Κ. Καραμανλής:«Μοναδικό θέμα προς επίλυση με την Τουρκία: η υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ»-Σκληρή επίθεση στον Σημίτη

Σκλη­ρή απά­ντη­ση του πρώην πρω­θυ­πουρ­γού Κώστα Κα­ρα­μαν­λή στον Κώστα Ση­μί­τη,  μετά το άρθρο με το οποίο επέ­κρι­νε τους χει­ρι­σμούς του δια­δό­χου του στην πρω­θυ­πουρ­γία στα ελ­λη­νο­τουρ­κι­κά.

Σκλη­ρή απά­ντη­ση του πρώην πρω­θυ­πουρ­γού Κώστα Κα­ρα­μαν­λή στον Κώστα Ση­μί­τη με μή­νυ­μα προς πολ­λές κα­τευ­θύν­σεις ότι «Είναι πράγ­μα­τι αλη­θές ότι έχου­με δια­φο­ρε­τι­κές αντι­λή­ψεις με τον κ. Ση­μί­τη και όσους συμ­με­ρί­ζο­νται τις από­ψεις του. Για εμάς τα πράγ­μα­τα είναι ξε­κά­θα­ρα. Δεν δια­πραγ­μα­τευό­μα­στε εθνι­κή κυ­ριαρ­χία και δεν την θέ­του­με στην κρίση κα­νε­νός. Μο­να­δι­κό θέμα προς επί­λυ­ση με την Τουρ­κία: η υφα­λο­κρη­πί­δα/ΑΟΖ. Δια­φο­ρε­τι­κές αντι­λή­ψεις θα με βρί­σκουν πάντα αντί­θε­το».

Ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός κα­τα­λο­γί­ζει εμ­μο­νή στον κ. Ση­μί­τη που συ­νε­χί­ζει να γρά­φει για τη λε­γό­με­νη «επι­τυ­χία» του Ελ­σίν­κι και διε­ρω­τά­ται κατά πόσο αυτές οι δη­μό­σιες το­πο­θε­τή­σεις διευ­κο­λύ­νουν τον χει­ρι­σμό κρί­σι­μων εθνι­κών θε­μά­των. Ση­μειώ­νει επί­σης ότι στο άρθρο του κ. Ση­μί­τη γί­νε­ται ανα­φο­ρά σε συ­νά­ντη­ση «που δεν έγινε ποτέ με αυτήν τη σύν­θε­ση και με αυτό το πε­ριε­χό­με­νο».

Ο Κώ­στας Κα­ρα­μαν­λής ανα­φέ­ρει ότι η στρα­τη­γι­κή του Ελ­σίν­κι οδη­γού­σε στο Δι­κα­στή­ριο της Χάγης την εδα­φι­κή ακε­ραιό­τη­τα της Ελ­λά­δας, την ελ­λη­νι­κή κυ­ριαρ­χία νη­σιών και βρα­χο­νη­σί­δων.

«Πρό­σθε­τη από­δει­ξη των κιν­δύ­νων που πε­ριέ­κλειε το Ελ­σίν­κι είναι ότι αυτό εντα­φιά­στη­κε και τυ­πι­κά τον Ια­νουά­ριο 2015, από την κυ­βέρ­νη­ση Σα­μα­ρά. Με δή­λω­ση που κα­τέ­θε­σε ο τότε Υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Ευ. Βε­νι­ζέ­λος στα Ηνω­μέ­να Έθνη, η χώρα μας δεν ανα­γνω­ρί­ζει την υπο­χρε­ω­τι­κή δι­καιο­δο­σία του Δι­κα­στη­ρί­ου της Χάγης για θέ­μα­τα εδα­φι­κής μας κυ­ριαρ­χί­ας, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των χω­ρι­κών μας υδά­των», το­νί­ζει ο Κώ­στας Κα­ρα­μαν­λής.

Ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός Κώ­στας Κα­ρα­μαν­λής απα­ντά με δή­λω­σή του στον Κώστα Ση­μί­τη. Όπως έγρα­φαν από τη Δευ­τέ­ρα τα «Παι­χνί­δια Εξου­σί­ας», «σε σύ­γκρου­ση… κο­ρυ­φής δεί­χνει να οδη­γεί η πο­λι­τι­κή του Ελ­σίν­κι, καθώς η πα­ρέμ­βα­ση του Κώστα Ση­μί­τη, μέσω βι­βλί­ου, ανα­μέ­νε­ται να απα­ντη­θεί σε υψηλό επί­πε­δο από την πλευ­ρά του Κώστα Κα­ρα­μαν­λή».

Ανα­λυ­τι­κά η δή­λω­ση:

«Συ­νε­χί­ζει ο κ. Ση­μί­της να γρά­φει για τη λε­γό­με­νη «επι­τυ­χία» του Ελ­σίν­κι. Έχω πάντα επι­φυ­λά­ξεις ως προς το κατά πόσο αυτές οι δη­μό­σιες το­πο­θε­τή­σεις διευ­κο­λύ­νουν τον χει­ρι­σμό κρί­σι­μων εθνι­κών θε­μά­των και, μά­λι­στα, σε μια δύ­σκο­λη φάση τους που είναι τώρα σε εξέ­λι­ξη. Όμως, η εμ­μο­νή και η συ­νε­χής επα­νά­λη­ψη επι­βάλ­λουν να ει­πω­θούν τε­λι­κά κά­ποια πράγ­μα­τα, για λό­γους ιστο­ρι­κής ακρί­βειας. Και αφού πα­ρα­βλέ­ψω την ανα­φο­ρά σε μια συ­νά­ντη­ση που δεν έγινε ποτέ με αυτήν τη σύν­θε­ση και με αυτό το πε­ριε­χό­με­νο.

Για να πούμε τα πράγ­μα­τα με το όνομά τους: η δήθεν «επι­τυ­χη­μέ­νη» στρα­τη­γι­κή του Ελ­σίν­κι οδη­γού­σε την εδα­φι­κή ακε­ραιό­τη­τα της Ελ­λά­δας, την ελ­λη­νι­κή κυ­ριαρ­χία νη­σιών και βρα­χο­νη­σί­δων, στη δι­καιο­δο­σία του Διε­θνούς Δι­κα­στη­ρί­ου της Χάγης! Από τα Ίμια μέχρι το Ελ­σίν­κι, η κυ­βέρ­νη­ση Ση­μί­τη ζη­τού­σε ου­σια­στι­κά από ΗΠΑ και Ευ­ρω­παί­ους εταί­ρους να ωθή­σουν την Τουρ­κία να προ­σφύ­γει στη Χάγη ενα­ντί­ον μας για τα Ίμια και τις λε­γό­με­νες «γκρί­ζες ζώνες». Φρό­ντι­ζε να συ­μπε­ρι­λη­φθούν αντί­στοι­χες προ­βλέ­ψεις στα επί­ση­μα Ευ­ρω­παϊ­κά κεί­με­να. Δεν έχει ξα­να­συμ­βεί κρά­τος, και μά­λι­στα Ευ­ρω­παϊ­κό, να ζητά από όλον τον κόσμο να θέσει τρίτο κρά­τος σε δι­κα­στι­κή αμ­φι­σβή­τη­ση την εδα­φι­κή του ακε­ραιό­τη­τα! Με τη συμ­φω­νία της Μα­δρί­της τον Ιού­λιο 1997, έγινε και ένα ακόμα σο­βα­ρό ολί­σθη­μα. Ανα­γνώ­ρι­σε ότι η Τουρ­κία έχει νό­μι­μα, ζω­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα και εν­δια­φέ­ρο­ντα στο Αι­γαίο, τα οποία έχουν με­γά­λη ση­μα­σία για την ασφά­λεια και την εθνι­κή της κυ­ριαρ­χία και ότι η Ελ­λά­δα δεν θα μπο­ρού­σε να ασκή­σει μο­νο­με­ρώς κα­νέ­να δι­καί­ω­μά της! Προ­φα­νώς ούτε το μο­νο­με­ρές δι­καί­ω­μά της να επε­κτεί­νει τα χω­ρι­κά της ύδατα, όπως ρητά προ­βλέ­πε­ται από το Διε­θνές Δί­καιο για όλες τις χώρες.

Το 1999 με το Ελ­σίν­κι, η ΕΕ ως Πό­ντιος Πι­λά­τος θα προ­ω­θού­σε την προ­σφυ­γή της Τουρ­κί­ας στη Χάγη ενα­ντί­ον μας για «εκ­κρε­μείς συ­νο­ρια­κές δια­φο­ρές και άλλα συ­να­φή θέ­μα­τα», μέχρι τα τέλη του 2004! Όχι μόνο για την υφα­λο­κρη­πί­δα/ΑΟΖ που είναι η μόνη δια­φο­ρά που ανα­γνω­ρί­ζουν όλες οι ελ­λη­νι­κές κυ­βερ­νή­σεις από το 1974. Και όχι από κοι­νού με την Ελ­λά­δα με συ­νυ­πο­σχε­τι­κό. Μο­νο­με­ρώς! Δη­λα­δή, η Τουρ­κία θα προσ­διό­ρι­ζε μόνη της τα επί­δι­κα θέ­μα­τα. Και, καθώς η Ελ­λά­δα απο­δε­χό­ταν ακόμα τότε την υπο­χρε­ω­τι­κή δι­καιο­δο­σία της Χάγης, δεν θα είχε επι­λο­γή. Αυ­το­μά­τως απο­δε­χό­ταν το άνευ προη­γου­μέ­νου: ότι εδάφη της, κυ­ριαρ­χία της και ό,τι άλλο θε­ω­ρού­σε η Τουρ­κία «συ­να­φές» θα ετί­θε­ντο υπό δι­κα­στι­κή αί­ρε­ση. Και, ενώ στο Ελ­σίν­κι η Τουρ­κία κέρ­δι­ζε αυτό που δια­κα­ώς επε­δί­ω­κε επί 36 χρό­νια, δη­λα­δή τον χα­ρα­κτη­ρι­σμό της ως υπο­ψή­φιας χώρας για έντα­ξη στην ΕΕ, η Ελ­λά­δα δεν φρό­ντι­σε να λάβει ως αντάλ­λαγ­μα ούτε καν τα αυ­το­νό­η­τα: την άρση του casus belli και τον έμπρα­κτο σε­βα­σμό από την ‘Αγκυ­ρα του διε­θνούς δι­καί­ου στο σύ­νο­λό του, ιδίως δε του Δι­καί­ου της Θά­λασ­σας. Αντι­θέ­τως, θέ­τα­με οι ίδιοι την εδα­φι­κή μας ακε­ραιό­τη­τα υπό επα­νε­ξέ­τα­ση.

Στο άρθρο του κ. Ση­μί­τη ανα­φέ­ρε­ται μά­λι­στα ότι δια­φο­ρά μας προς επί­λυ­ση με την Τουρ­κία δεν είναι μόνον η υφα­λο­κρη­πί­δα, αλλά και τα χω­ρι­κά μας ύδατα! Από πότε; Και μας εγκα­λεί ότι τάχα δεν αξιο­ποι­ή­σα­με το Ελ­σίν­κι, για να «επι­λύ­σου­με» και αυτό το ζή­τη­μα! Φαί­νε­ται, γι αυτό η κυ­βέρ­νη­ση Ση­μί­τη δια­πραγ­μα­τευό­ταν με την Τουρ­κία απο­κλει­στι­κά το αδια­πραγ­μά­τευ­το δι­καί­ω­μα επέ­κτα­σης των χω­ρι­κών μας υδά­των στα 12 ν.μ.! Για να «επι­λύ­σει» το ζή­τη­μα της υφα­λο­κρη­πί­δας – που το Ελ­σίν­κι έκανε πα­κέ­το με όλες τις τουρ­κι­κές διεκ­δι­κή­σεις – με τρόπο απο­δε­κτό από την Τουρ­κία!

Το Δε­κέμ­βριο 2004, όταν κρι­νό­ταν η έναρ­ξη εντα­ξια­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων της Τουρ­κί­ας στις Βρυ­ξέλ­λες, η δική μας προ­τε­ραιό­τη­τα ήταν πράγ­μα­τι η απε­μπλο­κή μας από το τε­τε­λε­σμέ­νο του Ελ­σίν­κι. Πί­στευα και πι­στεύω ότι, πέραν της υφα­λο­κρη­πί­δας/ΑΟΖ, τί­πο­τε άλλο από όσα θέτει η Τουρ­κία δεν μπο­ρεί να τεθεί υπό δια­πραγ­μά­τευ­ση ή δι­κα­στι­κή αί­ρε­ση. Το προη­γού­με­νο του Ελ­σίν­κι ήταν πλέον πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, αλλά έπρε­πε να απο­δυ­να­μω­θεί. Προ­σθέ­σα­με τη δια­τύ­πω­ση ότι στη Χάγη θα πάμε «εφό­σον απαι­τεί­ται», για να απο­φύ­γου­με να συρ­θού­με για θέ­μα­τα που δεν υφί­στα­νται. Δια­μορ­φώ­σα­με μία νέα στρα­τη­γι­κή που με­τέ­τρε­πε τα προ­βλή­μα­τα με την Τουρ­κία από ελ­λη­νο-τουρ­κι­κά σε Ευρω-τουρ­κι­κά. Η ΕΕ, από το να πα­ρα­πέ­μπει την εδα­φι­κή μας ακε­ραιό­τη­τα στη Χάγη, γε­γο­νός αδια­νό­η­το, επό­πτευε πλέον η ίδια και με τη δική μας ενερ­γό συμ­με­το­χή τη συμ­μόρ­φω­ση της Τουρ­κί­ας με τις σχέ­σεις καλής γει­το­νί­ας και το Διε­θνές Δί­καιο, ως προ­α­παι­τού­με­νο της εντα­ξια­κής δια­δι­κα­σί­ας (Δια­πραγ­μα­τευ­τι­κό Πλαί­σιο με την Τουρ­κία, Οκτώ­βριος 2005).

Πρό­σθε­τη από­δει­ξη των κιν­δύ­νων που πε­ριέ­κλειε το Ελ­σίν­κι είναι ότι αυτό εντα­φιά­στη­κε και τυ­πι­κά τον Ια­νουά­ριο 2015, από την κυ­βέρ­νη­ση Σα­μα­ρά. Με δή­λω­ση που κα­τέ­θε­σε ο τότε Υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Ευ. Βε­νι­ζέ­λος στα Ηνω­μέ­να Έθνη, η χώρα μας δεν ανα­γνω­ρί­ζει την υπο­χρε­ω­τι­κή δι­καιο­δο­σία του Δι­κα­στη­ρί­ου της Χάγης για θέ­μα­τα εδα­φι­κής μας κυ­ριαρ­χί­ας, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των χω­ρι­κών μας υδά­των.

Είναι πράγ­μα­τι αλη­θές ότι έχου­με δια­φο­ρε­τι­κές αντι­λή­ψεις με τον κ. Ση­μί­τη και όσους συμ­με­ρί­ζο­νται τις από­ψεις του. Για εμάς τα πράγ­μα­τα είναι ξε­κά­θα­ρα. Δεν δια­πραγ­μα­τευό­μα­στε εθνι­κή κυ­ριαρ­χία και δεν την θέ­του­με στην κρίση κα­νε­νός. Μο­να­δι­κό θέμα προς επί­λυ­ση με την Τουρ­κία: η υφα­λο­κρη­πί­δα/ΑΟΖ. Δια­φο­ρε­τι­κές αντι­λή­ψεις θα με βρί­σκουν πάντα αντί­θε­το».

Πηγή: ieidiseis.gr