Ο όψιμος “πόνος”, για τη Διεύθυνση Φραγμάτων της ΔΕΥΑΡ

Με αφορμή σχετική αναφορά του επι­κε­φα­λής της μειο­ψη­φίας στον Δήμο Ρόδου, θα ήθελα να σχο­λιάσω τα παρα­κάτω:

01/ Τον μέχρι σήμερα ισχύ­ο­ντα ΟΕΥ, τον είχε συντά­ξει από το Α έως το Ω, το 2011, ο τότε Ανα­πλη­ρω­τής Γενικός Διευ­θυ­ντής και υπεύ­θυ­νος των Τεχνι­κών Διευ­θύν­σεων της ΔΕΥΑΡ κ. Γ. Υψη­λά­ντης. Αισίως έφτασε να εγκρι­θεί και να δημο­σιευ­τεί στο ΦΕΚ, τον Ιανουά­ριο του 2014. Τυχαίο; Όχι. Κάποιοι δεν ήθελαν να εγκρι­θεί ποτέ, κι έκαναν τα πάντα γι’ αυτό. Για ποιο λόγο άραγε; Προ­φα­νώς γιατί δεν ήθελαν τον εκσυγ­χρο­νι­σμό της Επι­χεί­ρη­σης, δεν τους άρεσαν οι και­νο­το­μίες, τα “καινά” δαι­μό­νια, που εισή­γαγε το συγκε­κρι­μένο θεσμικό εργα­λείο.

Ένα απ’ αυτά ήταν και η Διεύ­θυνση Φραγ­μά­των. Ο συντά­κτης το ΟΕΥ, έβλεπε την περίοδο εκείνη, ότι τα έργα του Φράγ­μα­τος (Α’ Φάση), κάποια στιγμή θα τέλειω­ναν. Πιστός στην άποψή του, ότι φορέας δια­χεί­ρι­σης & λει­τουρ­γίας του Φράγ­μα­τος, έπρεπε να είναι η ΔΕΥΑΡ, ως μονα­δι­κός δια­χει­ρι­στής των υδά­τι­νων πόρων του νησιού, προ­νό­ησε τη δημιουρ­γία της συγκε­κρι­μέ­νης Διεύ­θυν­σης. Κι αυτό ήταν το πρώτο βήμα.

Ακο­λού­θησε στη συνέ­χεια σκληρή δια­πραγ­μά­τευση και “κόντρα” του, με την τότε Διεύ­θυνση Δ6, του ΥΠΟΜΕΔΙ, που κατα­σκεύ­αζε τα έργα, για να ανα­γνω­ρι­στεί το δικαί­ωμα της ΔΕΥΑΡ να είναι ο Φορέας Λει­τουρ­γίας του Φράγ­μα­τος και εν γένει των “Έργων Ύδρευ­σης Ρόδου”. Και την κέρδισε. Το Υπουρ­γείο απο­δέ­χθηκε την απαί­τηση της ΔΕΥΑΡ, και ξεκί­νησε η σύνταξη της σχε­τι­κής προ­γραμ­μα­τι­κής σύμ­βα­σης, με τη συν­δρομή της νομικής υπη­ρε­σίας της ΔΕΥΑΡ. Η επιλογή του όμως να παραι­τη­θεί από τη ΔΕΥΑΡ για να κατέλ­θει στις εκλογές του 2014, σήμανε την εγκα­τά­λειψη και τον εντα­φια­σμό της προ­σπά­θειας αυτής, από την τότε Διοί­κηση της ΔΕΥΑΡ.

Κανείς δεν ενδια­φέρ­θηκε και δεν ασχο­λή­θηκε έκτοτε με το ζήτημα. Για μεγάλο διά­στημα και έως σήμερα, η συγκε­κρι­μένη Διεύ­θυνση έμεινε χωρίς στε­λέ­χωση, ή χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε ως “κατα­ψύ­κτης αντι­φρο­νού­ντων” της ΔΕΥΑΡ. Κάτω απ’ αυτή την αδια­φο­ρία και την πολι­τική ασυ­νέ­πειας της ΔΕΥΑΡ, το ΥΠΟΜΕΔΙ πιε­ζό­μενο από την Ευρω­παϊκή Ένωση, παρα­χώ­ρησε το Φράγμα στην Περι­φέ­ρεια. Κανείς από την τότε ΔΕΥΑΡ, και την τότε Δημο­τική Αρχή δεν αντέ­δρασε σ’ αυτό. Κανένας δεν παρέστη και δεν εξέ­φρασε πρόταση, ή άποψη έστω, στη συνε­δρί­αση του Περι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λίου (στο Καστε­λό­ριζο αν θυμάμαι καλά), το 2015. Τι θα έκανε η Περι­φέ­ρεια; Είχε προ­σω­πικό και στε­λέ­χωση για να το λει­τουρ­γή­σει από μόνη της; Προ­φα­νώς όχι. Έκανε το αυτο­νό­ητο. Δημο­πρά­τησε τη λει­τουρ­γία του Φράγ­μα­τος. Και τότε ως δια μαγείας, κάποιος ξύπνησε στη ΔΕΥΑΡ. Όχι βέβαια για να διεκ­δι­κή­σει, εκείνο που του είχαν εξα­σφα­λί­σει και με την ολι­γω­ρία του ο ίδιος απώλεσε, να είναι δηλαδή η ΔΕΥΑΡ ο Φορέας Δια­χεί­ρι­σης και Λει­τουρ­γίας του Φράγ­μα­τος, αλλά για να παρα­πο­νε­θεί, γιατί δεν έκανε αυτός τον δια­γω­νι­σμό ανά­θε­σης της λει­τουρ­γίας του Φράγ­μα­τος, και τον έκανε η Περι­φέ­ρεια (tres chic!).

02/. Πάμε λοιπόν στο σήμερα: Ο ίδιος άνθρω­πος, που συνέ­ταξε τον ΟΕΥ της ΔΕΥΑΡ το 2011, με την σημε­ρινή ιδιό­τητα, του Γενικού Διευ­θυ­ντή της πια, συνέ­ταξε και τον Νέο ΟΕΥ, που ψηφί­σθηκε προ ημερών από το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο. Και ναι, έφερε ξανά πολλές αλλαγές και και­νο­το­μίες. Εξα­λεί­φο­ντας τις όποιες αδυ­να­μίες του προη­γού­με­νου, και αντι­με­τω­πί­ζο­ντας τις προ­κλή­σεις του αύριο. Και ναι, κατήρ­γησε τη Διεύ­θυνση Φραγ­μά­των, μια Διεύ­θυνση “Φάντα­σμα!”. Δεν κατήρ­γησε όμως τις αρμο­διό­τη­τές της. Τις πέρασε στη νέα Διεύ­θυνση Υδάτων, που έχει πλέον καθε­το­ποι­η­μένα, την αρμο­διό­τητα δια­χεί­ρι­σης των υδά­τι­νων πόρων του νησιού. Επι­πλέον αξιο­ποί­ησε στο έπακρο τα στελέχη της, όπως και όλα τα υπό­λοιπα στελέχη της ΔΕΥΑΡ που μπορούν να συμ­βά­λουν στο νέο ξεκί­νημα.

03/. Τέλος, ας μπούμε και στην ουσία. Πιστεύει κανείς άραγε σοβαρά, ότι η σημε­ρινή ΔΕΥΑΡ, είναι σε θέση να διεκ­δι­κή­σει την ανάληψη της λει­τουρ­γίας του Φράγ­μα­τος; Όπως την κατά­ντη­σαν, οι μικρο­κομ­μα­τι­κές ασκή­σεις ενδο­πα­ρα­τα­ξια­κών ισορ­ρο­πιών της προη­γού­με­νης περιό­δου;

Προ­φα­νώς και δεν αφί­στα­μαι της άποψης μου του 2011, αλλά δεν είμαι και αιθε­ρο­βά­μων! Η σημε­ρινή ΔΕΥΑΡ, δεν είναι σε θέση να λει­τουρ­γή­σει πολύ χαμη­λό­τε­ρης δυσκο­λίας εγκα­τα­στά­σεις που έχει στη διάθεσή της και είναι σήμερα στα χάλια τους. Θα διεκ­δι­κή­σει τη λει­τουρ­γία, ενός τόσο σύν­θε­του έργου; Με ποιες δυνά­μεις, με ποια εφόδια;

Κάποτε τα είχε, σήμερα δυστυ­χώς όχι. Σήμερα δεν τα έχει, γιατί αφέθηκε στη μοίρα της, γιατί οδη­γή­θηκε, όχι από μόνη της βέβαια, ούτε από κακή της τύχη, αλλά από την αδια­φο­ρία, την απραξία και τους λάθος χει­ρι­σμούς της προη­γού­με­νης πεντα­ε­τίας, στα βράχια! Της οικο­νο­μι­κής και λει­τουρ­γι­κής κατάρ­ρευ­σης! Και κυρίως της κοι­νω­νι­κής απα­ξί­ω­σης των Ροδιτών που άλλες προσ­δο­κίες είχαν για την μεγα­λύ­τερη Δημο­τική Επι­χεί­ρηση της Ρόδου μας.

Εδώ και τέσ­σε­ρις μήνες, έχουμε επι­κε­ντρω­θεί στην προ­σπά­θεια ανά­νη­ψής της από το κρεβάτι της εντα­τι­κής, στο οποίο την παρα­λά­βαμε. Έχει αρχίσει ήδη ν’ ανα­πνέει οξυγόνο υγιών ανθρώ­πων, και σε λίγο καιρό θα την καμα­ρώ­νουμε να καλ­πά­ζει. Όπως της άξιζε πάντα.

Ας κάνουμε υπομονή. Ας βάλουμε το “εγώ” μας παρα­πέρα. Ας στη­ρί­ξουμε την προ­σπά­θεια. Δεν είναι πεδίο πρό­σφορο για αντι­πο­λί­τευση. Ειδικά από εκεί­νους που την έφεραν στη σημε­ρινή της κατά­σταση.

Αντί­θετα είναι ευκαι­ρία για μια ΔΕΥΑΡ ανα­στη­μένη από τις στάχτες της, τέτοια που την έχει ανάγκη ο τόπος, και σύσ­σω­μος ο Ροδια­κός Λαός.

Με εκτί­μηση,

Γιώργος Υψη­λά­ντης

Γενικός Διευ­θυ­ντής ΔΕΥΑΡ