Δ. Κρεμαστινός: Πλάνες και λάθη της διαπραγμάτευσης

Ως λαός και ως πολι­τική ηγεσία, δια­τη­ρούμε πάντα την ελπίδα τού από μηχανής θεού της αρχαίας τρα­γω­δίας ο οποίος παρεμ­βαί­νει και δίνει λύσεις σε κάθε αδιέ­ξοδο. Δυστυ­χώς για εμάς, οι πολι­τι­κές ηγεσίες της Ευρώπης δεν είναι οι από μηχανής θεοί. Η σκληρή πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι δια­φο­ρε­τική. Ο μύθος ότι οι ηγέτες των μεγα­λύ­τε­ρων χωρών της Ευρώπης, δηλαδή της Γερ­μα­νίας και της Γαλλίας, θα αγνο­ή­σουν τους τεχνο­κρά­τες του ΔΝΤ και εν γένει της τρόικας, πρέπει επι­τέ­λους να στα­μα­τή­σει να καλ­λιερ­γεί­ται. Για πολ­λο­στή φορά η κυρία Μέρκελ και ο κ. Ολάντ επα­να­λαμ­βά­νουν δημόσια: «Σας συμπα­θούμε, σας αγα­πούμε, θέλουμε να μείνετε μαζί μας στην ευρω­ζώνη, αλλά πρώτα βρείτε τα με την τρόικα ή τους “θεσμούς”».

Οι πραγ­μα­τι­κοί δανει­στές εμπι­στεύ­ο­νται μόνο τους δικούς τους τεχνο­κρά­τες των λεγό­με­νων «θεσμών». Γιατί απλού­στατα είναι η άμεση προ­έ­κτασή τους. Οι πολι­τι­κές ηγεσίες έρχο­νται και παρέρ­χο­νται. Θα είναι άραγε έπειτα από δύο χρόνια πρό­ε­δρος της Γαλλίας ο κ. Ολάντ; Για πόσο καιρό ακόμη θα παρα­μεί­νει καγκε­λά­ριος η κυρία Μέρκελ; Αραγε ποιος ακούει σήμερα τον φιλέλ­ληνα πρώην καγκε­λά­ριο Χέλμουτ Σμιτ που μας έβαλε στην Ευρω­παϊκή Ενωση και που εξα­κο­λου­θεί να μας στη­ρί­ζει; Με το να απα­ξιώ­νουμε εμείς τους τεχνο­κρά­τες και να λέμε ότι δεν θέλουμε καμία άμεση επαφή μαζί τους, για εσω­τε­ρική κατα­νά­λωση μετράει θετικά. Δεν εξυ­πη­ρε­τεί όμως την ουσία των πραγ­μά­των, γιατί ο ανθρώ­πι­νος παρά­γο­ντας δεν είναι αμε­λη­τέος, ακόμη και στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις.

Η κυβέρ­νηση δεν έχει, δυστυ­χώς, αντι­λη­φθεί ότι η Ευρώπη κάλ­λι­στα θα μπο­ρούσε, αν πραγ­μα­τικά οι πολι­τι­κοί είχαν τον πρώτο λόγο για τα τεκται­νό­μενα, να βοη­θή­σει ουσια­στικά την Ελλάδα με το να ξεπλη­ρώ­σει το χρέος της προς το ΔΝΤ και έτσι να απαλ­λα­γεί από την επο­πτεία του ΔΝΤ, όχι μόνο η Ελλάδα αλλά όλη η Ευρώπη. Οταν οι ευρω­παϊ­κοί λαοί έχουν δώσει στην Ελλάδα 230 δισ., το να δώσουν άλλα 15 δισ. για να μην προ­βά­λει δήθεν ενστά­σεις το ΔΝΤ όσον αφορά τα εργα­σιακά και τα ασφα­λι­στικά θα ήταν κάτι απλό. Αλλά και οι ίδιοι οι ευρω­παίοι ηγέτες εξ αρχής είχαν ζητήσει συμ­με­τοχή του ΔΝΤ για να επι­κα­λού­νται το κατα­στα­τικό του σε κάθε περί­πτωση και να απο­φεύ­γουν κατ’ αυτόν τον τρόπο τις ευθύνες τους όσον αφορά τη στάση τους απέ­να­ντι στην Ελλάδα.

Ομως το μεγάλο λάθος της κυβέρ­νη­σης είναι ότι, με στόχο να επι­τύ­χει μια καλύ­τερη συμ­φω­νία, οδήγησε τη χώρα σε αυτή τη δια­πραγ­μά­τευση επι­στρέ­φο­ντας εξ αρχής τα 11,5 δισ. ευρώ χωρίς να υπο­λο­γί­σει ότι κατά τη διάρ­κεια της παρα­τε­τα­μέ­νης δια­πραγ­μά­τευ­σης θα παρα­μεί­νει χωρίς λεφτά και θα ανα­γκα­στεί να εκλι­πα­ρεί την επι­τά­χυνση της δια­δι­κα­σίας προ­κει­μέ­νου να απο­φύ­γει τη χρε­ο­κο­πία. Ετσι, ανα­γκά­ζε­ται σήμερα ο Πρω­θυ­πουρ­γός να δηλώνει ότι προτιμά τη ρήξη μέσα στο κόμμα του παρά τη ρήξη με την Ευρώπη. Γιατί η ρήξη με την Ευρώπη σημαί­νει χρε­ο­κο­πία και εθνική κατα­στροφή. Τι άλλο δρα­μα­τι­κό­τερο θα μπο­ρούσε να δηλώσει;

Μονα­δική ελπίδα της χώρας εξα­κο­λου­θεί να παρα­μέ­νει από την πρώτη στιγμή της κρίσης η ανά­πτυξη και οι επεν­δύ­σεις, θέμα για το οποίο ο Πρω­θυ­πουρ­γός δεν ανέφερε ούτε μία λέξη στις προ­γραμ­μα­τι­κές δηλώ­σεις της κυβέρ­νη­σης. Επεν­δύ­σεις σε όλους τους παρα­γω­γι­κούς τομείς με πρώτο και καλύ­τερο τον του­ρι­σμό. Για αυτό και μονα­δικό αίτημα από την αρχή της κρίσης θα έπρεπε να ήταν ένα γενναίο επεν­δυ­τικό πρό­γραμμα από την Ευρω­παϊκή Τράπεζα Επεν­δύ­σεων προ­κει­μέ­νου να ορθο­πο­δή­σει η χώρα.

Ακόμη και αν τα μέτρα που μας ζητούν είναι απα­ρά­δε­κτα, η συνεχής και μεγάλη αύξηση του ΑΕΠ θα μας δώσει σε λίγα χρόνια τη δυνα­τό­τητα να απο­κα­τα­στή­σουμε τις κοι­νω­νι­κές βλάβες που τα μέτρα θα προ­κα­λέ­σουν. Ομως, χωρίς υψηλούς ρυθμούς ανά­πτυ­ξης δεν υπάρχει καμία ελπίδα. Ο ασθενής ποτέ δεν δια­πραγ­μα­τεύ­ε­ται με τον γιατρό το πόσο οδυνηρή θα είναι η επέμ­βαση. Του αρκεί να πειστεί ότι η επέμ­βαση θα σώσει τη ζωή του. Πρέπει να γίνει, δυστυ­χώς, από όλους κατα­νοητό ότι οι δανει­στές είναι αυτοί που κινούν τα νήματα της παγκό­σμιας οικο­νο­μίας, για αυτό και η δια­πραγ­μά­τευση μαζί τους θα θεω­ρη­θεί επι­τυ­χής αν πει­στούν ότι η σκληρή φορο­λο­γία και τα δημο­σιο­νο­μικά μέτρα χωρίς παράλ­ληλη ανά­πτυξη δεν είναι αρκετά για την απο­πλη­ρωμή του χρέους. Κατά συνέ­πεια, το επί­κε­ντρο της συζή­τη­σής μας με τους δανει­στές, τους «θεσμούς» ή όπως θέλουμε να τους απο­κα­λούμε, πρέπει να είναι ο δρόμος προς τη σωτηρία, δηλαδή οι γεν­ναίες παρα­γω­γι­κές επεν­δύ­σεις και μόνον αυτές. Χωρίς ανά­πτυξη τα μέτρα, όσο ήπια και αν είναι, θα τα ακο­λου­θή­σουν άλλα, νέα, σκλη­ρό­τερα μέτρα. Αυτό άλλωστε συμ­βαί­νει και συνε­χί­ζε­ται από τότε που άρχισε η κρίση.

tovima.gr