Aνοικτή επιστολή εργαζομένων Nοσοκομείου Pόδου: H κατάσταση είναι πολύ χειρότερη!

Το τελευ­ταίο διά­στημα το Νοσο­κο­μείο της Ρόδου βρέθηκε επα­νει­λημ­μένα στην επι­και­ρό­τητα για την υπο­στε­λέ­χωσή του σε ιατρικό προ­σω­πικό και για την κατά­σταση την παι­δια­τρική κλινική. Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά. Ούτε τα συγκε­κρι­μένα προ­βλή­ματα είναι δυστυ­χώς τα μονα­δικά. Η αλήθεια είναι ότι η κατά­σταση στο Νοσο­κο­μείο της Ρόδου είναι πολύ χει­ρό­τερη. Η υπο­στε­λέ­χωσή του είναι το κύριο πρό­βλημα. Οι ελλεί­ψεις σε ιατρικό και παραϊ­α­τρικό, νοση­λευ­τικό προ­σω­πικό είναι τέτοιες που δημιουρ­γούν επι­κίν­δυ­νες κατα­στά­σεις για τους εργα­ζό­με­νους του νοσο­κο­μείου και τους ασθε­νείς.

Αδυ­να­τούμε να πάρουμε τις άδειές μας, τα ρεπό μας και στα πόστα που δου­λεύ­ουμε, είμαστε λιγό­τε­ροι από ότι ανα­λο­γεί με βάση τον φόρτο εργα­σίας στον οποίο πρέπει να αντε­πε­ξέλ­θουμε. Για παρά­δειγμα στις κλι­νι­κές δύο νοση­λεύ­τριες έχουν να φρο­ντί­σουν μέχρι και 35 ασθε­νείς, όταν ο ΠΟΥ ορίζει μία νοση­λεύ­τρια για 3,5 ασθε­νείς. Στη ΜΕΘ που θα έπρεπε να αντι­στοι­χεί μία νοσηλεύτρια-ής για κάθε ασθενή, σήμερα αντι­στοι­χούν δύο για μέχρι έξι ασθε­νείς.

Ειδικά το καλο­καίρι, μια εποχή που σε άλλα μέρη σημα­το­δο­τεί την περίοδο της ανά­παυ­σης για τους εργα­ζό­με­νους, οι εργα­ζό­με­νοι του νοσο­κο­μείου, όπως και οι υπό­λοι­ποι εργα­ζό­με­νοι του νησιού, έχουμε να αντι­με­τω­πί­σουμε την τερά­στια αύξηση του όγκου δου­λειάς εξαι­τίας της του­ρι­στι­κής κίνησης, αφού ο πλη­θυ­σμός υπερ­δι­πλα­σιά­ζε­ται. Όπως κατα­λα­βαί­νει κάθε λογικός άνθρω­πος, αυτό από τη μία έχει επί­πτωση στην υγεία των εργα­ζο­μέ­νων του νοσο­κο­μείου και από την άλλη στο επίπεδο παροχής υπη­ρε­σιών του νοσο­κο­μείου προς τους ασθε­νείς, τους εξε­τα­ζό­με­νους και τους συγ­γε­νείς τους.

Όμως, στην έλλειψη προ­σω­πι­κού, πρέπει να προ­στε­θούν και τα παλαιω­μένα και ασυ­ντή­ρητα μηχα­νή­ματα. Παλιά ακτι­νο­λο­γικά μηχα­νή­ματα, μονάδες αιμο­κά­θαρ­σης, κλί­βα­νος απο­στεί­ρω­σης, καρό­τσια, φορεία, πλυ­ντή­ρια πιάτων και ρούχων, ελλεί­ψεις σε υλικά ανα­λώ­σιμα, απα­ραί­τητα για την δουλειά μας, από τα οποία δεν είναι λίγες οι φορές που ξεμέ­νουμε. Έχουμε ελλεί­ψεις σε καρ­διο­γρά­φους και αντλίες μετάγ­γι­σης. Ελλεί­ψεις σε αντι­δρα­στή­ρια που χρη­σι­μο­ποιού­νται σε πιο ειδικές εξε­τά­σεις.

Ασυ­ντή­ρητο είναι και το ίδιο το κτήριο. Το χειμώνα κρυώ­νουμε, το καλο­καίρι η ζέστη είναι αφόρητη για ασθε­νείς και εργα­ζό­με­νους. Στα πλυντήρια-στεγνωτήρια του νοσο­κο­μείου δεν μπορείς το καλο­καίρι ούτε να ανα­σά­νεις. Οι τεχνι­κές υπη­ρε­σίες είναι εδώ και χρόνια πλήρως υπο­βαθ­μι­σμέ­νες. Οι όποιες εργα­σίες έγιναν ανα­θέ­το­νταν σε εργο­λά­βους, επο­μέ­νως τώρα που έχει περι­κο­πεί δρα­μα­τικά η χρη­μα­το­δό­τηση των νοσο­κο­μείων, το νοσο­κο­μείο της Ρόδου αδυ­να­τεί να αντα­πε­ξέλ­θει και στις πιο απλές εργα­σίες όπως το βάψιμο του κτηρίου.

Ο κατά­λο­γος αυτών των ελλεί­ψεων που ανα­φέ­ραμε πιο πάνω ενδει­κτικά, χωρίς να είναι δηλαδή πλήρης, για ένα νοσο­κο­μείο που βρί­σκε­ται σε ένα τόσο μεγάλο και πολυ­πλη­θές νησί και τόσο μακριά από την ηπει­ρω­τική χώρα είναι μεγάλο πρό­βλημα. Είναι μεγάλο το κόστος για το λαό της Ρόδου που υπο­χρε­ώ­νε­ται να προ­σφεύ­γει είτε στα ιδιω­τικά εργαστήρια-ιατρεία για μικρά προ­βλή­ματα και να πλη­ρώ­νει πανά­κριβα εξε­τά­σεις και θερα­πείες, είτε στα νοσο­κο­μεία της Αθήνας, όταν μιλάμε για πιο σοβαρά προ­βλή­ματα, όπως δύσκολα χει­ρουρ­γεία, που μπορεί να στοι­χί­σουν πραγ­μα­τικά μια ολό­κληρη περιου­σία.

Οι εργα­ζό­με­νοι, σε αυτές τις συν­θή­κες κατα­βά­λουμε πραγ­μα­τικά ηρωικές προ­σπά­θειες, μετράμε απώ­λειες στην υγεία μας και στε­ρού­μα­στε χρόνο από τις οικο­γέ­νειές μας για να κρατάμε λει­τουρ­γικό το νοσο­κο­μείο.

Ωστόσο αυτή η κατά­σταση δεν έπεσε ξαφνικά από τον ουρανό. Ούτε είναι κάτι που πρέπει να θεω­ρή­σουμε ότι είναι δεδο­μένο και να απο­δε­χτούμε ότι δε μπορεί να γίνει αλλιώς. Είναι συνει­δητή πολι­τική επιλογή που υλο­ποιούν δια­χρο­νικά οι κυβερ­νή­σεις, χωρίς εξαι­ρέ­σεις. Οι ίδιοι οι αριθμοί το απο­δει­κνύ­ουν.

Η χρη­μα­το­δό­τηση στα Δημόσια Νοσο­κο­μεία, η οποία πρέπει να πούμε ότι ποτέ δεν έφτασε να καλύ­πτει πλήρως τις ανάγκες, μόνο από το 2013 ως το 2019 μειώ­θηκε πάνω από 30%. Τη χρονιά που δια­νύ­ουμε, που υπο­τί­θε­ται πως είναι η πρώτη χρονιά εκτός μνη­μο­νίων, όπως έλεγε η προη­γού­μενη κυβέρ­νηση, η μείωση συνε­χί­στηκε, 65 εκα­τομ­μύ­ρια λιγό­τερα δια­τέ­θη­καν για τα δημόσια νοσο­κο­μεία τη στιγμή που οι ανάγκες εξαι­τίας της χρόνιας υπο­χρη­μα­το­δό­τη­σης συσ­σω­ρεύ­ο­νται.

Όλες οι Διοι­κή­σεις και όλες οι κυβερ­νή­σεις μέχρι σήμερα αντι­με­τω­πί­ζουν την Υγεία σαν ένα εμπό­ρευμα, όποιος έχει το αγο­ρά­ζει. Οι μεγάλοι επι­χει­ρη­μα­τι­κοί όμιλοι που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στον κλάδο της Υγείας, ο οποίος τους απο­φέ­ρει τερά­στια ποσοστά κέρδους, απαι­τούν να πάρουν μεγα­λύ­τερο κομμάτι της πίτας.

Αυτό το σκοπό υπη­ρε­τούν και οι οδηγίες της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης για την Υγεία, οι κατευ­θύν­σεις των κυβερ­νή­σεων που πάντα η επόμενη συμπλη­ρώ­νει από εκεί που στα­μά­τησε η προη­γού­μενη. Το βασικό περιε­χό­μενο αυτής της πολι­τι­κής, ανε­ξάρ­τητα από ποιον κάθε φορά εκφρά­ζε­ται και εφαρ­μό­ζε­ται, είναι από τη μία να δίνεται ζωτικός χώρος για να ανα­πτυ­χθεί η επι­χει­ρη­μα­τική δράση στην Υγεία και από την άλλη να εξοι­κο­νο­μού­νται κεφά­λαια από τον κρατικό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, τα οποία θα μπο­ρού­σαν να δια­τε­θούν για την Υγεία, αλλά δίνο­νται τελικά για να επι­δο­τού­νται επι­χει­ρη­μα­τι­κοί όμιλοι προ­κει­μέ­νου να επεν­δύ­σουν, να εξυ­πη­ρε­τού­νται τα κρατικά δάνεια κλπ. Δεν περισ­σεύ­ουν δηλαδή για τις λαϊκές ανάγκες χρήματα, την ίδια στιγμή που από τα 55 δις ευρώ που είναι τα έσοδα του κρα­τι­κού προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού από τους φόρους, οι μεγα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τίες πλη­ρώ­νουν λιγό­τερα από 3 δις(!), όλα τα υπό­λοιπα τα πλη­ρώ­νει ο λαός.

Ειδικά στο νησί της Ρόδου, αυτή η τερά­στια αντί­φαση φαί­νε­ται με… “γυμνό μάτι”. Κάθε χρόνο χτί­ζο­νται γιγά­ντιες σύγ­χρο­νες ξενο­δο­χεια­κές μονάδες, για τις οποίες δαπα­νώ­νται εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ, πολλά από τα οποία μάλιστα, επι­δο­τού­νται με διά­φο­ρους τρόπους. Όμως η δημόσια υγεία του νησιού, όπως και άλλες υπο­δο­μές που σχε­τί­ζο­νται με τις λαϊκές ανάγκες είναι εντελώς παρα­τη­μένη, δημιουρ­γώ­ντας χωρίς υπερ­βολή κιν­δύ­νους και για την ανθρώ­πινη ζωή.

Μέσα σε αυτές τις συν­θή­κες ο Σύλ­λο­γος των Εργα­ζο­μέ­νων στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου, εκτιμά ότι είναι ανάγκη να γίνει υπόθεση του Ροδια­κού λαού ο αγώνας για δημόσια Υγεία, αντάξια των σύγ­χρο­νων αναγκών μας. Από αυτή την άποψη θα συνε­χί­σει με μια πιο συστη­μα­τική δουλειά την προ­σπά­θεια που έχει ξεκι­νή­σει για την ανά­δειξη των προ­βλη­μά­των του νοσο­κο­μείου, τμήμα το τμήμα. Επι­διώ­κουμε τα αιτή­ματά μας:

• για γενναία χρη­μα­το­δό­τηση των νοσο­κο­μείων

• προ­μή­θεια σύγ­χρο­νου εξο­πλι­σμού

• μονι­μο­ποί­ηση των συμ­βα­σιού­χων, προ­σλή­ψεις μόνιμου ιατρι­κού και παραϊ­α­τρι­κού προ­σω­πι­κού με βάση τις σύγ­χρο­νες ανάγκες του νησιού

• δωρεάν παροχή ποιο­τι­κών υπη­ρε­σιών υγείας σε όλους χωρίς όρους και προ­ϋ­πο­θέ­σεις να γίνουν αιτή­ματα όλου του Ροδια­κού λαού.

Καλούμε όλους τους φορείς του νησιού να πάρουν δημόσια θέση στο ζήτημα της υγειο­νο­μι­κής περί­θαλ­ψης στο νησί. Πρω­τί­στως απευ­θυ­νό­μα­στε στα Σωμα­τεία των εργα­ζο­μέ­νων στον ιδιω­τικό και το δημόσιο τομέα, το Εργα­τικό Κέντρο της Ρόδου, αλλά και στους αθλη­τι­κούς και πολι­τι­στι­κούς συλ­λό­γους, τη Δημο­τική Αρχή και την Περι­φέ­ρεια, τα πολι­τικά κόμματα, όσους στις προη­γού­με­νες εκλογές ζήτησαν την ψήφο μας.

Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ

ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ