Δρόμος χωρίς επιστροφή

Να λοιπόν που ξανάρ­χε­ται το σχέδιο νόμου για τον αιγιαλό, εκείνο που απο­σύρ­θηκε το 2016 μετά από την γενική κατα­κραυγή. Με δια­τά­ξεις που «εξα­φα­νί­ζουν» τις αυθαι­ρε­σίες από μεγάλες ξενο­δο­χεια­κές μονάδες, και που καμία σχέση δεν έχουν με της πρω­θυ­πουρ­γι­κές εξαγ­γε­λίες  περί άμεσης κατε­δά­φι­σης όλων των αυθαι­ρέ­των. Γιατί εάν δεν είναι «εξα­φά­νιση» η νομι­μο­ποί­ηση κάθε είδους αυθαι­ρέ­των στον αιγιαλό ή την παραλία από οποια­δή­ποτε επι­χεί­ρηση  είχε λάβει ενί­σχυση από ανα­πτυ­ξιακό νόμο και είχε συμ­βλη­θεί με το Δημόσιο, τον ΕΟΤ ή έναν φορέα Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης (και όσα χτι­στούν στο μέλλον!)  τότε τι είναι; Η παρα­χώ­ρηση δε « νησίδων, βρα­χο­νη­σί­δων, υφάλων, σκο­πέ­λων και αβαθών θαλάσ­σιων εκτά­σεων, καθώς και «του συνε­χό­με­νου αιγια­λού και της παρα­λίας» , τι είναι; Τι είναι όλα αυτά εάν δεν είναι ένας δρόμος χωρίς επι­στροφή που θα αφήσει για πάντα το απο­τύ­πωμά του στις ακτές μας;  Υ. Γ. Την ίδια ημέρα που δια­βά­σαμε αυτό τον δρόμο χωρίς επι­στροφή στις παρα­λίες μας, ήρθε και η απόφαση του ΣτΕ σύμφωνα με την οποία δεν εξαι­ρού­νται τα αυθαί­ρετα από τους δασι­κούς χάρτες. Υπάρ­χουν ακόμα δικα­στές εις τας Αθήνας.