Μια ανιψιά του ζητεί την ακύρωση της διαθήκης του Σ. Φανουράκη

Ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Αθηνών προ­σέ­φυγε μια φαρ­μα­κο­ποιός, κάτοι­κος Ρόδου, με αίτημα την ανα­γνώ­ριση της μυστι­κής δια­θή­κης του αεί­μνη­στου Σωκράτη Φανου­ράκη ως άκυρης!

Η φαρ­μα­κο­ποιός, ανιψιά του ζάμπλου­του φιλάν­θρω­που, στρέ­φε­ται κατά του κοι­νω­φε­λούς Ιδρύ­μα­τος «Λοχαγού Φανου­ράκη», που εδρεύει στην Κω, στο Ξενο­δο­χείο Καράβια και κοι­νο­ποί­ησε την αγωγή της στην Γενική Γραμ­μα­τέα της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου.

Όπως υπο­στη­ρί­ζει, η μυστική διαθήκη του Σωκράτη Φανου­ράκη του Δημη­τρίου είναι άκυρη γιατί δεν φέρει την υπο­γραφή του σε κάθε ημί­φυλλό της και πλέον συγκε­κρι­μένα:

«Η διαθήκη, όπως προ­κύ­πτει από το ίδιο το σώμα της, είναι γραμ­μένη με τη χρήση μηχα­νι­κού μέσου, ηλε­κτρο­νι­κού υπο­λο­γι­στή, απο­τε­λεί­ται από τέσσερα χωριστά μεταξύ τους ημί­φυλλα, που συν­δέ­ο­νται μεταξύ τους με συν­δε­τή­ρες και σχη­μα­τί­ζουν ένα ενιαίο τετρα­σέ­λιδο.

Τα τέσσερα χωριστά ημί­φυλλα είναι γραμ­μένα κατά την εμπρό­σθια σελίδα τους και λευκά, χωρίς γραφή, κατά την οπισθία σελίδα τους και φέρουν το πρώτο ημί­φυλλο στη εμπρό­σθια σελίδα του ως επι­κε­φα­λίδα τις λέξεις “Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ”, ακο­λού­θως κείμενο της δια­θή­κης και στο τέλος αυτού την μονο­γραφή του διαθέτη, το δεύτερο ημί­φυλλο στην εμπρό­σθια σελίδα του κείμενο της δια­θή­κης και στο τέλος αυτού την μονο­γραφή του διαθέτη, το τρίτο ημί­φυλλο στην εμπρό­σθια σελίδα του κει­μέ­νου της δια­θή­κης και στο τέλος αυτού την μονο­γραφή του διαθέτη και το τέταρτο ημί­φυλλο στην εμπρό­σθια σελίδα του κει­μέ­νου της δια­θή­κης και στο τέλος αυτού δύο υπο­γρα­φές του διαθέτη, της μεν πρώτης γραμ­μέ­νης στην ελλη­νική γλώσσα με αλφα­βη­τικά στοι­χεία και συντι­θε­μέ­νης απο το κύριο όνομά του και το επώνυμό του «Σωκρά­της Φανου­ρά­κης» της δε δεύ­τε­ρης και ξενό­γλωσ­σης συντι­θε­μέ­νης απο το ξενό­γλωσσο επώνυμό του μετά της προ αυτού προ­σθή­κης του ξενό­γλωσ­σου αρχικού του κυρίου ονό­μα­τος “S” και τούτο προ­φα­νώς προς απο­φυ­γήν συγ­χύ­σεως συντί­θε­ται δε ακόμα η μονο­γραφή του από τα ξενό­γλωσα αρχικά του ονό­μα­τος και του επω­νύ­μου του διαθέτη».

Η φαρ­μα­κο­ποιός ισχυ­ρί­ζε­ται παρα­πέρα ότι «η μυστική διαθήκη… είναι άκυρη γιατί δεν τηρή­θηκε η υπο του άθρ. 1740 εδ. α’ ΑΚ ορι­ζό­μενη δια­τύ­πωση, γιατί δεν τηρή­θηκε στοι­χείο απα­ραί­τητο για το κύρος της, γιατί τα τρία πρώτα ημί­φυλλά της δεν φέρουν την υπο­γραφή του διαθέτη παρά μόνον την μονο­γραφή του η οποία και δεν αρκεί γιατί ο νόμος απαιτεί κάθε ημί­φυλλο να φέρει την υπο­γραφή και ουχί την μονο­γραφή του διαθέτη, είναι δε η υπο­γραφή του αυτήν την οποία ο ίδιος έθεσε και υπάρχει στο τέλος του τέταρ­του και τελευ­ταίου ημί­φυλ­λου της δια­θή­κης όπως επίσης και στο τέλος της υπ’ αριθ. 1833/18.11.2011 πράξης του συμ­βο­λαιο­γρά­φου Κώ Αντω­νίου Φρου­ζάκη η οποία κατά τα προ­ε­κτε­θέ­ντα συντά­χθηκε για την κατά­θεσή της».

Επι­ση­μαί­νει παρα­πέρα ότι σαν εξ αδια­θέ­του κλη­ρο­νό­μος του θείου της Σωκράτη Φανου­ράκη του Δημη­τρίου έχει έννομο συμ­φέ­ρον και δικαιού­ται να ζητήσει να ανα­γνω­ρι­σθεί ως άκυρη η διαθήκη, άλλως να ανα­γνω­ρι­σθεί η ακυ­ρό­τητα της δια­θή­κης για τον προ­ε­κτε­θέ­ντα λόγο και τούτο για να εφαρ­μο­σθούν οι δια­τά­ξεις της εξ αδια­θέ­του δια­δο­χής και περιέλ­θει ολό­κληρη η κλη­ρο­νο­μιαία περιου­σία του και σε εκείνη σαν εξ αδια­θέ­του κλη­ρο­νόμο του.

Την υπόθεση χει­ρί­ζο­νται οι δικη­γό­ροι κ.κ. Λευ­τέ­ρης και Μαρία Περίδη.