Βαμμένα αβγά και τσούγκρισμα με… διαγωνιστικό χαρακτήρα στα Βαλκάνια

Σύμ­βο­λο της δη­μιουρ­γί­ας, της γέν­νη­σης της ζωής, το αβγό έχει απο­τε­λέ­σει πηγή έμπνευ­σης για ανα­ρίθ­μη­τους μύ­θους και πα­ρα­δό­σεις, από την αρ­χαιό­τη­τα έως σή­με­ρα, απα­ντα­χού γης.

Το Πάσχα έχει την… τι­μη­τι­κή του και ιδιαί­τε­ρα στις χώρες της Βαλ­κα­νι­κής το βά­ψι­μο των αβγών ανή­με­ρα της Με­γά­λης Πέμ­πτης απο­τε­λεί κοινή πρα­κτι­κή και πα­ρά­δο­ση.

Ξε­χω­ρι­στή θέση στη ρου­μα­νι­κή πα­ρά­δο­ση έχει το βά­ψι­μο αβγών ανή­με­ρα της Με­γά­λης Πέμ­πτης. Το βράδυ της ίδιας ημέ­ρας, οι νοι­κο­κυ­ρές παίρ­νουν ένα από τα βαμ­μέ­να αβγά στην εκ­κλη­σία για να το “δια­βά­σει” ο Παπάς μαζί με τα Δώ­δε­κα Ευαγ­γέ­λια.

Με το πέρας της λει­τουρ­γί­ας, θά­βουν το αβγό στο αμπέ­λι τους προ­κει­μέ­νου να τους προ­στα­τεύ­σει ο Θεός από χα­λα­ζο­θύ­ελ­λες και να έχουν καλή σο­δειά.

Στη λαϊκή συ­νεί­δη­ση, ένα αβγό που έχει δια­βα­στεί στην Εκ­κλη­σία τη Με­γά­λη Πέμ­πτη, μπο­ρεί να αντέ­ξει χωρίς να χα­λά­σει ολό­κλη­ρη τη χρο­νιά!

Η ρου­μα­νι­κή πα­ρά­δο­ση θέλει την Πα­να­γία να είχε το­πο­θε­τή­σει ένα κα­λά­θι με αβγά στα πόδια του εσταυ­ρω­μέ­νου Χρι­στού, τα οποία βά­φτη­καν κόκ­κι­να από το αίμα που έτρε­χε από τις πλη­γές Του.

Μόλις ο Χρι­στός είδε τα αβγά να γί­νο­νται κόκ­κι­να, ζή­τη­σε από τους πι­στούς να βά­φουν κόκ­κι­να αβγά σε ανά­μνη­ση της θυ­σί­ας Του, κατά τη ρου­μα­νι­κή πα­ρά­δο­ση, σύμ­φω­να με το Αθη­ναϊ­κό Πρα­κτο­ρείο.

Στην Κρο­α­τία, οι νοι­κο­κυ­ρές χρη­σι­μο­ποιούν διά­φο­ρες τε­χνι­κές για να βά­ψουν τα αβγά του Πάσχα -“pisanice”, όπως τα απο­κα­λούν οι Κρο­ά­τες.

Σε ό,τι αφορά δε τη δια­κό­σμη­ση, το κυ­ρί­αρ­χο μο­τί­βο στο νότο της Κρο­α­τί­ας είναι το κόκ­κι­νο αβγό με έναν άσπρο σταυ­ρό στη μέση, ενώ στην υπό­λοι­πη χώρα κυ­ριαρ­χούν τα σχέ­δια με λου­λού­δια και γε­ω­γρα­φι­κά μο­τί­βα, εμπνευ­σμέ­να κυ­ρί­ως από τη φύση.

Στη Σερ­βία, το πρώτο αβγό που βγαί­νει από το σκεύ­ος της βαφής φυ­λάσ­σε­ται έως το επό­με­νο Πάσχα στο σπίτι του νοι­κο­κύ­ρη, για να του πα­ρά­σχει ασφά­λεια και υγεία.

Σε όλες τις βαλ­κα­νι­κές χώρες, όπου η πα­ρά­δο­ση των βαμ­μέ­νων αβγών καλά κρα­τεί, το τσού­γκρι­σμα έχει… δια­γω­νι­στι­κό χα­ρα­κτή­ρα!

Η μύθος λέει ότι, κά­ποια μέρα μετά την Ανά­στα­ση του Κυ­ρί­ου, η Μαρία η Μα­γδα­λη­νή πήγε στον Τι­βέ­ριο Καί­σα­ρα και του ανα­κοί­νω­σε ότι ανα­στή­θη­κε ο Χρι­στός και όλα τα γε­γο­νό­τα περί της Ανά­στα­σης του Χρι­στού.

Εκεί­νη την ώρα κά­ποιος κρα­τού­σε δίπλα από τον Καί­σα­ρα ένα κα­λά­θι αυγά. Ο Τι­βέ­ριος Καί­σα­ρας, βέ­βαια, έδει­ξε απο­ρη­μέ­νος και λέει στην Μα­γδα­λη­νή ότι, εάν αυτό που λέει, είναι αλή­θεια τότε τα αυγά, από άσπρα που είναι, να γί­νουν κόκ­κι­να.

Έξαφ­να τα αυγά έγι­ναν κόκ­κι­να και έμει­νε άναυ­δος ο Καί­σα­ρας. Έτσι κατά την Πα­ρά­δο­ση αυτή τα αυγά βά­φο­νται κόκ­κι­να.

Το γε­γο­νός αυτό κα­τα­γρά­φε­ται στο Ρω­σι­κό Μο­να­στή­ρι της Αγίας Μα­ρί­ας της Μα­γδα­λη­νής που βρί­σκε­ται στα Ιε­ρο­σό­λυ­μα. Το Ρω­σι­κό Μο­να­στή­ρι της Αγίας Μα­ρί­ας της Μα­γδα­λη­νής χτί­στη­κε το 1885 από τον Ρώσο Αυ­το­κρά­το­ρα Αλέ­ξαν­δρο τον Γ’ και τους αδελ­φούς του εις μνήμη της μη­τέ­ρας του αυ­το­κρά­τει­ρας Μα­ρί­ας και το οποίο βρί­σκε­ται στη Γεθ­ση­μα­νή.

Με πλη­ρο­φο­ρί­ες από ΑΜΠΕ/eirinika.gr