Ο Δήμος Ρόδου επανέρχεται στο θέμα των βεβαιωμένων οφειλών ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. – Ζητά νομοθετική ρύθμιση

Με νέα επεί­γου­σα πα­ρέμ­βα­σή του προς το Υπουρ­γείο Εσω­τε­ρι­κών και Διοι­κη­τι­κής Ανα­συ­γκρό­τη­σης αλλά και στην Γε­νι­κή Δ/νση Οικον. Υπη­ρε­σιών και Διοι­κη­τι­κής Υπο­στή­ρι­ξης (Δ/νση Οι­κο­νο­μι­κών Τ.Α.) ο Δήμος Ρόδου, επα­νήλ­θε στο θέμα της εί­σπρα­ξης βε­βαιω­μέ­νων οφει­λών σε Δη­μο­τι­κό Φόρο και ζή­τη­σε τη διευ­θέ­τη­σή του, ενό­ψει των προ­βλη­μά­των, που έχουν δη­μιουρ­γη­θεί στην το­πι­κή αγορά.

Ηδη επι­χει­ρη­μα­τί­ες του νη­σιού προ­σφεύ­γουν ενώ­πιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, ζη­τώ­ντας την ανα­στο­λή σχε­τι­κών τα­μεια­κών βε­βαιώ­σε­ων οφει­λών. Πιο πρό­σφα­τη είναι μά­λι­στα σχε­τι­κή προ­σω­ρι­νή δια­τα­γή, που εξέ­δω­σαν οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Δή­μη­τρα Κα­τσα­ρο­μή­τσου και Αρι­στεί­δης Τσά­τσος, για λο­γα­ρια­σμό του εμπό­ρου τσι­γά­ρων κ. Γε­ωρ­γί­ου Φτε­ρού­γα.

Στο έγ­γρα­φο του Δήμου Ρόδου ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

«ΘΕΜΑ: Δη­μο­τι­κός Φόρος Δω­δε­κα­νή­σου (ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ)

ΣΧΕΤ: α) Το αρ. πρωτ. 29320/9-9-2015 έγ­γρα­φό σας.

β) Η αρ. 92/2-12-2015 από­φα­ση του Δ.Σ. της Π.Ε.Δ. Νο­τί­ου Αι­γαί­ου

γ) Το αρ. πρωτ. 89/19-2-2016 έγ­γρα­φο της Π.Ε.Δ. Νο­τί­ου Αι­γαί­ου

Κύριε Υπουρ­γέ

Κύριε Γε­νι­κέ Γραμ­μα­τέα

Με το γ’ σχε­τι­κό υπ’αρ. πρωτ. 89/19-12-2016 έγ­γρα­φο της Πε­ρι­φε­ρεια­κής Ένω­σης Δήμων Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, ανα­φερ­θή­κα­με στο κα­τε­πεί­γον του θέ­μα­τος διευ­θέ­τη­σης με νο­μο­θε­τι­κή ρύθ­μι­ση δια­γρα­φής των βε­βαιω­θέ­ντων ποσών του Δη­μο­τι­κού Φόρου Δω­δε­κα­νή­σου, σύμ­φω­να με την αι­τιο­λό­γη­ση της ανα­γκαιό­τη­τας αυτής που πε­ριέ­χε­ται στην επι­συ­να­φθεί­σα υπ’αρ. 92/2015 από­φα­ση του Δ.Σ. της Π.Ε.Δ. Νο­τί­ου Αι­γαί­ου.

Επει­δή μέχρι σή­με­ρα δεν υπήρ­ξε έγ­γρα­φη απά­ντη­ση επί του θέ­μα­τος, επι­ση­μαί­νου­με για άλλη μια φορά το εξαι­ρε­τι­κά σο­βα­ρό και κα­τε­πεί­γον θέμα που προ­έ­κυ­ψε από το α’ σχε­τι­κό αρ. πρωτ. 29320/9-9-2015 έγ­γρα­φό σας, το οποίο εκ­δό­θη­κε κα­τό­πιν της υπ’αρ. 138/2015 Γνω­μο­δό­τη­σης της Ολο­μέ­λειας του Ν.Σ.Κ.

Συ­γκε­κρι­μέ­να μετά την έκ­δο­ση των υπ’αρ. 4504 και 4505/2014 απο­φά­σε­ων της Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ και προς αντι­με­τώ­πι­ση των ζη­τη­μά­των που ανέ­κυ­ψαν για την εφε­ξής εί­σπρα­ξη και βε­βαί­ω­ση του ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ., ζη­τή­θη­κε από το Ν.Σ.Κ. Γνω­μο­δό­τη­ση η οποία και εκ­δό­θη­κε στις 11-6-2015, πριν δη­λα­δή την και νο­μο­θε­τι­κώς κα­τάρ­γη­ση του εσό­δου με τη διά­τα­ξη της παρ. 9 της Υπο­παρ. Δ.12 του άρ­θρου 2 του Ν. 4336/2015 (ΦΕΚ Α94/14-8-1985), σύμ­φω­να με την οποία «9. Κα­ταρ­γεί­ται η διά­τα­ξη του άρ­θρου 60 του ν. 2114/1994 (Α΄75). Κα­τα­βλη­θέ­ντα ποσά δεν ανα­ζη­τού­νται».

Ει­δι­κό­τε­ρα σύμ­φω­να με το πε­ριε­χό­με­νο της πα­ρα­πά­νω Γνω­μο­δό­τη­σης του Ν.Σ.Κ. την οποία και μας δια­βι­βά­σα­τε με το πα­ρα­πά­νω σχε­τι­κό (Α.Π. 29320/9-9-2015) ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

«α) Τα όρ­γα­να των δήμων πρέ­πει να πα­ρα­λεί­πουν στο μέλ­λον την έκ­δο­ση απο­φά­σε­ων προσ­διο­ρι­σμού και επι­βο­λής του φόρου (ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.) ή προ­στί­μων επί αυτού, ανε­ξαρ­τή­τως του χρό­νου στον οποίο ανά­γε­ται η οφει­λή. Επί­σης πρέ­πει να πα­ρα­λεί­πε­ται η τα­μεια­κή βε­βαί­ω­ση των ήδη εκ­δο­θέ­ντων πρά­ξε­ων, ανε­ξαρ­τή­τως αν αυτές έχουν προ­σβλη­θεί ή όχι με προ­σφυ­γή.

β) Προ­κει­μέ­νου να ανα­κλη­θούν πρά­ξεις εγ­γρα­φής ποσών φόρου του άρ­θρου 60 του ν.2218/1994 ή προ­στί­μων επί αυτού κατά πα­γί­ως πλέον εφαρ­μο­ζό­με­νη νο­μο­λο­για­κή αρχή (Ολ. ΣτΕ 2176, 2177/2004, 2738/2008, ΝΣΚ 316/2006), εφό­σον υπο­βλη­θούν αι­τή­σεις όσων έχουν έν­νο­μο συμ­φέ­ρον, τα δη­μο­τι­κά συμ­βού­λια, θα πρέ­πει να απο­φαν­θούν για το αν συ­ντρέ­χει υπέρ­τε­ρο δη­μό­σιο συμ­φέ­ρον (στο οποίο πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται και το δη­μο­σιο­νο­μι­κό συμ­φέ­ρον), προ­κει­μέ­νου να απορ­ρί­ψουν ή να απο­δε­χθούν τα σχε­τι­κά αι­τή­μα­τα».

Λαμ­βά­νο­ντας ωστό­σο υπόψη τη γε­νι­κό­τη­τα και ρευ­στό­τη­τα των εν­νοιών «δη­μό­σιο συμ­φέ­ρον (στο οποίο πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται και το δη­μο­σιο­νο­μι­κό συμ­φέ­ρον)» δεν είναι δυ­να­τόν και δεν προ­κύ­πτουν ποια είναι τα κρι­τή­ρια σύμ­φω­να με τα οποία τα δη­μο­τι­κά συμ­βού­λια, κατά πε­ρί­πτω­ση κάθε αί­τη­σης, επι­τρέ­πε­ται «να απορ­ρί­ψουν ή να απο­δε­χθούν τα σχε­τι­κά αι­τή­μα­τα». Αφού σύμ­φω­να με την αρχή της ίσης με­τα­χεί­ρι­σης (άρθρο 4 Συ­ντάγ­μα­τος) είναι πα­σί­δη­λο ότι δεν είναι δυ­να­τόν να υπάρ­χουν άλλες πε­ρι­πτώ­σεις απο­δο­χής και άλλες πε­ρι­πτώ­σεις απορ­ρί­ψε­ως σχε­τι­κών αι­τή­σε­ων, καθώς όλες οι αι­τή­σεις είναι προ­δή­λως βά­σι­μες διότι υπάρ­χει κρίση αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας της Ολο­μέ­λειας του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας.

Κα­τό­πιν του πα­ρα­πά­νω ζη­τή­μα­τος και της σύγ­χυ­σης που προ­κλή­θη­κε, όπως επι­ση­μαί­νε­ται στη β’ σχε­τι­κή αρ. 92/2-12-2015 από­φα­ση του Δ.Σ. της Π.Ε.Δ. Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, ούτε υπη­ρε­σια­κά όρ­γα­να ούτε τα δη­μο­τι­κά συμ­βού­λια είναι δυ­να­τόν να ει­ση­γη­θούν και να ανα­λά­βουν απο­φά­σεις απει­λού­με­να με ευ­θύ­νες και κιν­δύ­νους κα­τα­λο­γι­σμών σε μελ­λο­ντι­κούς κα­τα­σταλ­τι­κούς ελέγ­χους από το Ελεγ­κτι­κό Συ­νέ­δριο. Όσο βέ­βαια και αν σε θε­ω­ρη­τι­κό – αφη­ρη­μέ­νο επί­πε­δο σ’ ένα κρά­τος Δι­καί­ου οι θε­σμοί της Διοί­κη­σης και της Δι­καιο­σύ­νης είναι ανε­ξάρ­τη­τοι, αφού αντι­θέ­τως είναι γνω­στό ότι οι έλεγ­χοι του Ελεγ­κτι­κού Συ­νε­δρί­ου είναι αυ­στη­ροί, τυ­πι­κοί και υπει­σέρ­χο­νται σε θέ­μα­τα κρί­σης επί της «δια­κρι­τι­κής ευ­χέ­ρειας». Συ­νε­πώς σύμ­φω­να με τα πα­ρα­πά­νω πλαί­σια που το Ν.Σ.Κ. έκρι­νε και το Υπουρ­γείο Εσω­τε­ρι­κών απο­δέ­χθη­κε και ζή­τη­σε να εφαρ­μο­σθούν, δεν απο­κλεί­ε­ται να θε­ω­ρη­θεί από το Ε.Σ. ότι σε πε­ρι­πτώ­σεις δια­γρα­φής βε­βαιω­θέ­ντων ποσών ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. υπη­ρε­σια­κά και αι­ρε­τά όρ­γα­να ενέρ­γη­σαν «καθ’ υπέρ­βα­ση των ακραί­ων ορίων της εκ μέ­ρους της διοί­κη­σης ασκου­μέ­νης δια­κρι­τι­κής εξου­σί­ας» και ότι το υπό τις πα­ρού­σες άσχη­μες δη­μο­σιο­νο­μι­κές συν­θή­κες, το δη­μό­σιο – δη­μο­σιο­νο­μι­κό συμ­φέ­ρον τους δεν επέ­τρε­πε οποια­δή­πο­τε ανά­κλη­ση βε­βαιω­θέ­ντων ποσών τις οποί­ες άλ­λω­στε ο νόμος (άρθρο 174 Ν. 3463/2006) ρητά δεν προ­βλέ­πει.

Επει­δή όπως είναι φα­νε­ρό το θέμα είναι εξαι­ρε­τι­κά σο­βα­ρό και ταυ­τό­χρο­να προ­σβάλ­λει τις αρχές της χρη­στής διοί­κη­σης και της νο­μι­μό­τη­τας απέ­να­ντι σε πο­λί­τες και επι­χει­ρή­σεις κάθε εί­δους, οι οποί­οι εξ αι­τί­ας πα­λαιών βε­βαιώ­σε­ων ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. δεν λαμ­βά­νουν αι­τού­με­νες δη­μο­τι­κές φο­ρο­λο­γι­κές ενη­με­ρό­τη­τες που είναι απα­ραί­τη­τες για την επι­χει­ρη­μα­τι­κή λει­τουρ­γία και τις δρά­σεις τους και ήδη κο­ρυ­φώ­νο­νται δι­καιο­λο­γη­μέ­νες αντι­δρά­σεις καθώς δεν είναι δυ­να­τόν να υπο­βάλ­λο­νται σε δα­πα­νη­ρές δι­κα­στι­κές δια­δι­κα­σί­ες για την ικα­νο­ποί­η­ση των αι­τη­μά­των τους, ζη­τεί­ται το τα­χύ­τε­ρο δυ­να­τόν να υπάρ­ξει νο­μο­θε­τι­κή ρύθ­μι­ση του θέ­μα­τος σύμ­φω­να και με την πα­ρα­πά­νω από­φα­ση του Δ.Σ. της Πε­ρι­φε­ρεια­κής Ένω­σης Δήμων Νο­τί­ου Αι­γαί­ου».