«Tῶν λόγων τοῦ βασιλέως οὐκ ἀκουσόμεθα τοῦ παρελθεῖν τὴν λατρείαν ἡμῶν δεξιὰν ἢ ἀριστεράν» (Α’ Μακκαβ. 2,22)

Αυτά είπαν οι γεν­ναί­οι Μακ­κα­βαί­οι της Πα­λαιάς Δια­θή­κης, όταν ο ει­δω­λο­λά­τρης βα­σι­λιάς Αντί­ο­χος ο Επι­φα­νής έβγα­λε διά­ταγ­μα σε όλη την βα­σι­λεία του όλα τα έθνη και οι φυλές να γί­νουν ένας λαός και να εγκα­τα­λεί­ψουν τα νό­μι­μά τους. Δη­λα­δή την θρη­σκεία και τις ιερές πα­ρα­δό­σεις τους. Πολ­λοί Ισ­ραη­λί­τες υπά­κου­σαν στη δια­τα­γή του βα­σι­λέ­ως, εθυ­σί­α­σαν στα εί­δω­λα και εβε­βή­λω­σαν το Σάβ­βα­το που ήταν η αγία ημέρα των Ιου­δαί­ων. Όποιος δεν θα πει­θαρ­χού­σε στη δια­τα­γή αυτή του βα­σι­λέ­ως θα έπρε­πε να πε­θά­νει.

Κάτι πα­ρό­μοιο συμ­βαί­νει εδώ και ένα πε­ρί­που χρόνο και στην πα­τρί­δα μας. Όχι με διά­ταγ­μα κά­ποιου βα­σι­λέ­ως αλλά με ύπου­λες ενέρ­γειες σκο­τει­νών δυ­νά­με­ων που ακού­ουν στο όνομα Νέα εποχή – Πα­γκο­σμιο­ποί­η­ση και με αφορ­μή τον κο­ρω­νο­ϊό. Όλοι οι Ορ­θό­δο­ξοι Έλ­λη­νες κλεί­στη­καν στα σπί­τια τους, έπα­θαν κα­τά­θλι­ψη και δεν είχαν το δι­καί­ω­μα να μπουν στην Εκ­κλη­σία, να ανά­ψουν κερί, να προ­σευ­χη­θούν, να λει­τουρ­γη­θούν και να κοι­νω­νή­σουν των αχρά­ντων Μυ­στη­ρί­ων, για να πά­ρουν θάρ­ρος και δύ­να­μη. Ανα­γκά­σθη­καν να φο­ρέ­σουν μάσκα για να προ­φυ­λά­γο­νται από τον ιό και να μην τον με­τα­δί­δουν, κυ­ρί­ως όμως για να μά­θουν να μην ομι­λούν ούτε να δια­μαρ­τύ­ρο­νται για όσα συμ­βαί­νουν και θα συμ­βούν.

Και εις μεν τους Ιου­δαί­ους, εμ­φα­νί­στη­καν άν­δρες ευ­σε­βείς και αν­δρεί­οι, οι Μακ­κα­βαί­οι, οι οποί­οι αντι­στά­θη­καν στον Αντί­ο­χο και επο­λέ­μη­σαν με θάρ­ρος υπέρ των ιερών και οσίων της φυλής τους. Εδώ όμως στην Ελ­λά­δα μας δεν συ­νέ­βη το ίδιο. Αφού μετά ένα χρόνο η κυ­βέρ­νη­ση επέ­τρε­ψε να βγουν οι Χρι­στια­νοί από τα σπί­τια τους και όλοι εχά­ρη­σαν, βγήκε δια­τα­γή από τον Καί­σα­ρα εφέ­τος η Ανά­στα­ση να μην γίνει τα με­σά­νυ­κτα όπως εγί­νε­το εδώ και εκα­το­ντά­δες χρό­νια, αλλά στις 9 η ώρα το βράδυ του Μ. Σαβ­βά­του. Τι κρίμα! Η χαρά με­τε­τρά­πη σε λύπη. Όλοι πε­ρί­με­ναν την Διοι­κού­σα Εκ­κλη­σία, τους Επι­σκό­πους μας, της Ελ­λη­νι­κής Επι­κρά­τειας, να μι­λή­σουν. Και μί­λη­σαν. Αλλά τι είπαν;

Όλοι σχε­δόν εκτός κά­ποιων εξαι­ρέ­σε­ων προ­σπά­θη­σαν να δι­καιο­λο­γή­σουν τα αδι­καιο­λό­γη­τα και να επι­βάλ­λουν στους Ιε­ρείς να κά­μουν την Ανά­στα­ση όχι με­σά­νυ­κτα, ξη­με­ρώ­νο­ντας Κυ­ρια­κή της Ανα­στά­σε­ως, όπως γι­νό­ταν μέχρι τώρα αλλά Σάβ­βα­το.

Να γίνει δεύ­τε­ρη Θεία Λει­τουρ­γία την ίδια ημέρα, πράγ­μα απα­γο­ρευ­μέ­νο από τους Ιε­ρούς Κα­νό­νες (Ιερόν Πη­δά­λιον Αγίου Νι­κο­δή­μου του Αγιο­ρεί­του, Άγιος Ιγνά­τιος ο Θε­ο­φό­ρος, δέ­κα­τος κα­νό­νας της εν Αντι­σιο­δώ­ρω το­πι­κής Συ­νό­δου επί Ηρα­κλεί­ου το 613: «Διὰ νὰ μὴ δι­πλα­σιά­ζη­ται ὁ μο­να­δι­κὸς θά­να­τος τοῦ Χρι­στοῦ, ἐδιώ­ρι­σε καὶ ἡ ἐν Ἀντι­σιο­δώ­ρῳ τῇ πόλει Το­πι­κὴ Σύ­νο­δος ἐπὶ Ἡρα­κλεί­ου κατὰ τὸ χιγ΄ ἔτος συ­να­χθε­ῖσα νὰ μὴ γί­νω­νται δύω λει­τουρ­γί­αι ἐν μιᾶ ἡμέρα εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν τρά­πε­ζαν ὅπερ πα­ρα­βαί­νου­σιν οἱ Λα­τί­νοι»). Πέραν αυτών έχου­με και το Ιερό Σύμ­βο­λο της Πί­στε­ώς μας, το Πι­στεύω εις ένα Θεόν, στο οποίο ομο­λο­γού­με την τρι­ή­με­ρη Ανά­στα­ση του Κυ­ρί­ου «Και ανα­στά­ντα τη τρίτη ημέρα κατά τας Γρα­φάς».

Σε­βα­σμιώ­τα­τοι και αγα­πη­τοί μου Πα­τέ­ρες και Αδελ­φοί. Τι συμ­βαί­νει; Τι πά­θα­με; Εί­πα­τε ότι η άλλη ημέρα αρ­χί­ζει με τον Εσπε­ρι­νό.

Όμως το Μ. Σάβ­βα­το το πρωί που γί­νε­ται ο Εσπε­ρι­νός της Ανα­στά­σε­ως δεν ψάλ­λου­με το Χρι­στός Ανέ­στη, αλλά το ἀνά­στα ὁ Θεός, κρί­νων τὴν γῆν. Άλλο ἀνά­στα και άλλο ἀνέ­στη.

«Ο ῾Α­βρα­ὰμ οὐχὶ ἐν πει­ρα­σμῷ εὑρέ­θη πι­στός, καὶ ἐλο­γί­σθη αὐτῷ εἰς δι­καιο­σύ­νην;» (Α᾽ Μακ­καβ. 2,52). Δεν ήταν λίγο να του ειπεί ο Θεός να σφά­ξει το μο­νά­κρι­βο παιδί του, τον Ισαάκ και να του το προ­σφέ­ρει θυσία.

«Ο ᾿Ιω­σὴφ ἐν καιρῷ στε­νο­χω­ρί­ας αὐτοῦ ἐφύ­λα­ξεν ἐντο­λὴν καὶ ἐγέ­νε­το κύ­ριος Αἰγύ­πτου» (Α’ Μακ­καβ. 2,53)

«’Ασε­βε­ῖν γὰρ εἰς τοὺς θεί­ους νό­μους οὐ ρᾴδιον» (Β’ Μακ­καβ. 4,17)

«Τῇ δὲ μιᾷ τῶν σαβ­βά­των Μαρία ἡ Μα­γδα­λη­νὴ ἔρ­χε­ται πρωῒ σκο­τί­ας ἔτι οὔσης εἰς τὸ μνη­με­ῖον, καὶ βλέ­πει τὸν λίθον ἠρ­μέ­νον» (Ιω­άν­νου 20,1). Μία των Σαβ­βά­των είναι η ΚΥ­ΡΙΑ­ΚΗ.

«Πει­θαρ­χε­ῖν δεῖ Θεῷ μᾶλ­λον ἢ ἀν­θρώ­ποις» (Πρά­ξε­ων 5,29)

«‘Ως δὲ διε­πο­ρεύ­ο­ντο τὰς πό­λεις, πα­ρε­δί­δουν αὐτο­ῖς φυ­λάσ­σειν τὰ δόγ­μα­τα τὰ κε­κρι­μέ­να ὑπὸ τῶν ἀπο­στό­λων καὶ τῶν πρε­σβυ­τέ­ρων τῶν ἐν ῾Ιε­ρου­σα­λήμ» (Πρά­ξε­ων 16,4)

«’Επαι­νῶ δὲ ὑμᾶς, ἀδελ­φοί, ὅτι πάντα μου μέ­μνη­σθε καὶ καθὼς πα­ρέ­δω­κα ὑμῖν τὰς πα­ρα­δό­σεις κα­τέ­χε­τε» (Α’ Προς Κο­ριν­θί­ους 11,2)

«Κἂν γάρ τις ᾖ τέ­λειος ἐν υἱοῖς ἀν­θρώ­πων, τῆς ἀπὸ σοῦ σο­φί­ας ἀπού­σης, εἰς οὐδὲν λο­γι­σθή­σε­ται» (Σοφ. Σολ. 9,6)

«‘Έως τοῦ θα­νά­του ἀγώ­νι­σαι περὶ τῆς ἀλη­θεί­ας, καὶ Κύ­ριος ὁ Θεὸς πο­λε­μή­σει ὑπὲρ σοῦ» (Σοφ. Σειρ. 4,28)

«’Επὶ τοὺς ποι­μέ­νας πα­ρω­ξύν­θη ὁ θυμός μου» (Ζαχ. 10,3)

«Διότι οἱ ἡγού­με­νοι τοῦ λαοῦ μου ἐμὲ οὐκ ᾔδει­σαν, υἱοὶ ἄφρο­νές εἰσι καὶ οὐ συ­νε­τοί·» (Ιερ. 4,22)

«Διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύ­ριος· ἰδοὺ ἐγὼ δί­δω­μι ἐπὶ τὸν λαὸν το­ῦτον ἀσθέ­νειαν, καὶ ἀσθε­νή­σου­σιν ἐν αὐτῷ πα­τέ­ρες καὶ υἱοὶ ἅμα, γεί­των καὶ ὁ πλη­σί­ον αὐτοῦ ἀπο­λο­ῦνται» (Ιερ. 6,21)

«’Αγα­θὸν ἐλ­πί­ζειν ἐπὶ Κύ­ριον ἢ ἐλ­πί­ζειν ἐπ᾿ ἄρ­χου­σι» (Ψαλμ. 117,9)

«Μὴ πε­ποί­θα­τε ἐπ᾿ ἄρ­χο­ντας, ἐπὶ υἱοὺς ἀν­θρώ­πων, οἷς οὐκ ἔστι σω­τη­ρία» (Ψαλμ. 145,3)

«Μὴ ἴσθι φρό­νι­μος παρὰ σε­αυ­τῷ, φοβοῦ δὲ τὸν Θεὸν καὶ ἔκ­κλι­νε ἀπὸ πα­ντὸς κακοῦ·» (Παρ. Σολ. 3,7)

«Μὴ μέ­ται­ρε ὅρια αἰώ­νια, ἃ ἔθε­ντο οἱ πα­τέ­ρες σου» (Παρ. Σολ. 22,28)

«Οὐ δύ­να­σθε Θεῷ δου­λεύ­ειν καὶ μα­μω­νᾷ» (Ματθ. 6.24)

«Πᾶς οὖν ὅστις ὁμο­λο­γή­σει ἐν ἐμοὶ ἔμπρο­σθεν τῶν ἀν­θρώ­πων, ὁμο­λο­γή­σω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπρο­σθεν τοῦ πα­τρός μου τοῦ ἐν οὐρα­νο­ῖς·» (Ματθ. 10,32)

«’Από­δο­τε οὖν τὰ Καί­σα­ρος Καί­σα­ρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ» (Ματθ. 22,21)

«Βλέ­πε­τε μή τις ὑμᾶς πλα­νή­σῃ» (Μάρκ. 13,5)

«‘Ά δὲ ὑμῖν λέγω, πᾶσι λέγω· γρη­γο­ρε­ῖτε» (Μάρκ. 13,37)

«Πλὴν ὁ υἱὸς τοῦ ἀν­θρώ­που ἐλθὼν ἆρα εὑρή­σει τὴν πί­στιν ἐπὶ τῆς γῆς;» (Λουκ. 18,8).

«Μὴ φο­βε­ῖσθε μηδὲ δει­λιά­ση­τε» (Δευ­τερ. 1,21)

«Πᾶσα πα­ρά­βα­σις καὶ πα­ρα­κοὴ ἔλα­βεν ἔν­δι­κον μι­σθα­πο­δο­σί­αν» (Εβρ. 1,10)

«Ενός κακού δο­θέ­ντος μύρια έπο­νται» (Σο­φο­κλής)

Σε­βα­σμιώ­τα­τοι πα­τέ­ρες και αδελ­φοί, ζητώ συγ­γνώ­μη. Δεν είμαι άξιος να κάμω υπο­δεί­ξεις σε κα­νέ­ναν και μά­λι­στα σε πρό­σω­πα αξιο­σέ­βα­στα όπως είσθε εσείς.

Να ευ­χα­ρι­στή­σου­με τον Κύ­ριον μας που ετη­ρή­θη η κα­νο­νι­κή τάξη στο Άγιον Όρος, στην Εκ­κλη­σία της Κύ­πρου, στην Ιερά Αρ­χιε­πι­σκο­πή Αμε­ρι­κής, και ιδιαί­τε­ρα στο Σεπτό Οι­κου­με­νι­κό μας Πα­τριαρ­χείο, που το δια­κρί­νει πάντα η πο­λυ­πει­ρία και η σύ­νε­ση.

Έτσι ανα­κου­φί­στη­κε κάπως ο κου­ρα­σμέ­νος και πο­νε­μέ­νος λαός μας. Μα­κά­ρι να είναι η τε­λευ­ταία φορά που συμ­βαί­νουν τέ­τοια πράγ­μα­τα στην τα­λαι­πω­ρη­μέ­νη πα­τρί­δα μας.

Ας μεί­νου­με στο κλίμα της Ανα­στά­σε­ως του Κυ­ρί­ου μας Ιησού Χρι­στού που μας πα­ρη­γο­ρεί και μας εμπνέ­ει.

ΧΡΙ­ΣΤΟΣ ΑΝΕ­ΣΤΗ

Ευ­λο­γεί­τε Πα­τέ­ρες

Ρόδος Πάσχα 2021

† ‘Ο Γάνου και Χώρας Αμ­φι­λό­χιος