Την προσεχή Δευτέρα η δίκη του Ευάγγελου Κουλιανού για την δολοφονία του πατέρα του Γιώργου Καριώτη

Την 13η Μαΐου 2024 θα εκ­δι­κα­στεί ενώ­πιον του Μι­κτού Ορ­κω­τού Δι­κα­στη­ρί­ου της Κω η πο­λύ­κρο­τη υπό­θε­ση με κα­τη­γο­ρού­με­νο για την δο­λο­φο­νία του 75χρο­νου πα­τέ­ρα του Γιώρ­γου Κα­ριώ­τη, τον πε­ρα­σμέ­νο Ιού­νιο στη Με­σαιω­νι­κή Πόλη, τον Ευάγ­γε­λο Κου­λια­νό του Σπύ­ρου, 40 ετών.

Οπως έγρα­ψε η «δη­μο­κρα­τι­κή», σύμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο ο 40χρο­νος αιφ­νι­δί­α­σε τον πα­τέ­ρα του εκ των όπι­σθεν, φρά­ζο­ντάς του την μύτη και το στόμα με μία πε­τσέ­τα, τον έριξε εν συ­νε­χεία πρη­νη­δόν στο πά­τω­μα της οι­κί­ας του και αφού ανέ­βη­κε πάνω του, πιέ­ζο­ντας τον κορμό του στο έδα­φος με το βάρος του σώ­μα­τός του για να τον ακι­νη­το­ποι­ή­σει, χτύ­πη­σε με δύ­να­μη επα­νει­λημ­μέ­να το πρό­σω­πό του στο πά­τω­μα, επι­φέ­ρο­ντάς του κα­κώ­σεις σε αυτό και κάμ­πτο­ντας έτι πε­ραι­τέ­ρω την αντί­στα­σή του, του έδεσε πι­σθά­γκω­να τα χέρια και πε­ριέ­σφι­ξε σχοι­νί γύρω από το λαιμό του τρα­βώ­ντας και πιέ­ζο­ντάς το από πίσω, έως ότου επέ­φε­ρε διά στραγ­γα­λι­σμού τον ασφυ­κτι­κό του θά­να­το.

Ο συ­νή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης του κα­τη­γο­ρού­με­νου, κ. Δήμος Μου­τά­φης, δεν θα αι­τη­θεί ανα­βο­λή της δίκης και εμ­μέ­νει στην αθω­ό­τη­τα του εντο­λέ­ως του.

Δεν θα υπο­βά­λει εν­στά­σεις και αι­τή­σεις για την ακύ­ρω­ση πρά­ξε­ων της προ­δι­κα­σί­ας και θα εκ­δι­κά­σει την υπό­θε­ση στην ουσία της.

Τό­νι­σε και χθες ότι ο 40χρο­νος δεν έχει οποια­δή­πο­τε σχέση με την δο­λο­φο­νία του πα­τέ­ρα του.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος δια­τεί­νε­ται ότι η έκ­θε­ση πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης, επι­βε­βαιώ­νει πλή­ρως τους ισχυ­ρι­σμούς του ότι δεν έχει οποια­δή­πο­τε σχέση με την δο­λο­φο­νία του πα­τέ­ρα του.

Ει­δι­κό­τε­ρα ο κα­τη­γο­ρού­με­νος πρό­κει­ται να προ­βά­λει στην δίκη τους ακό­λου­θους υπε­ρα­σπι­στι­κούς ισχυ­ρι­σμούς:

1. Στον σάκο που έφερε μαζί του την ημέρα που βρήκε τον πα­τέ­ρα του νεκρό στην οικία του, βρέ­θη­κε στην εξω­τε­ρι­κή επι­φά­νεια αυτού κη­λί­δα αί­μα­τος, ο γε­νε­τι­κός τύπος της οποί­ας συ­νά­δει με αυτόν του πα­τέ­ρα του.

Η ύπαρ­ξη της ανω­τέ­ρω κη­λί­δας, οπως ισχυ­ρί­ζε­ται, οφεί­λε­ται στην επαφή που είχε ο εν λόγω σάκος με εμπο­τι­σμέ­νη με αίμα του πα­τέ­ρα του πε­τσέ­τα, όταν ενα­πό­θε­σε αυτή πάνω στον κα­τα­ψύ­κτη, κατά την άφιξή του στην οικία του και μέσα στο σοκ που υπέ­στη από την ει­κό­να που αντί­κρι­σε.

Ως εκ τού­του, όπως είπε, η εύ­ρε­ση του γε­νε­τι­κού υλι­κού του πα­τέ­ρα του στον σάκο του, ήταν απο­λύ­τως δι­καιο­λο­γη­μέ­νη, λόγω της ενα­πό­θε­σης αυτού σε ση­μείο που απο­δε­δειγ­μέ­να έφερε το αίμα του.

Θα επι­ση­μά­νει δε ότι εάν ήταν ο δο­λο­φό­νος του πα­τέ­ρα του, είναι προ­φα­νές και αυ­το­νό­η­το ότι θα είχε εξα­φα­νί­σει κάθε στοι­χείο που θα έφερε ση­μεία και εν­δεί­ξεις του εγκλή­μα­τος. Και προ­φα­νώς ένας κόκ­κι­νος λεκές αί­μα­τος, πάνω σε έναν κί­τρι­νο σάκο, είναι το πρώτο στοι­χείο που θα φρό­ντι­ζε να εξα­φα­νί­σει ένας δο­λο­φό­νος. Αντι­θέ­τως, την επό­με­νη ημέρα μετά τον θά­να­το του πα­τέ­ρα του επι­σκέ­φθη­κε την οικία του, έχο­ντας τον εν λόγω σάκο μαζί του, πράγ­μα που φυ­σι­κά δεν θα έκανε εάν είχε οποια­δή­πο­τε εμπλο­κή με την υπό­θε­ση.

2. Στα γά­ντια που ευ­ρέ­θη­σαν μέσα στον σάκο του, βρέ­θη­κε απο­κλει­στι­κά και μόνο δικό του γε­νε­τι­κό υλικό και όχι γε­νε­τι­κό υλικό του πα­τέ­ρα του. Είναι όμως προ­φα­νές, όπως δια­τεί­νε­ται, ότι εάν είχε οποια­δή­πο­τε σχέση με την απο­δι­δό­με­νη πράξη, το πρώτο στοι­χείο το οποίο θα έφερε γε­νε­τι­κό υλικό του δο­λο­φο­νη­θέ­ντος πα­τρός του, θα ήταν τα γά­ντια που θα έφερε.

Πλην όμως η εξέ­τα­ση αυτή απέ­δει­ξε ότι ουδέν γε­νε­τι­κό υλικό βρέ­θη­κε, γε­γο­νός που κα­τα­τεί­νει, όπως υπο­στη­ρί­ζει, στο συ­μπέ­ρα­σμα ότι αυτά δεν χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν σε καμία απο­λύ­τως ενέρ­γεια ενα­ντί­ον του.

3. Στο που­κά­μι­σο και στο κομ­μά­τι αυτού που βρέ­θη­καν να φέ­ρουν αίμα του πα­τέ­ρα του, δεν βρέ­θη­κε κα­νέ­να ίχνος δικού του γε­νε­τι­κού υλι­κού, γε­γο­νός που απο­δει­κνύ­ει όπως ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ποτέ δεν ήρθε σε επαφή με τα ανω­τέ­ρω στοι­χεία του εγκλή­μα­τος.

Θα επι­ση­μά­νει ακόμη πως μετά την ψυ­χι­κή συ­ντρι­βή που υπέ­στη από την βά­ναυ­ση δο­λο­φο­νία του πα­τέ­ρα του, βρέ­θη­κε προ­φυ­λα­κι­σμέ­νος για ένα έγκλη­μα που δεν έκανε και το οποίο δεν είχε κα­νέ­να λόγο να κάνει.

Υπο­στή­ρι­ξε ότι ου­δείς έως και σή­με­ρα, ούτε καν οι ίδιες οι διω­κτι­κές αρχές, δεν του κα­τα­λό­γι­σαν το οποιο­δή­πο­τε κί­νη­τρο θα τον ωθού­σε σε μία τόσο απο­τρό­παιη πράξη.

Αντι­θέ­τως, πλη­θώ­ρα μαρ­τύ­ρων κα­το­νό­μα­σε ρητά συγ­γε­νι­κό του πρό­σω­πο ως το άτομο που έτρε­φε μίσος για τον πα­τέ­ρα του, είχε έρθει σε ανοι­κτή σύ­γκρου­ση μαζί του, είχε κα­τη­γο­ρη­θεί στις Aρχές για δια­κί­νη­ση ναρ­κω­τι­κών ου­σιών από τον πα­τέ­ρα του και είχε δη­λώ­σει ενώ­πιον μάρ­τυ­ρα ότι θέλει να τον σκο­τώ­σει και να του κάνει κακό.

Υπο­στη­ρί­ζει ακόμη πως ενώ βρι­σκό­ταν υπό τον πόνο και την θλίψη της απώ­λειας του πα­τέ­ρα του, ελάμ­βα­νε συ­γκε­χυ­μέ­νες πλη­ρο­φο­ρί­ες ότι γνω­στοί σε εκεί­νον μάρ­τυ­ρες κα­τέ­θε­σαν ότι τον άκου­σαν να συ­νο­μι­λεί μαζί του.

Ανα­φέ­ρε­ται ως στοι­χείο ότι βρέ­θη­κε δα­κτυ­λι­κό του απο­τύ­πω­μα στο πόδι ενός κρε­βα­τιού ενώ κάτι τέ­τοιο δεν δι­καιο­λο­γεί­ται από τις επι­σκέ­ψεις του στην οικία, είπε προ­σθέ­το­ντας όμως ότι τα απο­τυ­πώ­μα­τά του ήταν δι­καιο­λο­γη­μέ­νο και ανα­με­νό­με­νο να βρί­σκο­νται πα­ντού.

Όπως έκρι­νε η Ει­σαγ­γε­λέ­ας και υιο­θέ­τη­σε το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο οι αι­τιο­λο­γί­ες που προ­βάλ­λει για τις αντι­φά­σεις και ανα­λή­θειες στις οποί­ες υπέ­πε­σε, με­τα­ξύ δε αυτών και κενά μνή­μης λόγω πα­λιό­τε­ρου τραυ­μα­τι­σμού του σε τρο­χαίο ατύ­χη­μα, αντι­κρού­ο­νται από το γε­γο­νός ότι ταυ­τό­χρο­να υπο­δει­κνύ­ει στις Aρχές λε­πτο­μέ­ρειες που υπέ­πε­σαν στην αντί­λη­ψή του για να στρέ­ψει τις υπο­ψί­ες αλλού, οι οποί­ες όμως είναι ασα­φείς και αό­ρι­στες και δεν βοη­θούν στην εξι­χνί­α­ση του εγκλή­μα­τος.

Κρί­θη­κε πα­ρα­πέ­ρα ότι την πα­ρου­σία του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου, ως τε­λευ­ταί­ου ατό­μου που επι­σκέ­φθη­κε την οικία του θα­νό­ντος, επι­βε­βαιώ­νουν εκτός από μάρ­τυ­ρα και κε­ραί­ες κι­νη­τής τη­λε­φω­νί­ας και επι­πλέ­ον εν­δεί­ξεις.