Τσίπρας: Τι θα έκανα αν ήμουν στην κυβέρνηση-Το πακέτο στήριξης

Τα μέτρα στή­ρι­ξης στα οποία θα είχε προ­χω­ρή­σει αν υπήρχε κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ περι­γρά­φει ο αρχηγός του κόμ­μα­τος. Σχέδιο για την απο­τροπή κατάρ­ρευ­σης ή επι­θε­τι­κών εξα­γο­ρών στρα­τη­γι­κών επι­χει­ρή­σεων, με επεν­δύ­σεις στο μετο­χικό κεφά­λαιό τους.

«Εδώ και δυο μήνες ο επι­κοι­νω­νια­κός μηχα­νι­σμός του Μαξίμου, στην αρχή με τα τρολς του δια­δι­κτύου, αργό­τερα με τα ακρι­βο­πλη­ρω­μένα σε δια­φή­μιση για τον κορο­νοϊό ΜΜΕ, αλλά και εσχάτως από τα χείλη του ίδιου του κ. Μητσο­τάκη, έχει βαλθεί να μας πείσει ότι αν σήμερα αντι­κρί­ζουμε το φως της ημέρας το οφεί­λουμε στον πολυ­χρο­νε­μένο μας Πρω­θυ­πουργό. Και αν δεν ήταν η Ν.Δ. στην κυβέρ­νηση, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ, η χώρα θα είχε κατα­στρα­φεί», σχο­λιά­ζει ο Αλέξης Τσίπρας σε άρθρο του στην Εφη­με­ρίδα των Συντα­κτών.

Σε αυτό κατα­γρά­φει τι δια­φο­ρε­τικό θα είχε κάνει αν ήταν ο ίδιος στην δια­κυ­βέρ­νηση της χώρας. Οπως γράφει:

* Αν λοιπόν η κορο­νο­κρίση έβρισκε τον ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρ­νηση είναι προ­φα­νές ότι θα είχαμε και εμείς καρα­ντίνα, όπως σε όλο τον κόσμο. Αλλά στα νοσο­κο­μεία θα είχαμε ήδη 4.000 περισ­σό­τε­ρους για­τρούς και νοση­λευ­τές, γιατί δεν θα είχε παγώσει η προ­κή­ρυξη για διο­ρι­σμούς που είχαμε ήδη προ­γραμ­μα­τί­σει. Επίσης θα είχαμε πολλές χιλιά­δες περισ­σό­τερα τεστ, στο­χευ­μένα σε όλο τον πλη­θυ­σμό, από τα δημόσια ερευ­νη­τικά ιδρύ­ματα και όχι επί το πλεί­στον από ιδιω­τικά κέντρα.

* Στα μέσα ατο­μι­κής προ­στα­σίας θα έμπαινε από τις πρώτες ημέρες δια­τί­μηση, ενώ προ­τε­ραιό­τητά μας θα ήταν η επάρ­κειά τους στο ιατρικό και νοση­λευ­τικό προ­σω­πικό.

* Η χώρα μας δεν θα ήταν η τελευ­ταία στην Ε.Ε. σε έκτα­κτες δαπάνες ενί­σχυ­σης του Δημό­σιου Συστή­μα­τος Υγείας την περίοδο της κρίσης, όπως πρό­σφατα ο ΠΟΥ απο­κά­λυψε, αλλά με δαπάνες ύψους ενός δισ. ευρώ θα βρι­σκό­ταν πολύ ψηλά στον αντί­στοιχο πίνακα.

* Δεν θα είχαμε υπουρ­γούς να στήνουν «δου­λί­τσες» εκα­τομ­μυ­ρίων τις μέρες της κρίσης. Δεν θα εγκρί­ναμε τα –ντρο­πια­στικά για τους επαγ­γελ­μα­τίες– προ­γράμ­ματα ψευ­το­κα­τάρ­τι­σης τύπου «σκόιλ ελι­κι­κού»

* Το πιο σημα­ντικό όμως είναι ότι θα είχε αξιο­ποι­η­θεί εγκαί­ρως με μέτρα ορι­ζό­ντια και προ­λη­πτικά το μαξι­λάρι ρευ­στό­τη­τας των 37 δισ. ευρώ, που με περισσή προ­νοη­τι­κό­τητα είχαμε δημιουρ­γή­σει, προ­κει­μέ­νου να κρα­τη­θεί όρθια η οικο­νο­μία σε μια ενδε­χό­μενη νέα κρίση.

* Το εμπρο­σθο­βα­ρές πρό­γραμμα «Μένουμε Ορθιοι» θα υλο­ποιού­νταν από τις πρώτες ημέρες της παν­δη­μίας, παράλ­ληλα με τα υγειο­νο­μικά μέτρα προ­στα­σίας, ώστε να ανα­κο­πεί η μεγάλη βουτιά της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας και να έρθει ταχύ­τερα η ανά­καμψη.

* Ο κόσμος της εργα­σίας και των επι­χει­ρή­σεων θα τρο­φο­δο­τού­νταν ήδη από ένα γενναίο χρη­μα­το­δο­τικό πακέτο 26 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 14 δισ. θα αφο­ρού­σαν άμεσες δημο­σιο­νο­μι­κές παρεμ­βά­σεις και τα υπό­λοιπα 12 δισ. ενέσεις ρευ­στό­τη­τας μέσω εγγυ­ή­σεων δανείων.

* Θα είχαμε προ­χω­ρή­σει σε 8 δισ. χρη­μα­το­δό­τηση για τη στήριξη της εργα­σίας και όχι της ανα­στο­λής των συμ­βά­σεων των εργα­ζο­μέ­νων στον ιδιω­τικό τομέα με την πλήρη μισθο­λο­γική και ασφα­λι­στική κάλυψή τους από το κράτος. Ταυ­τό­χρονα θα στη­ρί­ζαμε τους ελεύ­θε­ρους επαγ­γελ­μα­τίες και αυτο­α­πα­σχο­λού­με­νους με ποσό ανά μήνα ίσο με το 1/12 του περ­σι­νού ετήσιου εισο­δή­μα­τός τους.

* Οι φορο­λο­γι­κές και ασφα­λι­στι­κές υπο­χρε­ώ­σεις των πλητ­τό­με­νων επι­χει­ρή­σεων θα βρί­σκο­νταν ήδη σε ανα­στολή για του­λά­χι­στον ένα εξάμηνο. Δίπλα σε αυτό θα είχαν ανα­στα­λεί οι υπο­χρε­ώ­σεις προς τις τρά­πε­ζες για όσο διαρκεί η υγειο­νο­μική κρίση. Και θα είχαν δοθεί 3 δισ. μη επι­στρε­πτέα ενί­σχυση στις μικρο­με­σαίες επι­χει­ρή­σεις και στους αγρο­τι­κούς συνε­ται­ρι­σμούς, ενώ θα παρεί­χαμε εγγυ­ή­σεις του ελλη­νι­κού δημο­σίου ύψους 12 δισ. ευρώ, αντί­στοιχα με το πρό­γραμμα της ΕΚΤ.

* Οπως είχε γίνει ήδη το 2019 έτσι και τώρα, αν ήταν κυβέρ­νηση ο ΣΥΡΙΖΑ εν μέσω τέτοιας κρίσης θα είχε επε­κτα­θεί η προ­στα­σία της πρώτης κατοι­κίας και θα είχαν απα­γο­ρευ­τεί η πλει­στη­ρια­σμοί μέχρι το τέλος του έτους του­λά­χι­στον. Οι εργα­ζό­με­νοι του ιδιω­τι­κού τομέα δεν θα επι­δο­τού­νταν ως εν δυνάμει άνεργοι με 533 ευρώ τον μήνα, αλλά θα κατα­βαλ­λό­ταν από το Δημόσιο το σύνολο του μισθού τους και το δώρο Πάσχα.

* Οι άνθρω­ποι του Πολι­τι­σμού δεν θα ήταν αόρατοι. Θα είχαν στη­ρι­χτεί απο­τε­λε­σμα­τικά όχι μόνο όσοι έχουν ενεργές συμ­βά­σεις, αλλά και όσοι εργά­ζο­νται εποχικά. Επι­πλέον θα είχε ενερ­γο­ποι­η­θεί με κρατική χρη­μα­το­δό­τηση πρό­γραμμα εκα­το­ντά­δων πολι­τι­στι­κών εκδη­λώ­σεων σε όλη τη χώρα, χωρίς συνω­στι­σμό, και επίσης θα είχε καταρ­τι­στεί ειδικό κοι­νω­νικό πρό­γραμμα για τον χώρο του βιβλίου, του κινη­μα­το­γρά­φου και του θεάτρου.

* Θα είχαν ληφθεί άμεσα μέτρα για την κοι­νω­νική πρόνοια και αλλη­λεγ­γύη ύψους 300 εκατ. ευρώ και θα είχε παρα­τα­θεί το επίδομα ανερ­γίας και ειδικής απο­ζη­μί­ω­σης για τους ανθρώ­πους του του­ρι­σμού, ενώ τώρα θα ήμασταν έτοιμοι να παρου­σιά­σουμε ειδικά προ­γράμ­ματα επι­δο­τού­με­νου εσω­τε­ρι­κού του­ρι­σμού για να καλύ­ψουν μέρος της απο­λε­σθεί­σας ζήτησης.

* Ταυ­τό­χρονα θα αυξά­νο­νταν κατά 50% τα ανα­πη­ρικά επι­δό­ματα και το κοι­νω­νικό εισό­δημα αλλη­λεγ­γύης. Θα είχε δοθεί ειδικό επίδομα κοι­νω­νι­κής αλλη­λεγ­γύης, ως μέρισμα ύψους 1,5 δισ., για την κάλυψη των εργα­ζο­μέ­νων σε επι­σφα­λείς θέσεις εργα­σίας ή των εργα­ζο­μέ­νων με μπλο­κά­κια, με εργό­σημο, αλλά και μη επι­δο­τού­με­νων ανέργων.

* Θα είχαμε σχέδιο για την απο­τροπή κατάρ­ρευ­σης ή επι­θε­τι­κών εξα­γο­ρών στρα­τη­γι­κών επι­χει­ρή­σεων, με επεν­δύ­σεις στο μετο­χικό κεφά­λαιό τους, ακόμα και μέσω εθνι­κο­ποί­η­σης, όμως με αυστη­ρούς όρους δια­φά­νειας και, φυσικά, με αντάλ­λαγμα αντί­στοιχο μερίδιο της οικο­νο­μι­κής εισόδου σε αυτές.

* Σε ευρω­παϊκό επίπεδο η Ελλάδα θα είχε πρω­το­στα­τή­σει στην προ­σπά­θεια για την έκδοση του ευρω­ο­μο­λό­γου, όχι μόνο ως ενός εργα­λείου άσκησης οικο­νο­μι­κής πολι­τι­κής, αλλά και ως μιας βάσης που θα δια­μόρ­φωνε τις εξε­λί­ξεις για το μέλλον της Ευρώπης. Ετσι, όπως και το 2016, είχαμε επι­διώ­ξει και πετύ­χαμε τη σύγκληση Συνόδου των χωρών του Νότου, για πρώτη φορά στην Αθήνα, έπειτα από δική μας πρω­το­βου­λία.

* Αν ήταν κυβέρ­νηση ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Ελληνες πολίτες θα ήξεραν πόσα κον­δύ­λια έχουν απο­μεί­νει στο «μαξι­λάρι» που αφήσαμε το καλο­καίρι του 2019 και πού ακριβώς αυτά κατευ­θύ­νο­νται. Και δεν θα πηγαί­ναμε με τη στρα­τη­γική τού «βλέ­πο­ντας και κάνο­ντας», δεν θα κρα­τού­σαμε τα απο­θέ­ματα στα ταμεία για να χρη­μα­το­δο­τη­θούν στο τέλος μόνο οι ισχυρές επι­χει­ρή­σεις και οι τρά­πε­ζες. Ο υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έδινε καθη­με­ρινά μια δια­φο­ρε­τική εκδοχή στις προ­βλέ­ψεις του για την ύφεση, ούτε θα εφάρ­μοζε μόλις 6 δισ. δημο­σιο­νο­μική παρέμ­βαση για την αντι­με­τώ­πιση της κρίσης, δηλαδή μόλις το 3% του ΑΕΠ, λέγο­ντας ψέματα ότι δίνει 14 δισ.

* Ο υπουρ­γός Ανά­πτυ­ξης του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα έβγαινε στα κανάλια να ισχυ­ρί­ζε­ται ότι με 200 ευρώ ένα νοι­κο­κυ­ριό επι­βιώ­νει για ένα μήνα, ούτε θα ισχυ­ρι­ζό­ταν ειρω­νικά ότι οι φτωχοί πολίτες δεν χρειά­ζο­νται ενί­σχυση στην καρα­ντίνα γιατί θα γίνουν 300 κιλά… Δεν θα θεω­ρούσε κανο­νι­κό­τητα την άρση της προ­στα­σίας της πρώτης κατοι­κίας, ούτε θα θεω­ρούσε ότι οι μακρο­χρό­νια άνεργοι έχουν λεφτά να ζήσουν. Και κανείς από την κυβέρ­νηση δεν θα απο­κα­λούσε τις επι­χει­ρή­σεις, που έχουν τώρα περισ­σό­τερο ανάγκη, ζόμπι, και τους ανθρώ­πους τους μπα­τα­χτσή­δες.

* Με μια κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ δεν θα γινόταν θεσμός η ανα­στολή στις συμ­βά­σεις εργα­σίας και δεν θα δια­κιν­δύ­νευαν οι εργα­ζό­με­νοι με εκ περι­τρο­πής εργασία τη μόνιμη μείωση του μισθού τους. Δεν θα ήταν μερική, αλλά ολική η απα­γό­ρευση των απο­λύ­σεων κατά την επι­δη­μική κρίση, όπως συμ­βαί­νει σε άλλες χώρες, για παρά­δειγμα στην Ιταλία και τη Δανία. Δεν θα επι­τρέ­παμε να αλλά­ξουν οι εργα­σια­κές σχέσεις και δεν θα είχε κοπεί η δέκατη τρίτη σύνταξη, πριν ακόμα από την παν­δη­μία. Οι αγρότες δεν θα εξαι­ρού­νταν από την έκπτωση κατά 25% στις ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές και δεν θα υπήρχε παντε­λής έλλειψη ειδικού σχεδίου για την κρίση στον του­ρι­σμό.

* Τέλος, δεν θα είχαμε υπουρ­γούς να στήνουν «δου­λί­τσες» εκα­τομ­μυ­ρίων τις μέρες της κρίσης. Δεν θα εγκρί­ναμε τα -ντροπιαστικά για τους επαγγελματίες- προ­γράμ­ματα ψευ­το­κα­τάρ­τι­σης τύπου «σκόιλ ελι­κι­κού» και δεν θα καθό­μα­σταν με σταυ­ρω­μένα τα χέρια να παρα­κο­λου­θούμε το πάρτι αισχρο­κέρ­δειας ιατρι­κών και παραϊ­α­τρι­κών προ­ϊ­ό­ντων. Δεν θα κοβόταν το ρεύμα της ΔΕΗσε φτωχά νοι­κο­κυ­ριά. Δεν θα κόβο­νταν οι υπε­ρω­ρίες των γιατρών που έδωσαν τη μάχη στην πρώτη γραμμή. Δεν θα κιν­δύ­νευαν τα δημο­κρα­τικά δικαιώ­ματα των πολιτών, η κοι­νο­βου­λευ­τική λει­τουρ­γία, αλλά και η ίδια η δημο­κρα­τία, να μπουν σε καρα­ντίνα.

Πηγή: euro2day.gr