Μίκης Θεοδωράκης: Μας εκμεταλλεύτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ για να μπει στη Βουλή

Ο όρος που έθεσα στον ΣΥΡΙΖΑ για ενδε­χό­μενη στήριξη του στις επερ­χό­με­νες εκλογές είναι εν γνώσει μου ανέ­φι­κτος, γιατί θα οδη­γούσε σε σφοδρή σύγκρουση με απρό­βλε­πτες συνέ­πειες, ανα­φέ­ρει σε επι­στολή που απευ­θύ­νε­ται σε φίλο του και η οποία δημο­σιεύ­ε­ται στην ιστο­σε­λίδα του, ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης.

Ο μεγάλος μου­σι­κο­συν­θέ­της υπο­στη­ρί­ζει ότι όχι μόνο δεν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να δια­κη­ρύτ­τει από τώρα το τέλος του Μνη­μο­νίου, αλλά δίχως την ανα­γκαία λαϊκή στήριξη της οργα­νω­μέ­νης λαϊκής πλειο­ψη­φίας και της προ­ο­πτι­κής μιας οικο­νο­μι­κής αυτο­δυ­να­μίας στη­ριγ­μέ­νης στον πλούτο της χώρας, θα του είναι στο μέλλον δύσκολο -αν όχι αδύνατο- να αμυνθεί στις ανα­με­νό­με­νες σκληρές επι­θέ­σεις των αδυ­σώ­πη­των πιστω­τών και άλλων ξένων δυνά­μεων.

Παράλ­ληλα, ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης καταγ­γέλ­λει τον ΣΥΡΙΖΑ λέγο­ντας ότι αφού πρώτα διέλυσε τη ΣΠΙΘΑ με τη μέθοδο του φρα­ξιο­νι­σμού, επι­μέ­νει να δια­τη­ρεί ομάδες με την ονο­μα­σία της Σπίθας, «με στόχο να εκμε­ταλ­λευ­τεί για μια φορά ακόμα το όποιο κύρος μου, δηλαδή να ανα­σκα­λέ­ψει τη μεγάλη πληγή που μου άνοιξαν ως τώρα».

Ανα­φε­ρό­με­νος, μάλιστα, στο ενδε­χό­μενο συνερ­γα­σίας του ΣΥΡΙΖΑ με τη Σπίθα τον Φεβρουά­ριο του 2012, ο σπου­δαίος μου­σουρ­γός κατη­γο­ρεί την ηγεσία της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης ότι δεν ήταν ειλι­κρι­νής και σημειώ­νει: «Απλώς μας μετα­χει­ρί­στηκε, για να αυξήσει μονο­με­ρώς την εκλο­γική του δύναμη και να μπει στη Βουλή, με στόχο την κατά­κτηση της δια­κυ­βέρ­νη­σης μέσα από το Σύστημα εγκα­τα­λεί­πο­ντας τους δυο πυλώνες άμυνας, το Λαϊκό Μέτωπο και τον πλούτο της χώρας». Στο ίδιο πλαίσιο κάνει λόγο για απα­ρά­δε­κτη ηθική κακο­ποί­ηση και μεγάλο λάθος με απρό­βλε­πτες συνέ­πειες για τον ελλη­νικό λαό.

«Δυστυ­χώς η ηλικία μου δεν μου επι­τρέ­πει να δράσω, όπως έκανα σε όλη τη ζωή μου και να αντι­δράσω στα χτυ­πή­ματα κάτω από τη μέση, που εξα­κο­λουθώ να δέχομαι. Έχω όμως ακόμα αλώβητη τη Μνήμη και την Σκέψη μου, που μου προ­σφέ­ρουν τη δύναμη να υπε­ρα­σπί­ζο­μαι τον ελλη­νικό Λαό και τα ιδανικά της Αρι­στε­ράς, που μου προ­σφέ­ρουν οι αγώνες και οι πράξεις μου για την Ελλάδα» επι­ση­μαί­νει ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης ολο­κλη­ρώ­νο­ντας την επι­στολή του.

Ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης απα­ντώ­ντας σε επι­στολή του φίλου του Δ.Α. που τον ρωτά κατά πόσον ο όρος που έθεσε για να στη­ρί­ξει τον ΣΥΡΙΖΑ είναι εφικτός, ανα­φέ­ρει τα εξής:

«Αγαπητέ μου Δημήτρη,

Έχεις απόλυτο δίκιο. Δηλαδή ο όρος που έθεσα στον ΣΥΡΙΖΑ είναι εν γνώσει μου ανέ­φι­κτος, γιατί θα οδη­γούσε σε σφοδρή σύγκρουση με απρό­βλε­πτες συνέ­πειες. Τότε, θα με ρωτή­σεις, γιατί το έπραξα; Υπάρχει προϊ­στο­ρία γι’ αυτό. Αν θυμάσαι, στις αρχές του 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ δέχθηκε την πρότασή μου να δημιουρ­γή­σουμε το Μέτωπο ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α. (Ελλη­νική Λαϊκή Δημο­κρα­τική Αντί­σταση) συμ­φω­νώ­ντας ότι η απαλ­λαγή μας από το Μνη­μό­νιο δεν είναι δυνατόν να λυθεί μέσα από το Σύστημα (εκλογές, Βουλή, Κυβέρ­νηση) χωρίς να έχουμε δημιουρ­γή­σει τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις άμυνας του Λαού στη σίγουρη αντί­θεση των πιστω­τών μας. Κι αυτές οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις ήσαν δύο:

Πρώτον: η δημιουρ­γία ενός μεγάλου Πανε­θνι­κού Παλ­λαϊ­κού Μετώπου με τη συμ­με­τοχή της πλειο­ψη­φίας του ελλη­νι­κού Λαού και

Δεύ­τε­ρον: η ανα­ζή­τηση οικο­νο­μι­κών πόρων για την εξα­σφά­λιση της ζωής και της ανά­πτυ­ξης της χώρας με τη δημιουρ­γία κοι­νο­πρα­ξιών με μεγάλες οικο­νο­μι­κές δυνά­μεις (Ανα­το­λής και Δύσης) με στόχο την εκμε­τάλ­λευση του τερά­στιου εθνικού μας πλούτου (εδα­φι­κού, υπο-εδαφικού και υπο­θα­λάσ­σιου). Τότε, αφού δηλαδή θα είχαμε εξα­σφα­λί­σει την οικο­νο­μική μας αυτο­δυ­να­μία και τη σύσσωμη παλ­λαϊκή υπε­ρά­σπιση σε τυχόν επι­θέ­σεις, το Μέτωπο «ΕΛ.ΛΑ.Δ.Α.» θα έπαιρνε μέρος σε εκλογές με στόχο την δια­κυ­βέρ­νηση της χώρας που από θέση ισχύος θα δια­κα­νό­νιζε με τρόπο δίκαιο τις οικο­νο­μι­κές και άλλες υπο­χρε­ώ­σεις και δεσμεύ­σεις μας απέ­να­ντι σε τρίτους.

Αφού συμ­φω­νή­σαμε, η ΣΠΙΘΑ και ο ΣΥΡΙΖΑ σ’ αυτές τις δύο βασικές θέσεις, καλέ­σαμε (ο Μανώλης Γλέζος, ο Γεώρ­γιος Κασι­μά­της κι εγώ) τον Λαό στο Σύνταγμα στις 12 Φεβρουα­ρίου του 2012 με στόχο να μετρή­σουμε τη δύναμή μας και στη συνέ­χεια, εάν βρί­σκαμε αντα­πό­κριση, να σχη­μα­τί­σουμε την ηγετική ομάδα του Μετώπου που θα ξεκι­νούσε και θα διηύ­θυνε τον αγώνα.

Η αντα­πό­κριση του Λαού μας ξεπέ­ρασε και τις πιο τολ­μη­ρές μας προσ­δο­κίες, αφού οι δια­δη­λω­τές ήταν πάνω από 500.000. Επί κεφαλής ήμασταν ο Μανώλης Γλέζος, ο Γεώρ­γιος Κασι­μά­της κι εγώ. Και οι τρεις δεχθή­καμε άγρια επίθεση από τα ΜΑΤ. Στη συνέ­χεια η Κυβέρ­νηση πανι­κό­βλητη μετέ­βαλε τους χώρους της συγκέ­ντρω­σης σε κόλαση. Είχαν σωστά κατα­νο­ή­σει ότι ζούσαμε μια ιστο­ρική στιγμή, που θα μπο­ρούσε να αλλάξει την πορεία της χώρας και να μετα­βά­λει το θύμα-Λαό σε ελεύ­θερο αφέντη της χώρας του.

Φαί­νε­ται όμως, ότι δεν ήταν ίδια η εκτί­μηση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, για την οποία όπως απο­δεί­χθηκε, η συνερ­γα­σία μαζί μας δεν ήταν ειλι­κρι­νής αλλά απλώς μας μετα­χει­ρί­στηκε, για να αυξήσει μονο­με­ρώς την εκλο­γική του δύναμη και να μπει στη Βουλή, με στόχο την κατά­κτηση της δια­κυ­βέρ­νη­σης μέσα από το Σύστημα εγκα­τα­λεί­πο­ντας τους δυο πυλώνες άμυνας, το Λαϊκό Μέτωπο και τον πλούτο της χώρας.

Τότε, όταν ο Λαός είδε ότι το Μέτωπο που προ­τεί­ναμε και τον καλέ­σαμε να επι­κυ­ρώ­σει με την παρου­σία του την 12η Φεβρουα­ρίου ήταν ένα τέχνα­σμα για να βοη­θή­σει τον ΣΥΡΙΖΑ να μπει στην Βουλή, απο­γοη­τεύ­τηκε, παραι­τή­θηκε και απο­σύρ­θηκε.

Στη συνέ­χεια μετα­βλή­θηκε σε μια παθη­τική μάζα ανθρώ­πων, με απο­τέ­λε­σμα να διευ­κο­λυν­θεί η κατα­στρο­φική πολι­τική των Μνη­μο­νίων και σήμερα να είναι ένας άβουλος παρα­τη­ρη­τής χωρίς ελπίδα και μέλλον.

Όταν αργό­τερα, ανάμεσα στις δύο εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις με επι­σκέ­φθη­καν ο Μανώλης Γλέζος και ο Αλέξης Τσίπρας για να ζητή­σουν τη συμ­με­τοχή μου στις δεύ­τε­ρες εκλογές (γιατί όπως μου είπαν πίστευαν ότι η συμ­με­τοχή μου αυτή θα εξα­σφά­λιζε την απόλυτη πλειο­ψη­φία στην Βουλή), τους επα­νέ­λαβα ότι χωρίς τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις που είχα θέσει, δηλαδή την ύπαρξη του Παλ­λαϊ­κού Μετώπου και την εξα­σφά­λιση των οικο­νο­μι­κών πόρων από την συνεκ­με­τάλ­λευση του πλούτου της χώρας, θεωρώ ενέρ­γεια τυχο­διω­κτική τον τυχόν σχη­μα­τι­σμό Κυβέρ­νη­σης, εφ’ όσον το συγκε­κρι­μένο κόμμα θα ήθελε να απο­κα­λεί­ται «Αρι­στερά» και να είναι πραγ­μα­τικά Αρι­στερά και μάλιστα Ελλη­νική Αρι­στερά, με το φορτίο που αυτή κουβαλά από τους ηρω­ι­κούς αγώνες, από τις θυσίες και το αίμα που έχυσαν για τον Ελλη­νικό Λαό οι σύντρο­φοί μας. Και αρνή­θηκα να συνερ­γα­στώ ούτε και δημο­σιο­ποί­ησα το περιε­χό­μενο της συνά­ντη­σης.

Αν το κάνω τώρα, είναι γιατί προ­κλή­θηκα στο πιο ευαί­σθητο σημείο μου. Στην ίδια την τιμή μου.

Για όλους αυτούς τους λόγους, όπως είπα και στην αρχή, όχι μόνο δεν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να δια­κη­ρύτ­τει από τώρα το τέλος του Μνη­μο­νίου αλλά δίχως την ανα­γκαία λαϊκή στήριξη της οργα­νω­μέ­νης λαϊκής πλειο­ψη­φίας και της προ­ο­πτι­κής μιας οικο­νο­μι­κής αυτο­δυ­να­μίας στη­ριγ­μέ­νης στον πλούτο της χώρας, θα του είναι στο μέλλον δύσκολο -αν όχι αδύνατο- να αμυνθεί στις ανα­με­νό­με­νες σκληρές επι­θέ­σεις των αδυ­σώ­πη­των πιστω­τών και άλλων ξένων δυνά­μεων.

Βλέπεις λοιπόν ότι η μετα­χεί­ρισή μας με κορύ­φωμα την 12η Φεβρουα­ρίου του 2012 δεν απο­τε­λεί μόνο μια απα­ρά­δε­κτη ηθική κακο­ποί­ηση αλλά είναι ταυ­τό­χρονα και ένα μεγάλο λάθος με απρό­βλε­πτες συνέ­πειες για τον Λαό μας.

Ομολογώ ότι δεν θα απο­κά­λυ­πτα τώρα αυτή την ζοφερή αλήθεια, αν δεν με προ­κα­λούσε ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αφού πρώτα διέλυσε την ΣΠΙΘΑ με τη μέθοδο του φρα­ξιο­νι­σμού, επι­μέ­νει να δια­τη­ρεί ομάδες με την ονο­μα­σία της Σπίθας, με στόχο να εκμε­ταλ­λευ­τεί για μια φορά ακόμα το όποιο κύρος μου, δηλαδή να ανα­σκα­λέ­ψει την μεγάλη πληγή που μου άνοιξαν ως τώρα.

Δυστυ­χώς η ηλικία μου δεν μου επι­τρέ­πει να δράσω, όπως έκανα σε όλη τη ζωή μου και να αντι­δράσω στα χτυ­πή­ματα κάτω από τη μέση, που εξα­κο­λουθώ να δέχομαι.

Έχω όμως ακόμα αλώβητη τη Μνήμη και την Σκέψη μου, που μου προ­σφέ­ρουν τη δύναμη να υπε­ρα­σπί­ζο­μαι τον ελλη­νικό Λαό και τα ιδανικά της Αρι­στε­ράς, που μου προ­σφέ­ρουν οι αγώνες και οι πράξεις μου για την Ελλάδα.

Σε χαιρετώ με αγάπη,

Μίκης»