Λύσεις με τους μετανάστες ζητούν οι λιμενικοί

«Με μπα­λώ­μα­τα και επι­δερ­μι­κές λύ­σεις δεν κλεί­νει η πληγή». Αυτό επι­ση­μαί­νει ο πρό­ε­δρος της Πα­νελ­λή­νιας Ομο­σπον­δί­ας Ενώ­σε­ων Προ­σω­πι­κού Λι­με­νι­κού Σώ­μα­τος κ Γιώρ­γος Δρι­βά­κος σχε­τι­κά με τη κα­τά­στα­ση που έχει δια­μορ­φω­θεί στα νησιά του ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου και τα Δω­δε­κά­νη­σα με τις κα­θη­με­ρι­νά δε­κά­δες συλ­λή­ψεις με­τα­να­στών που επι­χει­ρούν να μπουν στη χώρα μας και τις δυ­σκο­λί­ες που αντι­με­τω­πί­ζουν οι συ­νά­δελ­φοι του που υπη­ρε­τούν εκεί λόγω έλ­λει­ψης προ­σω­πι­κού και υλι­κο­τε­χνι­κής υπο­δο­μής.

Ο κ. Δρι­βά­κος ση­μειώ­νει ότι: «Το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα κα­τα­γρά­φε­ται μια κα­τα­κό­ρυ­φη αύ­ξη­ση των πε­ρι­στα­τι­κών πα­ρά­νο­μης ει­σό­δου με­τα­να­στών σε όλη τη χώρα με κυ­ριό­τε­ρα ση­μεία αυτά του Αν. Αι­γαί­ου και τα Δω­δε­κά­νη­σα. Δη­λώ­νου­με κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά ότι τις ροές αυτές είναι αδύ­να­το το Λ.Σ.-ΕΛ.ΑΚΤ. να συ­νε­χί­σει να τις κα­λύ­πτει με τις υπάρ­χου­σες δυ­νά­μεις του, την υφι­στά­με­νη δομή και λει­τουρ­γία του και τους μειω­μέ­νους προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς του, που δεν επαρ­κούν για να αντα­πο­κρι­θού­με στον βαθμό που απαι­τεί­ται και που χρειά­ζε­ται για να δώ­σου­με ικα­νές λύ­σεις στο πρό­βλη­μα»

Και προ­σθέ­τει ότι τα προ­βλή­μα­τα εντο­πί­ζο­νται κυ­ρί­ως κατά την δια­δι­κα­σία υπο­δο­χής, προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης και ταυ­το­ποί­η­σης όπου δε­κά­δες πολ­λές φορές και εκα­το­ντά­δες με­τα­νά­στες στρι­μώ­χνο­νται εντός λι­με­νι­κών κα­τα­στη­μά­των λίγων τε­τρα­γω­νι­κών που βε­βαί­ως δεν είναι δια­μορ­φω­μέ­νοι γι΄ αυτόν το σκοπό θέ­το­ντας ταυ­τό­χρο­να σε κίν­δυ­νο και τις ζωές των συ­να­δέλ­φων που βρί­σκο­νται εκτε­θει­μέ­νοι απέ­να­ντι σε τυχόν μο­λυ­σμα­τι­κές ασθέ­νειες λέ­γο­ντας χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά «επι­τέ­λους υπάρ­χουν αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα και για μας».

Ανα­φέ­ρει ακόμη ότι: «Αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε κα­λύ­τε­ρα από τον κα­θέ­να και το πρό­βλη­μα και την ζωή χι­λιά­δων αν­θρώ­πων που ζώ­ντας την φρίκη, τον τρόμο και τον πό­λε­μο ψά­χνουν μια κα­λύ­τε­ρη ζωή. Όμως δεν μπο­ρούν μόνο να απαι­τούν από εμάς πε­ρισ­σό­τε­ρα πράγ­μα­τα και από την άλλη να μειώ­νουν τις ορ­γα­νι­κές θέ­σεις και να συρ­ρι­κνώ­νουν τις υπη­ρε­σί­ες. Να μην υπάρ­χουν κα­νό­νες υγιει­νής και ασφά­λειας για το προ­σω­πι­κό. Τα πλη­ρώ­μα­τα των σκα­φών να βρί­σκο­νται σε διαρ­κή επι­φυ­λα­κή και ετοι­μό­τη­τα χωρίς ρεπό, ωρά­ριο, άδειες κτλ.»

Κλεί­νο­ντας ο κ.Δρι­βά­κος το­νί­ζει ότι «δεν εί­μα­στε δια­τε­θει­μέ­νοι να απο­τε­λέ­σου­με τα εξι­λα­στή­ρια θύ­μα­τα μιας ανύ­παρ­κτης μέχρι σή­με­ρα πο­λι­τι­κής ούτε βε­βαί­ως να απο­τε­λέ­σου­με στόχο μιας δί­και­ης κοι­νω­νι­κής κα­τα­κραυ­γής εξαι­τί­ας της ολι­γω­ρί­ας των αρ­μο­δί­ων».