Θέμα παιδείας

Μεγάλα βήματα κάνει η Ελλάδα προς τον ρατσι­σμό, έλεγε πρό­σφατη έρευνα. Ως γνωστόν ισχύει πάντα η φράση: «οι Έλληνες δεν είναι ρατσι­στές». Πρό­κει­ται για μία κλασική ρατσι­στική φράση, αφού κάνει διά­κριση ανάμεσα στους Έλληνες και τους άλλους. Και σύμφωνα με τον νόμο: «Ρατσι­σμός είναι κάθε διά­κριση, λόγω φυλε­τι­κής ή εθνο­τι­κής κατα­γω­γής, θρη­σκευ­τι­κών ή άλλων πεποι­θή­σεων, ανα­πη­ρίας, ηλικίας ή γενε­τή­σιου προ­σα­να­το­λι­σμού». Νομίζω, ότι οι άνθρω­ποι γεν­νιού­νται ρατσι­στές. Δηλαδή από την πιο τρυφερή ηλικία φοβού­νται το άλλο, το ξένο, το δια­φο­ρε­τικό. Και είναι θέμα ανα­τρο­φής, παι­δείας, και συνε­χούς άσκησης να ξεπε­ρά­σεις αυτή την έμφυτη δυσπι­στία και να κατα­πο­λε­μή­σεις την διά­κριση μέσα στην σκέψη και στο συναί­σθημά σου. Οι σκέψεις αυτές με αφορμή τον θάνατο ενός παιδιού 13 ετών. Αν ένα παιδί στα κέντρο της Αθήνας είχε σκο­τω­θεί εν ψυχρώ με καρα­μπίνα, τα ΜΜΕ θα είχαν ανα­στα­τώ­σει τη χώρα. Όμως,  οι άλλοτε λαλί­στα­τοι για την «ανομία» σίγησαν εκκω­φα­ντικά για την εν ψυχρώ δολο­φο­νία ενός 13χρονου κορι­τσιού, της Γιαν­νού­λας, σε καταυ­λι­σμό Ρομά. Πρό­κει­ται για έναν ρατσι­σμό που ανα­τρο­φο­δο­τεί­ται με την περι­θω­ριο­ποί­ηση των Ρομά και παρά τις σχε­τι­κές πρω­το­βου­λίες για τερ­μα­τι­σμό αυτής της κατά­στα­σης,  Κανείς δεν έχει αρνηθεί ότι υπάρ­χουν προ­βλή­ματα, αλλά η προ­σέγ­γιση οφείλει να έχει πάντα στο επί­κε­ντρο τον άνθρωπο. Τα όποια προ­βλή­ματα δεν ξεπλέ­νουν ούτε το ρατσι­σμό, ούτε το φόνο ενός παιδιού. Και αυτή η περι­θω­ριο­ποί­ηση ξεκινά εξ απαλών ονύχων. Θα μου επι­τρέ­ψετε να σας μετα­φέρω ένα προ­σω­πικό περι­στα­τικό. Η εγγονή μου,  ετών 4, μας ανα­κοί­νωσε μια ημέρα πως δεν θέλει να κάθεται δίπλα στον Μαχμούτ (ένα προ­σφυ­γάκι)  στον παιδικό σταθμό και δεν θα το καλέσει στο… πάρτι της. Η απά­ντηση στην ερώτηση «γιατί;» ήταν:  « γιατί ούτε η Αδριανή  (σημ. η φίλη της) κάθεται. Η μαμά της είπε πως μπορεί να αρρω­στή­σουμε…” Και δυστυ­χώς, υπάρ­χουν πολλές τέτοιες μαμάδες που δηλη­τη­ριά­ζουν από την τρυφερή ηλικία των 4 ετών.