Θόλωσε το μήνυμα

Από το 1946 μέχρι σή­με­ρα στο ελ­λη­νι­κό κοι­νο­βού­λιο έχουν μι­λή­σει οκτώ ηγέ­τες. Ανά­με­σα τους ο Αϊ­ζεν­χά­ου­ερ, ο Ντε Γκωλ, ο Τζορτζ Μπους (και μά­λι­στα λίγο μετά τις ιστο­ρί­ες του Κόλ­που), ο Νι­κο­λά Σαρ­κο­ζί ο Φραν­σουά Ολάντ. Πάντα τα έδρα­να και τα θε­ω­ρία ήταν ασφυ­κτι­κά γε­μά­τα, πάντα όλοι οι βου­λευ­τές και τα κόμ­μα­τα είχαν δώσει το παρόν. Η Βουλή έπρε­πε να δώσει βήμα στον Πρό­ε­δρο της Ου­κρα­νί­ας, ο οποί­ος απευ­θύν­θη­κε έως τώρα σε 25 εθνι­κά κοι­νο­βού­λια και διε­θνείς ορ­γα­νι­σμούς. Επρε­πε,  γιατί είναι ο εκλεγ­μέ­νος ηγέ­της μιας χώρας  που δια­λύ­ε­ται από βόμ­βες και πυ­ραύ­λους και μετρά εκα­το­ντά­δες νε­κρούς. Όποια γνώμη και εάν έχει κα­νείς για το πώς φτά­σα­με εδώ, για το τι πι­στεύ­ει κα­νείς για  τις ευ­θύ­νες του ΝΑΤΟ και της Δύσης , δεν παύει να υπάρ­χει η τρα­γω­δία του ου­κρα­νι­κού λαού. «Δί­καιες» ει­σβο­λές δεν υπάρ­χουν. Επο­μέ­νως και αλ­λη­λεγ­γύη στον λαό της Ου­κρα­νί­ας χρειά­ζε­ται και να ακού­σου­με τι λέει η εκλεγ­μέ­νη πο­λι­τι­κή ηγε­σία του. Όμως, η αλ­λη­λεγ­γύη στον λαό της Ου­κρα­νί­ας, δεν μπο­ρεί να επε­κτα­θεί και σε ακρο­δε­ξιές και εθνι­κι­στι­κές φωνές, που η εμπει­ρία έχει δεί­ξει ότι συχνά είναι μέρος του προ­βλή­μα­τος. Κά­ποιος πρέ­πει να ανα­λά­βει την ευ­θύ­νη για την «αστο­χία και λάθος», για να απο­κα­τα­στα­θεί το πνεύ­μα υπο­στή­ρι­ξης προς την Ου­κρα­νία, την ευ­θύ­νη που το μή­νυ­μα «θό­λω­σε», με απο­τέ­λε­σμα σή­με­ρα να κάνει την δική του προ­πα­γάν­δα ό κα­θέ­νας είτε από εδώ, είτε από εκεί, είτε από πάρα πέρα, με απο­τέ­λε­σμα να χά­νε­ται η με­γά­λη ει­κό­να και να πέ­φτει νερό στο μύλο των υπο­στη­ρι­κτών του Πού­τιν.