Δήλωση Νεκτάριου Σαντορινιού για την απώλεια του Δημήτρη Κρεμαστινού

«Μια πολύ δυ­σά­ρε­στη εί­δη­ση μας ξύ­πνη­σε σή­με­ρα. Ο Δη­μή­τρης Κρε­μα­στι­νός έφυγε από τη ζωή. Ένας άν­θρω­πος που τί­μη­σε την Επι­στή­μη, τον Κοι­νο­βου­λευ­τι­σμό και την Πο­λι­τι­κή. Ένας άν­θρω­πος, που όσο λίγοι, στή­ρι­ξε τη Δη­μό­σια Υγεία και άφησε πα­ρα­κα­τα­θή­κη ένα ση­μα­ντι­κό έργο υπο­δο­μών Υγεί­ας.

Ο Δη­μή­τρης Κρε­μα­στι­νός, όμως, πάνω από όλα, απο­τέ­λε­σε υπό­δειγ­μα πο­λι­τι­κού με κοι­νω­νι­κές ευαι­σθη­σί­ες, προ­ο­δευ­τι­κή σκέψη και ήθος.

Μου έκανε την τιμή να μοι­ρα­στού­με σκέ­ψεις και να ανταλ­λά­ξου­με από­ψεις για τη ζωή, την πο­λι­τι­κή και το μέλ­λον του τόπου, στιγ­μές που κρα­τάω σα θη­σαυ­ρό.

Η ωρι­μό­τη­τα της σκέ­ψης του, η φι­λι­κό­τη­τά του, η διο­ρα­τι­κό­τη­τα και η εντι­μό­τη­τά του, έκα­ναν τον Δη­μή­τρη Κρε­μα­στι­νό έναν σπά­νιο άν­θρω­πο. Η Πο­λι­τι­κή ζωή της χώρας, η Δω­δε­κά­νη­σος και η Επι­στή­μη σή­με­ρα είναι φτω­χό­τε­ρες.

Ένα είναι σί­γου­ρο, ότι ένας άν­θρω­πος πε­θαί­νει όταν ξε­χα­στεί από τη συλ­λο­γι­κή μνήμη και ο Τζί­μης (όπως τον απο­κα­λού­σαν οι φίλοι του) δεν θα ξε­χα­στεί ποτέ.»