Καραμανλής: Τα Δωδεκάνησα και όλο το Αιγαίο έχουν τεράστια γεωπολιτική σημασία

«Στο Αι­γαίο όποιο βό­τσα­λο κι αν ση­κώ­σεις από κάτω Ελ­λά­δα θα βρεις. Όποιο νησί επι­σκε­φτείς ξωκ­κλή­σια με ει­κό­νες της Πα­να­γιάς θα δεις. Στο Αι­γαίο, στις ασβε­στω­μέ­νες αυλές, στα μο­να­στή­ρια, στις γιορ­τές και τα έθιμα, η μια γενιά πα­ρα­δί­δει στην άλλη ελ­λη­νι­κή πα­ρά­δο­ση και πο­λι­τι­σμό», τό­νι­σε ο Κώ­στας Κα­ρα­μαν­λής μι­λώ­ντας σε εκ­δή­λω­ση για την 80η Επέ­τειο Απε­λευ­θέ­ρω­σης της Καρ­πά­θου στην Πα­λαιά Βουλή.

«Το Αι­γαίο είναι η φυ­σι­κή άμυνα της πα­τρί­δας μας. Είναι στρα­τη­γι­κός κόμ­βος για τις συ­γκοι­νω­νί­ες. Το Αι­γαίο κάνει την Ελ­λά­δα υπο­λο­γί­σι­μο ναυ­τι­κό και γε­ω­πο­λι­τι­κό πα­ρά­γο­ντα. Στο Αι­γαίο λοι­πόν κρί­νε­ται το στρα­τη­γι­κό βάθος του Ελ­λη­νι­σμού αλλά και οι αντο­χές του. Είναι κα­θή­κον μας, κα­θή­κον μας ιερό, να το υπε­ρα­σπι­στού­με πάση δυ­νά­μει», υπο­γράμ­μι­σε ο Πρώην Πρω­θυ­πουρ­γός.

Ο κ. Κα­ρα­μαν­λής στις πρώ­τες του κου­βέ­ντες δή­λω­σε συ­γκι­νη­μέ­νος «για να τι­μή­σου­με μια μέρα πλήρη συμ­βο­λι­σμών και μη­νυ­μά­των».

Μη­νυ­μά­των, όπως είπε, που εμπνέ­ουν και κα­θο­δη­γούν και που απευ­θύ­νο­νται σε πολ­λούς απο­δέ­κτες για την Κάρ­πα­θο, για τα Δω­δε­κά­νη­σα, για το Αι­γαίο μας, για την πα­τρί­δα μας.

Ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός ση­μεί­ω­σε ότι η Κάρ­πα­θος και όλα τα νησιά του Αι­γαί­ου, πα­ρό­λο που βί­ω­σαν την τρα­γω­δία πολ­λών κα­τα­κτη­τών κατά τη διάρ­κεια των αιώ­νων, πα­ρέ­μει­ναν ελ­λη­νι­κά, τόσο στη σύν­θε­ση και τη συ­νεί­δη­ση του πλη­θυ­σμού τους όσο και ως προς την ιστο­ρία και τον πο­λι­τι­σμό τους. Η συ­νεί­δη­ση αυτή, αλλά και η φλόγα της προ­σμο­νής για απε­λευ­θέ­ρω­ση και για ένωση με τον εθνι­κό κορμό, – υπο­γράμ­μι­σε – πα­ρέ­με­ναν άσβε­στες και σε πλήρη εγρή­γορ­ση.

Ο κ. Κα­ρα­μαν­λής ανέ­φε­ρε ότι κατά την Επα­νά­στα­ση του 1821, τα Δω­δε­κά­νη­σα κα­τέ­βα­λαν με­γά­λο τί­μη­μα σε θυ­σί­ες και κα­τα­στρο­φές, όπως το ολο­καύ­τω­μα της Κάσου, αλλά δεν κα­τά­φε­ραν να εν­σω­μα­τω­θούν στο Ελ­λη­νι­κό κρά­τος που δη­μιουρ­γή­θη­κε. Όμως, συ­νέ­χι­σε, χρό­νια μετά, η Κάρ­πα­θος εν­σάρ­κω­σε με το πα­ρά­δειγ­μά της τη λα­χτά­ρα και την επα­γρύ­πνη­ση και αυτού του κομ­μα­τιού του Αι­γαί­ου για απε­λευ­θέ­ρω­ση από ξέ­νους κα­τα­κτη­τές και για εθνι­κή ολο­κλή­ρω­ση. Αμέ­σως μετά την απο­χώ­ρη­ση των Γερ­μα­νών, χωρίς καμιά προ­ε­τοι­μα­σία, πό­ρους ή εφό­δια, χωρίς συ­νεν­νό­η­ση με τον έξω κόσμο, με μόνο οδηγό το εθνι­κό τους φρό­νη­μα, πρό­σθε­σε ότι οι Καρ­πά­θιοι επα­να­στά­τη­σαν και σύ­ντο­μα πήραν την εξου­σία από τους Ιτα­λούς, ύψω­σαν την ελ­λη­νι­κή ση­μαία και ανα­κή­ρυ­ξαν την απε­λευ­θέ­ρω­ση του νη­σιού τους και της Κάσου και την ένωσή τους με την Ελ­λά­δα.

«Πολύ ση­μα­ντι­κό ότι, σύμ­φω­να με τον πο­λι­τι­σμό μας και το Διε­θνές Δί­καιο του Πο­λέ­μου, οι Καρ­πά­θιοι επέ­δει­ξαν πα­ρα­δειγ­μα­τι­κό σε­βα­σμό της ζωής, της τιμής και της πε­ριου­σί­ας όλων των ητ­τη­μέ­νων, στρα­τιω­τι­κών και πο­λι­τών. Τα μη­νύ­μα­τα πολλά. Πολ­λές φορές, κό­ντρα στα με­γέ­θη και τους ωμούς υπο­λο­γι­σμούς, οι επι­λο­γές μας είναι μο­νό­δρο­μος. Σή­με­ρα, υπα­γο­ρεύ­ο­νται από την ιστο­ρία, αλλά και από ορ­θο­λο­γι­σμό, δη­λα­δή την ανά­γκη να δια­φυ­λά­ξου­με την ενό­τη­τα και την ασφά­λεια του εθνι­κού μας χώρου και τα κατά το Διε­θνές Δί­καιο δι­καιώ­μα­τα της χώρας μας που είναι συν­δε­δε­μέ­να με ζω­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντά μας. Αυτό απαι­τεί διαρ­κή προ­σή­λω­ση στο στόχο. Δεν είναι κάτι που θα πε­τύ­χου­με απα­ραί­τη­τα στο χρο­νι­κό διά­στη­μα που θα το επι­θυ­μού­σα­με. Χρειά­ζε­ται, όμως, να μην πα­ρεκ­κλί­νου­με από το στόχο, να προ­ε­τοι­μα­ζό­μα­στε και να δια­βά­ζου­με τη συ­γκυ­ρία, ώστε όταν αυτή το επι­τρέ­ψει, να την αξιο­ποι­ή­σου­με με απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα», τό­νι­σε.

Και συ­μπλή­ρω­σε: «Αυτό έκα­ναν και οι Καρ­πά­θιοι τις μέρες εκεί­νες. Για αιώ­νες ήταν προ­ση­λω­μέ­νοι στο στόχο τους. Αλλά η επι­λο­γή τους ήταν μία. Και όταν ήρθε η κα­τάλ­λη­λη συ­γκυ­ρία, με θάρ­ρος και απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα, δρο­μο­λό­γη­σαν τις εξε­λί­ξεις. Ένα μικρό νησί, απο­μο­νω­μέ­νο, μέσα σε μια αβέ­βαιη πο­λε­μι­κή συ­γκυ­ρία, με ελά­χι­στα μέσα, έκανε το κα­θή­κον του. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή η απο­στο­λή των 7 αν­δρών που διέ­σχι­σαν με ένα μικρό καΐκι τη Με­σό­γειο, υπό αντί­ξο­ες συν­θή­κες, για να με­τα­φέ­ρουν στην Αί­γυ­πτο, στην ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση και τους Συμ­μά­χους, το μή­νυ­μα της απε­λευ­θέ­ρω­σης και της Ένω­σης με την Ελ­λά­δα. Μπρο­στά στις αντι­ξο­ό­τη­τες, εν μέσω θα­λάσ­σης, είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή η γνω­στή φράση ενός από αυ­τούς: «Εμπρός, μόνο εμπρός είναι ο σκο­πός μας». Λίγες μέρες μετά, οι Σύμ­μα­χοι έφτα­ναν στο νησί. Το ίδιο βράδυ, το BBC χα­ρα­κτή­ρι­ζε το γε­γο­νός αυτό της απε­λευ­θε­ρώ­σε­ως της Καρ­πά­θου μο­να­δι­κό στα χρο­νι­κά του Β΄ Πα­γκό­σμιου Πο­λέ­μου».

Για τα Δω­δε­κά­νη­σα και τη γε­ω­ο­πο­λι­τι­κή ση­μα­σία τους 

Ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός είπε στη συ­νέ­χεια πως τα Δω­δε­κά­νη­σα, όπως και όλο το Αι­γαίο, έχουν τε­ρά­στια γε­ω­πο­λι­τι­κή ση­μα­σία.

«Ιδιαί­τε­ρα στις μέρες μας, με τις κρί­σεις στην πε­ρι­φέ­ρειά μας, στην Ου­κρα­νία και τη Μέση Ανα­το­λή, η ση­μα­σία αυτή κα­θί­στα­ται ακόμα πιο επί­και­ρη. Η ση­μα­σία της Αλε­ξαν­δρού­πο­λης στο Βορρά και της Σού­δας στο Νότο έχουν εμπε­δω­θεί διε­θνώς. Οι εμπο­ρι­κές και στρα­τιω­τι­κές διε­λεύ­σεις μέσω του Αι­γαί­ου είναι ζω­τι­κής ση­μα­σί­ας για εμάς και τους εταί­ρους μας. Ακόμη πιο ση­μα­ντι­κό, στο Αι­γαίο και την Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο βρί­σκο­νται τα νο­τιο­α­να­το­λι­κά σύ­νο­ρα της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης. Δεν μπο­ρεί η Ελ­λά­δα να μην έχει τον έλεγ­χο της πε­ριο­χής, προ­κει­μέ­νου να δια­σφα­λί­ζει την ασφά­λεια και τη στα­θε­ρό­τη­τα εκεί, για την ίδια και τους εταί­ρους της. Και το κυ­ριό­τε­ρο, σε ένα χώρο που είναι γε­μά­τος από ελ­λη­νι­κά νησιά, από ελ­λη­νι­κά εδάφη, και του οποί­ου η ενό­τη­τα με τον ηπει­ρω­τι­κό χώρο πρέ­πει να είναι πάντα δια­σφα­λι­σμέ­νη

Αυ­θαί­ρε­τες και ανυ­πό­στα­τες οι διεκ­δι­κή­σεις της Άγκυ­ρας  

Και τό­νι­σε ανα­φε­ρό­με­νος στη στάση της ‘Αγκυ­ρας: «Όμως στο Αι­γαίο και την Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο, η Τουρ­κία, εδώ και πάρα πολλά χρό­νια, επι­χει­ρεί να πα­ρε­μπο­δί­σει την Ελ­λά­δα στην άσκη­ση των δι­καιω­μά­των και αρ­μο­διο­τή­των της, όπως απορ­ρέ­ουν από το Διε­θνές Δί­καιο και τους Διε­θνείς Ορ­γα­νι­σμούς. Ας μην γε­λιό­μα­στε. Οι διεκ­δι­κή­σεις της ‘Αγκυ­ρας είναι αυ­θαί­ρε­τες και πά­ντως ανυ­πό­στα­τες. Όσο καλή διά­θε­ση και αν έχει η Ελ­λά­δα για διά­λο­γο και ει­ρή­νη με την Τουρ­κία, όσο και αν κά­ποιοι προ­σπα­θούν να βρί­σκουν κά­ποιο δίκιο στην Τουρ­κία εκεί που δεν υπάρ­χει, προ­κει­μέ­νου να φα­νούν δί­καιες και λο­γι­κές οι πα­ρα­χω­ρή­σεις, η αλή­θεια είναι αυτή. Με τη στα­θε­ρή επι­μο­νή της σε αυτές τις διεκ­δι­κή­σεις από τη δε­κα­ε­τία του ’70 και μετά, η Τουρ­κία επι­διώ­κει να τις νο­μι­μο­ποι­ή­σει, να εθί­σει εμάς και τη διε­θνή κοι­νό­τη­τα σε αυτές και να τις κάνει από την πίσω πόρτα ζη­τή­μα­τα προς δια­πραγ­μά­τευ­ση. Με τις προ­κλή­σεις και τις απει­λές, επι­σεί­ει το φό­βη­τρο του πο­λέ­μου, προ­κει­μέ­νου να κάνει πολύ υψηλό το κό­στος της επι­μο­νής στο δί­καιο, για εμάς και τη διε­θνή κοι­νό­τη­τα. Με το δόγμα της Γα­λά­ζιας Πα­τρί­δας που επι­σή­μως έχει υιο­θε­τή­σει η Τουρ­κία, έχει κα­τα­στή­σει το όραμά της για έλεγ­χο του μισού Αι­γαί­ου και ηγε­μο­νία στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο επί­ση­μο εθνι­κό δόγμα, το οποίο υπη­ρε­τεί με σχέ­διο και πρό­γραμ­μα. Δεν είναι μπλό­φα. Δεν είναι δια­πραγ­μα­τευ­τι­κό χαρτί. Το έχει ει­σά­γει στα σχο­λι­κά βι­βλία και το δι­δά­σκει στις νέες γε­νιές με σκοπό να τις γα­λου­χή­σει και να τις προ­ε­τοι­μά­σει σε βάθος χρό­νου για την υλο­ποί­η­ση αυτού του στό­χου. Η Ελ­λά­δα σε καμιά πε­ρί­πτω­ση δεν μπο­ρεί, με πρό­σχη­μα την καλή θέ­λη­ση και την ανά­γκη ει­ρή­νης και συ­νερ­γα­σί­ας, να κάνει εκ­πτώ­σεις που θα διευ­κο­λύ­νουν την Τουρ­κία στην υλο­ποί­η­ση αυτού του ορά­μα­τος. Γιατί το κα­θε­τί που κερ­δί­ζει η Τουρ­κία θα απο­τε­λεί κε­κτη­μέ­νο προς τη μα­κρο­πρό­θε­σμη πραγ­μα­το­ποί­η­ση αυτού του ορά­μα­τος, όχι αντί­τι­μο για την εξα­σφά­λι­ση της ει­ρή­νης».

Κα­ρα­μαν­λής: Δεν είναι λάθος να υπάρ­χουν δί­αυ­λοι δια­λό­γου με την Τουρ­κία. Λάθος θα ήταν αν γί­νε­ται εσφαλ­μέ­νη ανά­γνω­ση των προ­θέ­σε­ών της

Ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός επι­σή­μα­νε: «Ασφα­λώς, ιδα­νι­κά, όλοι θέ­λου­με μια Τουρ­κία δίπλα μας, με την οποία θα μπο­ρού­με να ζούμε με ει­ρή­νη και συ­νερ­γα­σία. Και, οπωσ­δή­πο­τε, πρέ­πει να το επι­διώ­κου­με αυτό. Είναι μια χώρα που η γε­ω­γρα­φία ορί­ζει πως πρέ­πει να ζούμε μαζί της ως γεί­το­νες. Είναι θε­τι­κό όταν και αν το κλίμα στις με­τα­ξύ μας σχέ­σεις, από έντο­να συ­γκρου­σια­κό, κι­νεί­ται στην κα­τεύ­θυν­ση της ύφε­σης. Και, ασφα­λώς, πρέ­πει να εξα­ντλή­σου­με την όποια ευ­και­ρία πα­ρου­σια­στεί για επί­λυ­ση της δια­φο­ράς μας για την οριο­θέ­τη­ση ΑΟΖ κι υφα­λο­κρη­πί­δας. Θα πρέ­πει, όμως, όταν προ­σερ­χό­μα­στε στο όποιο διά­λο­γο με την Τουρ­κία, να εί­μα­στε πρώτα από όλα εμείς ξε­κά­θα­ροι ως προς το τι συ­ζη­τά­με και ποια πράγ­μα­τα μπο­ρού­με να δια­πραγ­μα­τευ­τού­με. Και να το κά­νου­με μετά ξε­κά­θα­ρο τόσο στην Τουρ­κία όσο και σε εταί­ρους και συμ­μά­χους. Γιατί γί­νε­ται μια πα­ρε­ξή­γη­ση. Πολ­λοί λένε ότι έχει και η Τουρ­κία δι­καιώ­μα­τα στο Αι­γαίο και την Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο. Κα­νέ­νας δεν αρ­νή­θη­κε τα δι­καιώ­μα­τα της Τουρ­κί­ας. Τα δι­καιώ­μα­τα εκεί­να, όμως, που απορ­ρέ­ουν από το Διε­θνές Δί­καιο και από τις Διε­θνείς Συν­θή­κες και όχι αυτά που ονει­ρεύ­ε­ται η ίδια με τις θε­ω­ρί­ες περί γκρί­ζων ζωνών και τις φι­λο­δο­ξί­ες της περί Γα­λά­ζιας Πα­τρί­δας ή συ­νό­ρων της καρ­διάς της.

Δεν είναι λάθος να υπάρ­χουν δί­αυ­λοι δια­λό­γου με την Τουρ­κία. Λάθος θα ήταν αν γί­νε­ται εσφαλ­μέ­νη ανά­γνω­ση των προ­θέ­σε­ών της. Η Τουρ­κία δεν θέτει απλώς κά­ποια ζη­τή­μα­τα για τα οποία κα­λο­προ­αί­ρε­τα έχει δια­φο­ρε­τι­κή άποψη από την δική μας, τα οποία εν­δε­χο­μέ­νως θα μπο­ρού­σαν να αντι­με­τω­πι­στούν στα πλαί­σια του Διε­θνούς Δι­καί­ου. Η δη­λω­μέ­νη στό­χευ­ση της Τουρ­κί­ας είναι να ανα­τρέ­ψει το υφι­στά­με­νο κα­θε­στώς, όπως προ­βλέ­πε­ται από το Διε­θνές Δί­καιο και τις διε­θνείς Συν­θή­κες, να δια­σπά­σει την ενό­τη­τα του Ελ­λη­νι­κού χώρου και να επι­βάλ­λει το imperium της στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή. Με απλά λόγια, κι­νεί­ται συ­στη­μα­τι­κά και δια­χρο­νι­κά στην κα­τεύ­θυν­ση του ανα­θε­ω­ρη­τι­σμού και της δια­σφά­λι­σης ηγε­μο­νι­κής θέσης. Εάν το επε­τύγ­χα­νε αυτό, η Ελ­λά­δα θα υπο­βι­βα­ζό­ταν σε χώρα υπο­τε­λή και εξαρ­τώ­με­νη από αυτήν».

Ο Κώ­στας Κα­ρα­μαν­λής ση­μεί­ω­σε πως ηχη­ρός μάρ­τυ­ρας των προ­θέ­σε­ων της Τουρ­κί­ας είναι το Τουρ­κο – Λι­βυ­κό Μνη­μό­νιο: «Πρό­κει­ται για μια πα­σι­φα­νώς πα­ρά­λο­γη και πα­ρά­νο­μη ενέρ­γεια που είναι ανυ­πό­στα­τη και δεν πα­ρά­γει έν­νο­μα απο­τε­λέ­σμα­τα. Η Τουρ­κία, ωστό­σο, χωρίς να έχει καμία επαφή με τη Λιβύη, γε­ω­γρα­φι­κά και νο­μι­κά, σαν να μην υπάρ­χουν τα ελ­λη­νι­κά νησιά στην πε­ριο­χή, μοί­ρα­σε με τη Λιβύη την ΑΟΖ της Ελ­λά­δας. Και, πα­ρό­λο που έχει κα­τα­δι­κα­στεί από όλη τη διε­θνή κοι­νό­τη­τα για αυτήν την εξό­φθαλ­μη πα­ρα­νο­μία της, εξα­κο­λου­θεί να κάνει πως δεν κα­τα­λα­βαί­νει. Όμως είναι ακρι­βώς αυτό που διεκ­δι­κεί και για το υπό­λοι­πό Αι­γαίο και την Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο. Να αγνοη­θούν τα ελ­λη­νι­κά νησιά και εκεί και να μοι­ρα­στεί ο θα­λάσ­σιος χώρος σαν να μην υπάρ­χουν.

Η οριο­θέ­τη­ση ΑΟΖ και υφα­λο­κρη­πί­δας είναι το μόνο πράγ­μα για το οποίο το Διε­θνές Δί­καιο μας καλεί να δια­πραγ­μα­τευ­τού­με με την Τουρ­κία

Το μόνο πράγ­μα για το οποίο το Διε­θνές Δί­καιο μας καλεί να δια­πραγ­μα­τευ­τού­με με την Τουρ­κία είναι η οριο­θέ­τη­ση ΑΟΖ και υφα­λο­κρη­πί­δας. Για τί­πο­τα άλλο. Και να δια­πραγ­μα­τευ­τού­με με βάση τους κα­νό­νες του Διε­θνούς Δι­καί­ου και τί­πο­τα άλλο. Αλλά και η επί­κλη­ση των κα­νό­νων του Διε­θνούς Δι­καί­ου δεν απο­τε­λεί πα­νά­κεια και δεν αρκεί από μόνη της. Η Ελ­λά­δα πρέ­πει να αξιο­ποιεί όλες τις ευ­και­ρί­ες, τις δυ­να­τό­τη­τες και τα συ­γκρι­τι­κά πλε­ο­νε­κτή­μα­τα που έχει σαν χώρα, αλλά και όλα τα ερ­γα­λεία που προ­σφέ­ρει το Διε­θνές Δί­καιο, προ­κει­μέ­νου να με­γι­στο­ποι­ή­σει τα οφέλη της κατά την οριο­θέ­τη­ση της ΑΟΖ και της υφα­λο­κρη­πί­δας. Αυτό είναι το αυ­το­νό­η­το, αυτό κά­νουν όλες οι χώρες του κό­σμου. Κα­νείς Έλ­λη­νας δεν δια­νο­εί­ται ότι, προ­κει­μέ­νου να ικα­νο­ποι­η­θεί η Τουρ­κία και να οδη­γη­θεί σε δια­πραγ­μά­τευ­ση, θα κά­να­με από μόνοι μας εκ­πτώ­σεις στην αξιο­ποί­η­ση των πλε­ο­νε­κτη­μά­των μας. Η συμ­φω­νία δεν είναι αυ­το­σκο­πός. Η συμ­φω­νία πρέ­πει να δια­σφα­λί­ζει την ασφά­λεια και τα συμ­φέ­ρο­ντά μας σε όλο τον ελ­λα­δι­κό χώρο. Ούτε δια­σφα­λί­ζε­ται η ει­ρή­νη και η στα­θε­ρό­τη­τα με υπο­χω­ρή­σεις. Αντι­θέ­τως εν­θαρ­ρύ­νε­ται η επι­θε­τι­κό­τη­τα και η βου­λι­μία της άλλης πλευ­ράς».

Ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός πρό­σθε­σε πως η Ελ­λά­δα πολλά πλε­ο­νε­κτή­μα­τα: «Η επέ­κτα­ση των χω­ρι­κών μας υδά­των στα 12 ναυ­τι­κά μίλια είναι ένα μο­νο­με­ρές και ανα­φαί­ρε­το δι­καί­ω­μά μας, κα­το­χυ­ρω­μέ­νο από το Διε­θνές Δί­καιο, που δεν υπό­κει­ται σε δια­πραγ­μά­τευ­ση με την Τουρ­κία. Οποια­δή­πο­τε διευ­θέ­τη­ση θα πρέ­πει να δια­σφα­λί­ζει αυτό το δι­καί­ω­μα. Και, σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, οποια­δή­πο­τε οριο­θέ­τη­ση είτε προ­σφυ­γή στη Χάγη θα πρέ­πει να δια­σφα­λί­ζει ότι αυτό το δι­καί­ω­μα θα λη­φθεί υπόψη και δεν θα οδη­γη­θού­με σε μια οριο­θέ­τη­ση που θα ακυ­ρώ­νει τη δυ­να­τό­τη­τα μελ­λο­ντι­κής επέ­κτα­σης εκ μέ­ρους της Ελ­λά­δας.

Η Ελ­λά­δα πρέ­πει να κα­θι­στά σαφές ότι είναι απο­φα­σι­σμέ­νη να διεκ­δι­κή­σει το μέ­γι­στο της οριο­θέ­τη­σης που της επι­τρέ­πει το Διε­θνές Δί­καιο

Επι­πλέ­ον, η Ελ­λά­δα πρέ­πει να κα­θι­στά σαφές ότι είναι απο­φα­σι­σμέ­νη να διεκ­δι­κή­σει το μέ­γι­στο της οριο­θέ­τη­σης που της επι­τρέ­πει το Διε­θνές Δί­καιο. Γιατί, σε μια δια­πραγ­μά­τευ­ση, είναι καί­ριες οι προ­πα­ρα­σκευα­στι­κές ενέρ­γειες που κά­νεις, ώστε να με­γι­στο­ποι­ή­σεις τα κέρδη σου. Αλλά και τα μη­νύ­μα­τα που περ­νάς προς την άλλη πλευ­ρά και προς τη διε­θνή κοι­νό­τη­τα. Γι΄ αυτό θα επι­ση­μά­νω ορι­σμέ­να πράγ­μα­τα. Θα πρέ­πει να κα­τα­θέ­σου­με στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση τον θα­λάσ­σιο χω­ρο­τα­ξι­κό σχε­δια­σμό της χώρας, συμ­μορ­φού­με­νοι με την αντί­στοι­χη κοι­νο­τι­κή οδη­γία. Εί­μα­στε υπο­χρε­ω­μέ­νοι να το κά­νου­με αυτό και είναι μια πρώ­της τά­ξε­ως ευ­και­ρία να απο­τυ­πω­θούν τα δι­καιώ­μα­τά μας με τη σφρα­γί­δα της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης. Στο πλαί­σιο αυτό, μπο­ρεί επί­σης κάλ­λι­στα να εντα­χθεί η ενερ­γο­ποί­η­ση της ανα­κή­ρυ­ξης της ΑΟΖ με βάση τη μέση γραμ­μή, κατά τον Ν. 4001/2011 και τους όρους και τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις του Διε­θνούς Δι­καί­ου της θά­λασ­σας. Είναι απο­λύ­τως σύμ­φω­νη με το Διε­θνές Δί­καιο και δεν εμπο­δί­ζει την όποια δια­πραγ­μά­τευ­ση. Ο Χάρ­της της Σε­βίλ­λης που απει­κο­νί­ζει ακρι­βώς την ΑΟΖ που δι­καιού­ται η Ελ­λά­δα χρη­σι­μο­ποιεί­ται από την Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση και πρέ­πει να τον αξιο­ποιού­με. Πρέ­πει να προ­χω­ρή­σει το κλεί­σι­μο των κόλ­πων και η χά­ρα­ξη ευ­θειών γραμ­μών βάσης που θα επε­κτεί­νουν το χώρο που δι­καιού­ται η Ελ­λά­δα. Και ένα ακόμη πολύ βα­σι­κό. Οφεί­λου­με να δια­φυ­λά­ξου­με και να ενι­σχύ­σου­με την οι­κο­νο­μι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα σε κάθε νησί και βρα­χο­νη­σί­δα».

Και πρό­σθε­σε: «Αυτό, λοι­πόν, είναι το μόνο πράγ­μα που μπο­ρού­με να συ­ζη­τή­σου­με με την Τουρ­κία, αλλά αυτό είναι και το πλαί­σιο και οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για μια λύση δί­καιη για την Ελ­λά­δα που θα δια­σφα­λί­ζει την ασφά­λεια, την ακε­ραιό­τη­τα και τα συμ­φέ­ρο­ντά της. Τι άλλο θα μπο­ρού­σα­με να συ­ζη­τή­σου­με ή να πα­ρα­πέμ­ψου­με στη Χάγη; Το αν ελ­λη­νι­κά νησιά και βρα­χο­νη­σί­δες θα δο­θούν στην Τουρ­κία; Πέρα από το πα­ρά­λο­γο του πράγ­μα­τος, αυτά έχουν λυθεί από Διε­θνείς Συν­θή­κες δε­κα­ε­τί­ες τώρα. Όμως, όσο η Τουρ­κία δεν λο­γι­κεύ­ε­ται ως προς αυτό, πως θα κα­τα­λή­ξου­με σε συμ­φω­νία για τις ΑΟΖ; Πού θα απο­δο­θεί η ΑΟΖ αυτών των νη­σιών; Και, φυ­σι­κά, δεν μπο­ρεί να γί­νε­ται λόγος περί απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης των νη­σιών ή περί με­ρι­κής απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης. Οι δυ­νά­μεις αυτές εγ­γυώ­νται όχι μόνο την άμυνα των νη­σιών μας, αλλά και – ακόμα βα­σι­κό­τε­ρο – την απο­τρο­πή. Οτι­δή­πο­τε και να επι­κα­λεί­ται η Τουρ­κία, υπέρ­τε­ρο όλων είναι το δι­καί­ω­μα κάθε κρά­τους στην άμυνα με βάση τον Κα­τα­στα­τι­κό Χάρτη του ΟΗΕ, καθώς και με βάση το Διε­θνές Δί­καιο, γρα­πτό και εθι­μι­κό. Πόσο μάλ­λον ένα­ντι μιας χώρας που έχει ει­σβά­λει στην Κύπρο και επί 50 χρό­νια κα­τέ­χει το 37% του εδά­φους της, απει­λεί τη χώρα μας με πό­λε­μο με το casus belli, αλλά και με πολ­λές άλλες ευ­και­ρί­ες, διεκ­δι­κεί νησιά μας πολ­λές φορές και με πο­λε­μι­κή ρη­το­ρι­κή και έχει σταθ­μεύ­σει απέ­να­ντι από τα νησιά μας τη λε­γό­με­νη Στρα­τιά του Αι­γαί­ου, με το με­γα­λύ­τε­ρο απο­βα­τι­κό στόλο στην Ευ­ρώ­πη. Συγ­χρό­νως, η Ελ­λά­δα είναι υπό­χρεη και ένα­ντι της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης να δια­σφα­λί­ζει την υπε­ρά­σπι­ση και την ακε­ραιό­τη­τα των νο­τιο­α­να­το­λι­κών συ­νό­ρων της Ένω­σης».

Ο κ. Κα­ρα­μαν­λής τό­νι­σε πως προ­φα­νώς είναι αδια­νό­η­τη η εκ­χώ­ρη­ση κυ­ριαρ­χι­κών δι­καιω­μά­των στην Τουρ­κία σε πε­ριο­χές που βρί­σκο­νται δυ­τι­κά των Ελ­λη­νι­κών νη­σιών του Ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου.

«Όπως ο ίδιος ο Κων­στα­ντί­νος Κα­ρα­μαν­λής είχε το­νί­σει στον πρό­ε­δρο των ΗΠΑ George Bush τον πρε­σβύ­τε­ρο, κατά την επί­σκε­ψη του στην Ελ­λά­δα τον Ιού­λιο του 1991, αν η Τουρ­κία απο­κτή­σει υφα­λο­κρη­πί­δα δυ­τι­κά των νη­σιών, τότε τα νησιά μας στα­δια­κά θα πε­ριέλ­θουν στον έλεγ­χο της Τουρ­κί­ας και θα δια­σπα­στεί η ενό­τη­τα και η συ­νε­κτι­κό­τη­τα της Ελ­λη­νι­κής επι­κρά­τειας. Ακόμα, η Τουρ­κία επι­χει­ρεί συ­νε­χώς να επι­τύ­χει την ανα­γνώ­ρι­ση της μου­σουλ­μα­νι­κής μειο­νό­τη­τας της Θρά­κης ως τουρ­κι­κής, με απώ­τε­ρους μά­λι­στα σκο­πούς. Πλέον προ­σπα­θεί σιγά σιγά να δη­μιουρ­γή­σει και άλλο ζή­τη­μα. Θέτει θέμα «ομο­γε­νών» της στα Δω­δε­κά­νη­σα. Η συν­θή­κη της Λω­ζά­νης είναι ξε­κά­θα­ρη και ανα­φέ­ρε­ται σε μου­σουλ­μα­νι­κή μειο­νό­τη­τα της Θρά­κης. Μου­σουλ­μα­νι­κή μειο­νό­τη­τα, η οποία απο­τε­λεί­ται από τρεις εθνο­τι­κές ομά­δες, εξί­σου ση­μα­ντι­κές. Το μέλος της κάθε μιας απ΄αυ­τές μπο­ρεί να επι­κα­λεί­ται την εθνο­τι­κή του κα­τα­γω­γή, τουρ­κο­γε­νή, πο­μα­κι­κή ή ρομά, στο πλαί­σιο του ατο­μι­κού αυ­το­προσ­διο­ρι­σμού. Αλλά δεν μπο­ρεί κα­νείς εκ του πο­νη­ρού να συγ­χέ­ει Συν­θή­κες που αφο­ρούν τα σύ­νο­λα, όπως η Συν­θή­κη της Λω­ζά­νης, με Συν­θή­κες και πρό­νοιες που αφο­ρούν τα άτομα και τα ατο­μι­κά δι­καιώ­μα­τα. Η Ελ­λά­δα είναι μια Ευ­ρω­παϊ­κή δη­μο­κρα­τία που ακο­λου­θεί μια σύγ­χρο­νη μειο­νο­τι­κή πο­λι­τι­κή που προ­ά­γει την ευ­η­με­ρία της μειο­νό­τη­τας. Κα­νέ­να άλλο κρά­τος, πολύ δε πε­ρισ­σό­τε­ρο ένα κρά­τος που ευ­θύ­νε­ται για τον σχε­δόν αφα­νι­σμό της ελ­λη­νι­κής μειο­νό­τη­τας στην Τουρ­κία, δεν πρέ­πει να δια­νο­εί­ται ότι μπο­ρεί να έχει λόγο στις εσω­τε­ρι­κές μας υπο­θέ­σεις και να προ­βάλ­λει απαι­τή­σεις. Ούτε είναι νοητό να συν­δέ­ε­ται η εθνο­τι­κή κα­τα­γω­γή με αλυ­τρω­τι­κές στο­χεύ­σεις», υπο­γράμ­μι­σε.

Ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός είπε επί­σης ότι καί­ρια προ­τε­ραιό­τη­τα είναι πάντα ο Κυ­πρια­κός Ελ­λη­νι­σμός.

«Όχι μόνο γιατί είναι ανα­πό­σπα­στο τμήμα του Έθνους. Αλλά και διότι το τόξο που σχη­μα­τί­ζουν τα δύο κράτη μας απο­τε­λεί ένα μο­να­δι­κό συ­γκρι­τι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα που ανα­βαθ­μί­ζει με τον πιο κα­τα­κό­ρυ­φο τρόπο τη γε­ω­πο­λι­τι­κή ση­μα­σία του Ελ­λη­νι­σμού. Αυτό ακρι­βώς φο­βά­ται η Τουρ­κία και αυτό ακρι­βώς προ­σπα­θεί να ακυ­ρώ­σει. Μην ξε­χνά­με, άλ­λω­στε, ότι ο Ελ­λη­νι­σμός απο­τε­λεί τα νο­τιο­α­να­το­λι­κά σύ­νο­ρα της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης και είναι το προ­πύρ­γιό της σε μια πολύ κρί­σι­μη πε­ριο­χή. Γι αυτό και η λύση του Κυ­πρια­κού μάς αφορά άμεσα και θα πρέ­πει να γίνει με τρόπο που να είναι σύμ­φω­νος με τις απο­φά­σεις των ορ­γά­νων των Ηνω­μέ­νων Εθνών, αλλά και που να συ­νά­δει με το κοι­νο­τι­κό κε­κτη­μέ­νο. Και σί­γου­ρα με τρόπο που να είναι λει­τουρ­γι­κός και βιώ­σι­μος και όχι να κα­θι­στά το Κυ­πρια­κό κρά­τος όμηρο της Τουρ­κί­ας».

Ο κ. Κα­ρα­μαν­λής επι­σή­μα­νε πως για την αντι­με­τώ­πι­ση των πα­ρα­πά­νω προ­κλή­σε­ων, θα πρέ­πει να στη­ρι­χθού­με στις δικές μας δυ­νά­μεις και δεν μπο­ρού­με να πε­ρι­μέ­νου­με τί­πο­τα από κα­νέ­ναν. «Όμως, είναι πα­ρ΄ό­λα αυτά ση­μα­ντι­κό να οι­κο­δο­μού­με και ισχυ­ρές συμ­μα­χί­ες, στη βάση δι­με­ρών ή πο­λυ­με­ρών συμ­φω­νιών, που ανα­βαθ­μί­ζουν τη θέση μας στην πε­ριο­χή. Ταυ­τό­χρο­να, θα πρέ­πει να ερ­γα­ζό­μα­στε αδιά­λει­πτα για την ανά­δει­ξη των προ­βλη­μά­των με την Τουρ­κία ως Ευρω-τουρ­κι­κών και όχι αμι­γώς ελ­λη­νο­τουρ­κι­κών. Τα τε­λευ­ταία χρό­νια, ο τρό­πος που λει­τουρ­γεί η ‘Αγκυ­ρα έχει αρ­χί­σει να απα­σχο­λεί πε­ρισ­σό­τε­ρο εταί­ρους και συμ­μά­χους. Κο­ρυ­φαίο πα­ρά­δειγ­μα η χρη­σι­μο­ποί­η­ση από την Τουρ­κία των με­τα­να­στών ως όπλο που αντι­με­τω­πί­σα­με επι­τυ­χώς στον Έβρο πριν λίγα χρό­νια και που κα­τέ­στη­σε σαφές ότι η Ελ­λά­δα υπε­ρα­σπί­ζε­ται Ευ­ρω­παϊ­κά σύ­νο­ρα απέ­να­ντι σε υπαρ­κτή απει­λή. Αυτό, όμως, από μόνο του δεν αρκεί. Είναι απο­λύ­τως απα­ραί­τη­τα να περ­νά­με και εμείς στη διε­θνή κοι­νό­τη­τα τα σωστά μη­νύ­μα­τα για την Τουρ­κία και να μην αφή­νου­με πε­ρι­θώ­ρια για πα­ρερ­μη­νεί­ες και ψευ­δαι­σθή­σεις», συ­μπλή­ρω­σε.

Ανέ­φε­ρε δε πως είναι γνω­στό ότι πάντα υπάρ­χουν επι­τή­δειοι τρί­τοι που για δι­κούς τους λό­γους ευ­νο­ούν μια εφ΄ό­λης της ύλης ελ­λη­νο­τουρ­κι­κή δια­πραγ­μά­τευ­ση, που θα συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νει όλες τις αβά­σι­μες αξιώ­σεις της Τουρ­κί­ας.

«Με απώ­τε­ρο στόχο έναν συμ­βι­βα­σμό δια­νο­μής του Αι­γαί­ου με βάση, όχι απο­κλει­στι­κά το Διε­θνές Δί­καιο, αλλά επί της ου­σί­ας αυτές τις ίδιες τις αξιώ­σεις της Τουρ­κί­ας. Με άλλα λόγια να γίνει αντι­κεί­με­νο δια­λό­γου ή πα­ρα­πο­μπής στο Διε­θνές Δι­κα­στή­ριο η Ελ­λη­νι­κή κυ­ριαρ­χία επί νήσων ή βρα­χο­νη­σί­δων κατά την και­νο­φα­νή θε­ω­ρία των λε­γό­με­νων «γκρί­ζων ζωνών». Κα­νέ­να κρά­τος που σέ­βε­ται στοι­χειω­δώς τον εαυτό του δεν δια­νο­εί­ται να θέσει υπό δι­κα­στι­κή κρίση την εθνι­κή του κυ­ριαρ­χία και την εδα­φι­κή του ακε­ραιό­τη­τα. Και είναι χρέος ιστο­ρι­κής ακρί­βειας να υπο­γραμ­μι­σθεί ότι ήταν η κυ­βέρ­νη­ση Σα­μα­ρά, τον Ια­νουά­ριο του 2015, που απέ­κλει­σε ορι­στι­κά και αμε­τά­κλη­τα τέ­τοιο εν­δε­χό­με­νο με δή­λω­ση προς τον ΟΗΕ ότι η Ελ­λά­δα δεν ανα­γνω­ρί­ζει την υπο­χρε­ω­τι­κή δι­καιο­δο­σία του Διε­θνούς Δι­κα­στη­ρί­ου, δη­λα­δή το δι­καί­ω­μα μο­νο­με­ρούς προ­σφυ­γής σε αυτό, για θέ­μα­τα εδα­φι­κής κυ­ριαρ­χί­ας, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των χω­ρι­κών υδά­των, όπως και για θέ­μα­τα εθνι­κής ασφά­λειας», ανέ­φε­ρε.

Και υπο­γραμ­μι­σε: «Να ξε­κα­θα­ρί­σω ότι δεν αμ­φι­σβη­τώ τον πα­τριω­τι­σμό και τις αγα­θές προ­θέ­σεις κα­νε­νός. Θεωρώ όμως χρή­σι­μες τις επι­ση­μάν­σεις που στο­χεύ­ουν στην βελ­τι­στο­ποί­η­ση της εθνι­κής μας στρα­τη­γι­κής, ει­δι­κά όταν προ­έρ­χο­νται από όσους έχουν χει­ρι­στεί τα θέ­μα­τα αυτά από θέ­σεις ευ­θύ­νης. Σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση κοινή είναι η αγω­νία και η έγνοια για την υπε­ρά­σπι­ση των εθνι­κών μας δι­καί­ων».

Πηγή: skai.gr