Πλεόνασμα ανηθικότητας

Πάει το ψήλος σου,

ο κτί­σμα σου συ­ντρίμ­μι.

θα ’ρθει κι η ώρα. εσένα ήταν ο δρό­μος σε βοριά κι ανα­το­λή, νοτιά και δύση, σαν το δρόμο του ηλίου. γέρ­νεις. όμως το πρωί για σε δε θα γυ­ρί­σει.

Και θα σβή­σεις…

(Ο Δω­δε­κά­λο­γος του

Γύ­φτου – Κω­στής Πα­λα­μάς)

Πα­ρακ­μά­ζει και πάει …η Ρόδος με την τρι­σχι­λιε­τή ιστο­ρία. Από τη Σκύλ­λα στη Χά­ρυ­βδη, στις τε­λευ­ταί­ες δε­κα­ε­τί­ες, κι εμείς θύ­μα­τα και θύτες μαζί του δι­χα­σμού και του έντο­νου πο­λι­τι­κού πά­θους που δη­λη­τη­ριά­ζει τις ψυχές. αρ­νη­τές της ιστο­ρι­κής συλ­λο­γι­κής συ­νεί­δη­σης, δεν λέμε να δούμε πού μας οδη­γεί η μακρά οδυ­νη­ρή πο­ρεία.

Μια κοι­νω­νία που λου­φά­ζει φο­βι­σμέ­νη. που βρά­ζει μέσα της, όπως κο­χλά­ζει το ηφαί­στειο. που δεν λέει να ξε­σπά­σει, να εκρα­γεί.

Μια κοι­νω­νία που οσφραί­νε­ται την μπόχα της γε­νι­κευ­μέ­νης σήψης αλλά πα­ρα­μέ­νει σιω­πη­λή.

Μια κοι­νω­νία που δίνει άφεση αμαρ­τιών στο διε­φθαρ­μέ­νο πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα. που πα­ρέ­χει «ασυ­λία» σε φαύ­λους εκ­προ­σώ­πους της, την ίδια ώρα που η εκτε­τα­μέ­νη ση­ψαι­μία την απει­λεί με θά­να­το.

Είναι ομο­λο­γου­μέ­νως, εντυ­πω­σια­κά – και άκρως ανη­συ­χη­τι­κά – τα πο­ρί­σμα­τα όλων των εκ­θέ­σε­ων των αρ­μο­δί­ων αρχών, που βλέ­πουν, κατά και­ρούς, το φως της δη­μο­σιό­τη­τας για τη δια­φθο­ρά και τις επι­πτώ­σεις της στην ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία.

Κοι­νός πα­ρο­νο­μα­στής όλων είναι ότι πρω­τα­θλή­τρια στη δια­φθο­ρά είναι η το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση, όπου οι μίζες σε το­πι­κούς άρ­χο­ντες και υπη­ρε­σια­κούς πα­ρά­γο­ντες απο­τε­λούν αδια­τά­ρα­χτο, ακλό­νη­το κα­θε­στώς, και η κα­κο­δια­χεί­ρι­ση, η δια­σπά­θι­ση του δη­μο­σί­ου χρή­μα­τος πάει σύν­νε­φο, ακόμα και τώρα, στις πιο δύ­σκο­λες μέρες που περνά η ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία.

Ο ηθι­κός ξε­πε­σμός το­πι­κών αρ­χό­ντων, αλλά και πο­λι­τι­κών της κε­ντρι­κής σκη­νής, δεν έχει, ως φαί­νε­ται, τέλος.

Το 2013 είχε δει το φως της δη­μο­σιό­τη­τας λίστα του ΣΔΟΕ με πρω­το­κλα­σά­τους της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης – δη­μάρ­χους, αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χες και άλ­λους – για φου­σκω­μέ­νους τρα­πε­ζι­κούς λο­γα­ρια­σμούς από πα­ρά­νο­μο πλου­τι­σμό. Έχου­με κι εμείς δι­κούς μας στη λίστα.

Είχε επι­ση­μαν­θεί τότε ότι γί­νε­ται έλεγ­χος σε βάθος, σή­με­ρα όμως δεν γνω­ρί­ζει κα­νείς τ’ απο­τε­λέ­σμα­τα αυτού του ελέγ­χου ή αν η υπό­θε­ση με πο­λι­τι­κές πα­ρεμ­βά­σεις, έχει κου­κου­λω­θεί, όπως έχει συμ­βεί στο πα­ρελ­θόν πά­μπολ­λες φορές.

Ή αν η Δι­καιο­σύ­νη, το κύρος της οποί­ας αμ­φι­σβη­τεί­ται, ολο­έ­να και πε­ρισ­σό­τε­ρο, από τους πο­λί­τες, έχει κα­τα­χω­νιά­σει τους σχε­τι­κούς φα­κέ­λους, στ’ αρα­χνια­σμέ­να συρ­τά­ρια της, ενώ θα ’πρεπε να αντι­με­τω­πί­ζο­νται κατά προ­τε­ραιό­τη­τα με κα­τε­πεί­γου­σες δια­δι­κα­σί­ες.

Στο άρμα της δια­πλο­κής, της σήψης και της δια­φθο­ράς και δικοί μας το­πι­κοί άρ­χο­ντες.

Προ ημε­ρών το Συμ­βού­λιο Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου, με βού­λευ­μά του, πα­ρέ­πεμ­ψε στο εδώ­λιο του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου επί Κα­κουρ­γη­μά­των τον πρώην δή­μαρ­χο Πε­τα­λού­δων Μι­χά­λη Κορ­δί­να κα­τη­γο­ρού­με­νο για υπε­ξαί­ρε­ση και απι­στία σε βάρος του δη­μο­σί­ου. Μαζί του πα­ρα­πέ­μπο­νται, για τα ίδια αδι­κή­μα­τα, ο πρώην αντι­δή­μαρ­χος επί των Οι­κο­νο­μι­κών, ο διευ­θυ­ντής και ο τα­μί­ας τής τότε οι­κο­νο­μι­κής υπη­ρε­σί­ας.

Πριν ενά­μι­ση μήνα, επί­σης, με άλλο βού­λευ­μα πα­ρα­πέμ­φθη­καν σε δίκη ο πρώην δή­μαρ­χος Αφά­ντου και νυν αντι­δή­μαρ­χος Οι­κο­νο­μι­κών του Δήμου Ρόδου Σάβ­βας Δια­κο­στα­μα­τί­ου με το αδί­κη­μα της απι­στί­ας περί την υπη­ρε­σία, από κοι­νού και κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση, στην υπό­θε­ση των εκ­ποι­ή­σε­ων δύο ακι­νή­των στα Κο­λύ­μπια και της διά­θε­σης των χρη­μά­των που ει­σπρά­χθη­καν.

Συ­γκα­τη­γο­ρού­με­νοί του τέσ­σε­ρις πρώην δη­μο­τι­κοί σύμ­βου­λοι και υπη­ρε­σια­κοί πα­ρά­γο­ντες. Βε­βαί­ως, ου­δείς ένο­χος πριν υπάρ­ξει τε­λε­σί­δι­κη από­φα­ση.

Εντυ­πω­σιά­ζει, ωστό­σο, η σπου­δή και η προ­κλη­τι­κό­τη­τα των δη­λώ­σε­ων στή­ρι­ξης του δη­μάρ­χου Ρο­δί­ων, με την διπλή ιδιό­τη­τά του.

Ως δή­μαρ­χος δή­λω­σε εμ­φα­τι­κά ότι ο υπό­δι­κος πλέον πρώην δή­μαρ­χος Αφά­ντου «δίνει κα­θη­με­ρι­νά εξε­τά­σεις στην κοι­νω­νία, στους συ­μπο­λί­τες μας».

Και ως νο­μι­κός προ­διέ­γρα­ψε την αθω­ό­τη­τά του, σε μια προ­φα­νή προ­σπά­θεια επη­ρε­α­σμού της Δι­καιο­σύ­νης.

Διπλό το ατό­πη­μα. πρώ­τον γιατί η πα­ρα­πο­μπή σε δίκη με το ατι­μω­τι­κό αδί­κη­μα της κα­κουρ­γη­μα­τι­κής απι­στί­ας απο­τε­λεί χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή αντι­κοι­νω­νι­κή πράξη με­γά­λου με­γέ­θους και δεύ­τε­ρον επει­δή πα­ρα­βιά­ζει το αξί­ω­μα που θέλει την Δι­καιο­σύ­νη ανε­ξάρ­τη­τη και συ­νε­πώς ανε­πη­ρέ­α­στη, κατά το Σύ­νταγ­μα.

Είναι προ­φα­νές ότι ο κύ­ριος Δή­μαρ­χος θυ­σί­α­σε τις ηθι­κές αρχές και αξίες στον βωμό της επα­νε­κλο­γής, επεν­δύ­ο­ντας στις ψή­φους του «συ­νερ­γά­τη» του, αγνο­ώ­ντας επι­δει­κτι­κά, προ­κλη­τι­κά ότι το «πλε­ό­να­σμα ανη­θι­κό­τη­τας» στην πο­λι­τι­κή ζωή της χώρας απο­τε­λεί την κύρια αιτία για τη σύγ­χρο­νη τρα­γω­δία, τον νέο εφιάλ­τη, που βιώ­νει ο ελ­λη­νι­κός λαός.

Όλα για την εξου­σία, λοι­πόν.

Η σιω­πη­λή κοι­νω­νία, όμως που πα­ρα­κο­λου­θεί τον ηθικό ξε­πε­σμό των αρ­χό­ντων της έχει και γνώση και κρίση.

Αν ο κύ­ριος Δή­μαρ­χος πρό­τασ­σε τους κα­νό­νες της ηθι­κής στην άσκη­ση της εξου­σί­ας του, χωρίς καμιά επι­φύ­λα­ξη ή ανα­στο­λή θα απέ­πε­μπε τον «στενό συ­νερ­γά­τη» αυ­θω­ρεί από το αξί­ω­μα που κα­τέ­χει σή­με­ρα.

Διότι είναι πρω­τά­κου­στο, και συ­νά­μα προ­κλη­τι­κό, υπό­δι­κος για κα­κουρ­γη­μα­τι­κή απι­στία περί την δια­χεί­ρι­ση του δη­μό­σιου χρή­μα­τος να πα­ρα­μέ­νει αντι­δή­μαρ­χος Οι­κο­νο­μι­κών συ­νε­χί­ζο­ντας τη δια­χεί­ρι­ση, ωσάν να μη συ­νέ­βη κάτι.

Κάτι όμως λέει, ο σοφός λαός για λύ­κους που φυλάν τα πρό­βα­τα…

Φυ­σι­κά, κα­νείς δεν μπο­ρεί να προ­δια­γρά­ψει την δι­κα­στι­κή από­φα­ση, μέχρι όμως να εκ­δο­θεί, να υπάρ­ξει από­φα­ση, ο «συ­νερ­γά­της» δεν είναι ηθικά και πο­λι­τι­κά επι­τρε­πτό να πα­ρα­μέ­νει στη θέση του.

Αν, υπο­θε­τι­κά λέμε, αν η από­φα­ση του Δι­κα­στη­ρί­ου είναι κα­τα­δι­κα­στι­κή, τι θα πει τότε ο κύ­ριος Δή­μαρ­χος;

Λαϊκή αί­σθη­ση είναι ότι η εξου­σιο­λα­γνεία τον πα­ρα­σύ­ρει σε αρ­νη­τι­κές, όσο και κρί­σι­μες, επι­λο­γές και συ­μπε­ρι­φο­ρές έξω από το νόημα και το πνεύ­μα του ορι­σμού της πο­λι­τι­κής και της εξου­σί­ας.

Θύμα ενός λαϊ­κι­σμού ανά­μει­κτου με κυ­νι­σμό και αδια­φο­ρία αλλά και του πο­λι­τι­κού ναρ­κισ­σι­σμού που τον κά­νουν να μη βλέ­πει τη σκλη­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και τον δρόμο της αλή­θειας.

Αυτό το νησί και ο λαός του χρειά­ζο­νται πρό­τυ­πα για να πάνε μπρο­στά. Χρειά­ζο­νται το­πι­κούς άρ­χο­ντες έντι­μους και νοι­κο­κυ­ραί­ους, ικα­νούς να εμπνεύ­σουν την απελ­πι­σμέ­νη και σιω­πη­λή σή­με­ρα κοι­νω­νία να βάλει πλά­τες για να σπρώ­ξουν το κάρο της πα­ρακ­μής από τα βρό­μι­κα λα­σπό­νε­ρα.

Ο κύ­ριος Δή­μαρ­χος, θαρρώ, έχει χάσει την ευ­και­ρία να ανα­δει­χθεί σε πρό­τυ­πο ηγέτη. Ενός ηγέτη απα­γκι­στρω­μέ­νου από το πα­ρελ­θόν και τις πο­λι­τι­κές πρα­κτι­κές επι­βί­ω­σης που δί­δα­ξαν λα­ο­πλά­νοι και θε­ο­μπαί­χτες, ιδιο­τε­λείς πο­λι­τι­κοί και κόμ­μα­τα.

Κρίμα!

Γιατί με τέ­τοιες ηγε­σί­ες ο Ήλιος της Ρόδου θα δύσει, θα σβή­σει κατά πως λέει ο εθνι­κός μας ποι­η­τής.