπρα επιρ­ρί­πτε­ται ότι είχε υπο­σχε­θεί κάποτε στους ψηφο­φό­ρους του έναν λιγό­τερο σκληρό δρόμο».

«Άδικη» η δημο­κρα­τία;

Από την πλευρά του, το Spiegel σημειώ­νει στην ηλε­κτρο­νική του έκδοση: «Σπανίως η δημο­κρα­τία είναι δίκαιη. Ο Αλέξης Τσίπρας και ο αρι­στε­ρός ΣΥΡΙΖΑ έχασαν τις πρόωρες εκλογές. Η συντη­ρη­τική Ν.Δ. απέ­σπασε την απόλυτη πλειο­ψη­φία. Ο Τσίπρας είχε ανα­λά­βει την ευθύνη της Ελλάδας σε μια εποχή όταν Σοσια­λι­στές και συντη­ρη­τι­κοί την είχαν οδη­γή­σει στα βράχια. Αυτό ήταν στις αρχές του 2015. Ο Τσίπρας και το κόμμα του άντεξαν περισ­σό­τερο απ΄ ότι οι προη­γού­με­νες κυβερ­νή­σεις της κρίσης. Με πόνο έπρεπε να υπο­κύ­ψει στις επι­τα­γές της ΕΕ και του ΔΝΤ για περι­κο­πές, παρότι ο ίδιος είχε υπο­σχε­θεί ότι θα έσκιζε τα μνη­μό­νια. Παρόλα αυτά ή ακριβώς γι΄ αυτό το λόγο, ο απο­λο­γι­σμός του είναι εντυ­πω­σια­κός. Πέρσι η χώρα του κατά­φερε να εγκα­τα­λεί­ψει το διεθνές πρό­γραμμα βοή­θειας. Παρά τα προ­βλή­ματα, η Ελλάδα έχει ανα­κτή­σει την πιστο­λη­πτική της ικα­νό­τητα και η οικο­νο­μία ανα­πτύσ­σε­ται. Το ό,τι με τον Μητσο­τάκη δια­δέ­χε­ται τον Τσίπρα ένας εκπρό­σω­πος της Ν.Δ. ενέχει μια δόση ειρω­νείας. Οι συντη­ρη­τι­κοί είχαν συμ­βά­λει τα μάλα στο να περιέλ­θει η Ελλάδα ακριβώς σε εκείνη την κατά­σταση την οποία κλήθηκε να δια­χει­ρι­στεί ο Τσίπρας ως δια­σώ­στης. Η δικαιο­σύνη στην πολι­τική είναι ένα σύνθετο ζήτημα. Ίσως ο Τσίπρας να μπο­ρούσε να ανταλ­λά­ξει απόψεις και εμπει­ρίες με τον Γκέρ­χαρντ Σρέντερ».