Σακελλαροπούλου: Μήνυμα από τη Βουλή υπέρ των γυναικών της Ουκρανίας

Επι­λέ­γο­ντας για την εν­δυ­μα­σία της τα χρώ­μα­τα της ου­κρα­νι­κής ση­μαί­ας, η Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας, Κα­τε­ρί­να Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου, εξέ­φρα­σε τη συ­μπα­ρά­στα­σή της στις γυ­ναί­κες της δο­κι­μα­ζό­με­νης χώρας κατά τη διάρ­κεια ομι­λί­ας της σε ει­δι­κή συ­νε­δρί­α­ση της Βου­λής -με αφορ­μή τη ση­με­ρι­νή πα­γκό­σμια ημέρα – με θέμα «οι αγώ­νες για τη θε­με­λί­ω­ση των δι­καιω­μά­των των Γυ­ναι­κών».

«Μία μέρα σαν τη ση­με­ρι­νή, μέρα τιμής για τις γυ­ναί­κες όλου του κό­σμου που αγω­νί­ζο­νται για ένα κα­λύ­τε­ρο αύριο, έχου­με στην καρ­διά και στο μυαλό μας τις γυ­ναί­κες της Ου­κρα­νί­ας. Εκεί­νες που έμει­ναν να πο­λε­μή­σουν για την πα­τρί­δα τους, που αντι­με­τω­πί­ζουν άο­πλες τα ρω­σι­κά τανκς, που αφου­γκρά­ζο­νται το βου­η­τό του πο­λέ­μου κλει­σμέ­νες στα υπό­γεια των σπι­τιών τους ή στις στοές του μετρό σφίγ­γο­ντας στην αγκα­λιά τους τα μωρά τους ή τα φέρ­νουν στον κόσμο ενώ γύρω τους πέ­φτουν οι βόμ­βες. Και, φυ­σι­κά, όλες αυτές που πήραν τον δρόμο της προ­σφυ­γιάς κρα­τώ­ντας απ’ το χέρι τα παι­διά τους, υπο­βα­στά­ζο­ντας τους γέ­ρο­ντες γο­νείς τους, περ­πα­τώ­ντας χι­λιό­με­τρα για να ξε­φύ­γουν από τον όλε­θρο», ανέ­φε­ρε η Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας, «ανοί­γο­ντας» την αυ­λαία της ει­δι­κής εκ­δή­λω­σης αφιε­ρω­μέ­νης στην Πα­γκό­σμια Ημέρα της Γυ­ναί­κας.

«Μας ξε­περ­νά ο πόνος και η οργή τους, η απελ­πι­σία και το σθέ­νος τους», ση­μεί­ω­σε η κ. Σα­κε­λα­ρο­πού­λου και αφιέ­ρω­σε αυτήν την ημέρα ει­δι­κά στις γυ­ναί­κες της Ου­κρα­νί­ας, επι­κα­λού­με­νη στοί­χους του Γιώρ­γου Σα­ρα­ντά­ρη.

Λι­τα­νεία από ξε­ρι­ζω­μέ­νες γυ­ναί­κες

«Είναι σαν να έχουν γρα­φτεί γι’ αυτές οι στί­χοι του Γιώρ­γου Σα­ρα­ντά­ρη: «Είχαν φτά­σει γυ­ναί­κες αλ­λό­κο­τες, με πρό­σω­πα άσπρα και χιόνι στα χέρια, τώρα ζη­τιά­νευαν το ψωμί και τρέ­μαν από λύπη κι από κρύο. Μα ό,τι κι αν πει η ποί­η­ση, ό,τι κι αν με­τα­φέ­ρουν τα δη­μο­σιο­γρα­φι­κά ρε­πορ­τάζ, όποιες ει­κό­νες κι αν απο­τυ­πώ­σουν τη δο­κι­μα­σία αυτών των γυ­ναι­κών, όσο κι αν θαυ­μά­ζου­με τον ηρω­ι­σμό τους και μας συ­γκλο­νί­ζουν τα δεινά τους, μας ξε­περ­νά ο πόνος και η οργή, η απελ­πι­σία και το σθέ­νος που τις συ­νο­δεύ­ουν όταν πο­λε­μούν, όταν συ­ντρέ­χουν τους τραυ­μα­τί­ες, όταν βα­δί­ζουν μέσα στο κρύο και την ομί­χλη ανα­ζη­τώ­ντας κα­τα­φύ­γιο», τό­νι­σε η Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας και πρό­σθε­σε:

«Μια λι­τα­νεία από ξε­ρι­ζω­μέ­νες μη­τέ­ρες, κόρες, αδελ­φές, δια­σχί­ζει σή­με­ρα την Ανα­το­λι­κή Ευ­ρώ­πη, φτά­νει στις πύλες ει­σό­δου της Πο­λω­νί­ας, της Ρου­μα­νί­ας, της Ουγ­γα­ρί­ας, της Τσε­χί­ας, της Σλο­βα­κί­ας, της Μολ­δα­βί­ας, ζητά βο­ή­θεια. Και ανα­μο­χλεύ­ει οδυ­νη­ρές μνή­μες της δικής μας ιστο­ρί­ας, της δικής μας προ­σφυ­γιάς. Την τρα­γω­δία του 1922, το δράμα της Κύ­πρου. Φέτος, εκατό χρό­νια από τη Μι­κρα­σια­τι­κή Κα­τα­στρο­φή, οι ει­κό­νες των γυ­ναι­κών της Ου­κρα­νί­ας θυ­μί­ζουν εκεί­νες που έφτα­σαν από τη γη της Ιω­νί­ας στην Ελ­λά­δα, έχο­ντας χάσει τα πάντα, αλλά κρα­τώ­ντας μέσα τους ζω­ντα­νή την ελ­πί­δα και το κου­ρά­γιο για μια και­νούρ­για αρχή. Με την ενερ­γή συ­μπα­ρά­στα­σή μας στις χι­λιά­δες των εκ­πα­τρι­σμέ­νων, τι­μά­με ου­σια­στι­κά τη μνήμη τους».

Ιδιαί­τε­ρη ανα­φο­ρά έκανε η κ. Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου και «στις πολ­λές μορ­φές γεν­ναί­ων Ελ­λη­νί­δων, που τις κρί­σι­μες στιγ­μές του εθνι­κού μας βίου πέ­ρα­σαν στο προ­σκή­νιο της ιστο­ρί­ας και της δη­μό­σιας ζωής, αγω­νί­στη­καν, θυ­σιά­στη­καν, ερ­γά­στη­καν σκλη­ρά και συ­νέ­βα­λαν τα μέ­γι­στα στην οι­κο­δό­μη­ση του νέου ελ­λη­νι­κού κρά­τους».

Κα­τα­λύ­της για το γυ­ναι­κείο κί­νη­μα οι γυ­ναί­κες της Μι­κρα­σί­ας

«Την πε­ρα­σμέ­νη χρο­νιά, γιορ­τά­ζο­ντας την επέ­τειο των 200 χρό­νων από την Επα­νά­στα­ση του 1821, μνη­μο­νεύ­σα­με όχι μο­νά­χα όσες θαρ­ρα­λέ­ες γυ­ναί­κες συ­γκρά­τη­σε η ιστο­ρία στις δέλ­τους της, αλλά και τις ανώ­νυ­μες, τις απο­σιω­πη­μέ­νες, τις πολ­λές. Φέτος, στρέ­φου­με το βλέμ­μα στις γυ­ναί­κες της Μι­κράς Ασίας, γυ­ναί­κες κάθε κοι­νω­νι­κής τάξης και κάθε μορ­φω­τι­κού επι­πέ­δου, που ξα­νά­στη­σαν από το τί­πο­τε τις εστί­ες τους στην Ελ­λά­δα, με­τα­μορ­φώ­νο­ντας τη χώρα, σφρα­γί­ζο­ντας τον υλικό μας πο­λι­τι­σμό, ει­σά­γο­ντας νέα πρό­τυ­πα κοι­νω­νι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς, τα οποία λει­τούρ­γη­σαν ως κα­τα­λύ­της για την πρό­ο­δο του γυ­ναι­κεί­ου κι­νή­μα­τος», επε­σή­μα­νε.

«Ο τόνος του μη­νύ­μα­τος των Ελ­λη­νί­δων της Μι­κρα­σί­ας είναι συ­γκλο­νι­στι­κά σύγ­χρο­νος, συ­γκλο­νι­στι­κά επί­και­ρος. Κι αν ο αγώ­νας τους δεν τε­λε­σφό­ρη­σε, το πνεύ­μα τους δεν έσβη­σε. Υπήρ­ξαν πρω­το­πό­ρες στη διεκ­δί­κη­ση οι­κο­νο­μι­κών και πο­λι­τι­κών δι­καιω­μά­των, πολ­λές απ’ αυτές συ­σπει­ρω­μέ­νες γύρω από τον Σύν­δε­σμο για τα Δι­καιώ­μα­τα της Γυ­ναί­κας που είχε ιδρύ­σει το 1920 η Θρα­κιώ­τισ­σα Αύρα Θε­ο­δω­ρο­πού­λου», συ­μπλή­ρω­σε.

«Μι­λώ­ντας, όμως, για το πα­ρελ­θόν μι­λά­με για το μέλ­λον. Μι­λώ­ντας για το σή­με­ρα φω­τί­ζου­με το αύριο», υπο­γράμ­μι­σε η κ. Σα­κε­λα­ρο­πού­λου και πρό­σθε­σε: «Στη δύ­σκο­λη αυτή καμπή της πα­γκό­σμιας ιστο­ρί­ας, όπου τα πάντα είναι ρευ­στά, ο πό­λε­μος είναι παρών, οι κοι­νω­νί­ες μας βιώ­νουν μια πο­λυ­διά­στα­τη κρίση με άδηλη έκ­βα­ση, η θέση της γυ­ναί­κας, παρά τα ση­μα­ντι­κά βή­μα­τα που έχουν γίνει για την πλήρη και ίση άσκη­ση των δι­καιω­μά­των της, συχνά ολι­σθαί­νει προς τα πίσω. Η έξαρ­ση της έμ­φυ­λης βίας, η επι­μο­νή των στε­ρε­ο­τύ­πων, οι ερ­γα­σια­κές δυ­σκο­λί­ες, η διά­χυ­τη και πο­λύ­μορ­φη ανα­σφά­λεια, την εξου­θε­νώ­νουν. Οι γυ­ναι­κο­κτο­νί­ες αυ­ξά­νο­νται, ρί­χνο­ντας βαριά σκιά στον κοι­νω­νι­κό μας βίο. Πλάι, ωστό­σο, σε όλα αυτά ή μάλ­λον σε πεί­σμα όλων αυτών, οι γυ­ναί­κες της πα­τρί­δας μας αγω­νί­ζο­νται κα­θη­με­ρι­νά για να αντα­πο­κρι­θούν στους πολ­λα­πλούς τους ρό­λους, να ανα­τρέ­ψουν τις δια­κρί­σεις και τις ανι­σό­τη­τες, να ανα­πτυ­χθούν με ελευ­θε­ρία και αυ­το­νο­μία. Ση­μειώ­νουν επι­τυ­χί­ες στους επαγ­γελ­μα­τι­κούς χώ­ρους, στους οποί­ους δρα­στη­ριο­ποιού­νται, αξιο­ποιούν τις πολ­λές δυ­να­τό­τη­τές τους. Διεκ­δι­κούν τη συμ­με­το­χή τους στα κέ­ντρα λήψης των απο­φά­σε­ων, την προ­ώ­θη­σή τους σε θέ­σεις ευ­θύ­νης. Δη­μιουρ­γούν. Επι­μέ­νουν».

«Σ’ αυτές τις γυ­ναί­κες προ­σβλέ­που­με, αυτές οφεί­λου­με να εν­δυ­να­μώ­σου­με και να στη­ρί­ξου­με. Αλλά για να μη μεί­νει η Ημέρα της Γυ­ναί­κας απλώς μια αφορ­μή για πα­νη­γυ­ρι­σμούς ή ευ­χο­λό­για, ας συ­στρα­τευ­τού­με όλοι, ανε­ξαρ­τή­τως φύλου, στις μάχες που δί­νο­νται σή­με­ρα σε πολ­λα­πλά μέ­τω­πα. Μέ­τω­πα που πα­ρα­μέ­νουν ανοι­χτά, είτε αφο­ρούν τον αγώνα για ζωή είτε τον αγώνα για ίσα δι­καιώ­μα­τα», κα­τέ­λη­ξε η Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας.

ΑΠΕ – ΜΠΕ