Τα πρόσωπα της άρνησης της βίας

Aν ψάχνει  κανείς παρα­δείγ­ματα γεν­ναιό­ψυ­χης αξιο­πρέ­πειας, πρόσωπα που μαρ­τυ­ρούν με την ίδια τους την έκφραση και την όψη, την άρνηση της βίας, τα βρίσκει στις παρου­σίες των γονιών του 19χρονου Άλκη, του τελευ­ταίου θύματος της άγριας οπα­δι­κής βίας, τις τόσο δια­κρι­τι­κές, ακόμα και μέσα στη στιγμή του πιο μεγάλου πόνου. Καταρ­ρα­κω­μέ­νοι, μαυ­ρο­ντυ­μέ­νοι, κρα­τώ­ντας ο ένας τον άλλο από το χέρι, βρήκαν το κου­ρά­γιο να μιλή­σουν και να ζητή­σουν όπως η είπε ο πατέρας: “Πρέπει να θερα­πευ­τεί το από­στημα και όχι να σπάσει, για το καλό όλης της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας. Το να σπάσεις ένα από­στημα με λερω­μένα χέρια ξανα­δη­μιουρ­γεί το από­στημα. Πρέπει να θερα­πευ­θεί και να βρει το φάρμακο η κυβέρ­νηση, ο πολι­τι­κός κόσμος ενω­μέ­νος μαζί με την αστυ­νο­μία, τη δικαιο­σύνη για να λυθεί. Θέλω αυτό το γεγονός να ενώσει την πόλη στην οποία γεν­νή­θηκα και αγαπώ. Την αγα­πούσα και τη θεω­ρούσα την πιο όμορφη πόλη του κόσμου”. Να έχει φύγει το παιδί σου τόσο άδικα, κι εσύ να έχεις τη δύναμη να λες : «Πραγ­μα­τικά δεν κρατάω κακία. Αυτά τα παιδιά μεγά­λω­σαν χωρίς αγάπη, πιθανό να δέχτη­καν απόρ­ριψη από την οικο­γέ­νειά τους. Κατα­λα­βαίνω πως τους έχει λείψει η αγάπη, κάτι που υπήρχε στη δική μας οικο­γέ­νεια. Ο Άλκης μεγά­λωσε με αγάπη» λέει η μητέρα του ΑΛκη. «Ο Άλκης θα έστελνε την αγάπη του, αγάπη προς όλο τον κόσμο. Ο Άλκης ήταν ένα εξαί­ρετο παιδί, ήξερε μόνο ν’ αγαπά. Κι αυτό ζητούσε, ν’ αγαπάμε ο ένας τον άλλο» Αυτό να καλ­λιερ­γή­σουμε. Κι εμείς οι γονείς, στις οικο­γέ­νειες, στα σχολεία, παντού» κατέ­ληξε. Ενα μάθημα σεβα­σμού και απο­δο­χής προς τον άλλο, μια στιγμή που ομορ­φαί­νει τον κόσμο και μας τον παρα­δί­δει λίγο καλύ­τερο.  Ετσι θερα­πεύ­ο­νται τα απο­στή­ματα, έτσι οι άνθρω­ποι παρα­μέ­νουν άνθρω­ποι και δεν γίνο­νται τέρατα.Τα άδεια μάτια των ανθρώ­πων αυτών, σπάνε τις γυά­λι­νες οθόνες,  τρυπάνε τη ψυχή και φωνά­ζουν: -Κάνε κάτι επι­τέ­λους. Είναι παντού πια νύχτα. Νύχτα πολύ…