Οι Ανθρωποι

Στο πρω­το­χρο­νιά­τικο ρεπορ­τάζ της «δ» , που είχε να κάνει με το τι θεώ­ρη­σαν οι Ροδίτες σαν το πιο σημα­ντικό γεγονός της χρονιάς, αυτό που «σημά­δεψε» το νησί και άφησε θετικό απο­τύ­πωμα, η απά­ντηση από όλους ήταν η ανθρω­πιά. Η ανθρω­πιά που έδειξαν οι Ρόδιοι στους πρό­σφυ­γες. Πάλ­λε­ται η ψυχή και αλέ­θε­ται σε γλυκά κι ελπι­δο­φόρα συναι­σθή­ματα όταν ο άνθρω­πος «θυμάται» το νόημα ή την απο­στολή του. Όταν όλοι αυτοί οι «ανώ­νυ­μοι», εξα­κο­λου­θούν να χαμο­γε­λούν, σε πείσμα των ισχυρών, και να υπο­στη­ρί­ζουν, έμπρα­κτα, τον πάσχο­ντα ξερι­ζω­μένο, κυνη­γη­μένο και αδύναμο. Ενα πιάτο ζεστό φαΐ, ένα μάλλινο ρούχο για ν’ αντέ­ξουν τα προ­σφυ­γό­πουλα στο κρύο, μια φιλική κου­βέ­ντα, από πολλούς «ανώ­νυ­μους» συμπο­λί­τες μας. Αυτοί είναι όμως, οι μόνοι που έχουν όνομα. Και το όνομα αυτών Ανθρω­ποι. Και είναι αυτοί οι «ανώ­νυ­μοι», που δια­σώ­ζουν την αξιο­πρέ­πεια, που συμπλη­ρώ­νουν το ατελές των λέξεών μας, που υμνούν τη σιωπή και την ανι­διο­τέ­λεια. Ο τρόπος των «ανω­νύ­μων» είναι, ίσως, η βαθύ­τερη πολι­τική πράξη, που μακάρι να γίνει πρότυπο για όσους χάσκουμε ακόμη ή περι­μέ­νουμε από κομ­μα­τι­κούς μηχα­νι­σμούς να λύσουν τα αδιέ­ξοδα. Μακάρι να γίνει προ­πο­μπός πολι­τι­σμού και Παι­δείας (τα μεγάλα από τα μικρά ξεκι­νάνε).