Πώς αιτιολογεί η Εισαγγελέας Εφετών την πρόταση για παραπομπή 4 αιρετών της πρώην ΔΕΥΑ Ιαλυσού

Την παρα­πο­μπή σε δίκη ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των 4 αιρετών, μελών της διοί­κη­σης της πρώην ΔΕΥΑ Ιαλυσού, για απιστία από κοινού κατ’ εξα­κο­λού­θηση με περιου­σιακή ζημία άνω των 30.000 ευρώ σε βάρος Νομικού Προ­σώ­που Ιδιω­τι­κού Δικαίου και συγκε­κρι­μένα σε βάρος της δημο­τι­κής κοι­νω­φε­λούς επι­χεί­ρη­σης, ειση­γή­θηκε στο Συμ­βού­λιο Εφετών Δωδε­κα­νή­σου, η Αντει­σαγ­γε­λέας Εφετών.

Σύμφωνα με την πρόταση της Αντει­σαγ­γε­λέως Εφετών από την έρευνα που έγινε φαί­νε­ται να προ­έ­κυ­ψαν επαρ­κείς ενδεί­ξεις για να στη­ρι­χθεί η κατη­γο­ρία ενώπιον ακρο­α­τή­ριου και συγκε­κρι­μένα τα ακό­λουθα:

Οι 4 αιρετοί φαί­νε­ται να προ­έ­βη­σαν με πρόθεση, εν γνώσει τους, από κοινού, μετά από συνα­πό­φαση, σε μετα­τροπή 45 συμ­βά­σεων ορι­σμέ­νου χρόνου, προ­βαί­νο­ντας ταυ­τό­χρονα, παρα­νό­μως σε πρό­σληψη αυτών με συμ­βά­σεις εξαρ­τη­μέ­νης εργα­σίας ιδιω­τι­κού δικαίου αορί­στου χρόνου, παρότι αυτά απα­γο­ρεύ­ο­νταν από την κείμενη νομο­θε­σία περί προ­σλή­ψεων στο Δημόσιο και στον ευρύ­τερο δημόσιο τομέα κατά ευθεία παρά­βαση του Συντάγ­μα­τος και όλης της κεί­με­νης νομο­θε­σίας περί προ­σλή­ψεων στο Δημόσιο, προ­βαί­νο­ντας στην ανωτέρω μετα­τροπή κατά παρά­καμψη του Α.Σ.Ε.Π., προς το οποίο θα έπρεπε να κοι­νο­ποι­η­θεί η εν λόγω απόφαση προς έλεγχο, άνευ δε αυτού ήταν χωρίς έννομο απο­τέ­λε­σμα, ζημιώ­νο­ντας εν γνώσει και με πρόθεση, από κοινού και με κοινό δόλο, την περιου­σία της ΔΕΥΑ Ιαλυσού, εν γνώσει τους ότι η εν λόγω πράξη τους ήταν αντί­θετη προς τα συμ­φέ­ρο­ντα της κοι­νω­φε­λούς επι­χεί­ρη­σης και επι­ζή­μια για την περιου­σία της, απο­φα­σί­ζο­ντας παρα­νό­μως την απα­σχό­ληση αυτών έως την 31-12-2010 ήτοι έως το τέλος της θητείας τους με τις ανωτέρω ιδιό­τη­τες τους, μισθο­δο­τώ­ντας αυτούς για μη νόμιμη αιτία, παρότι μάλιστα κατά τη διάταξη της παρα­γρά­φου 4 του άρθρου 21 Ν. 2190/1994 θα έπρεπε να παύσει η κατα­βολή των απο­δο­χών στους εργα­ζο­μέ­νους αυτούς, προ­κα­λώ­ντας έτσι παρά­νομα μείωση της περιου­σίας της Δ.Ε.Υ.Α.Ι. με την εκτα­μί­ευση καθ’όλο το χρονικό διά­στημα από 1-7-2006 έως 31-12-2010 χρη­μα­τι­κών ποσών από τα ταμεια­κώς δια­θέ­σιμα της Δ.Ε.Υ.Α.Ι. για κατα­βολή των απο­δο­χών στους εργα­ζό­με­νους αυτούς με προ­κλη­θείσα συνο­λική ζημία που υπερ­βαί­νει το ποσό των 30.000 ευρώ.

Το ίδιο αιτιο­λο­γικό ανα­πτύσ­σε­ται και για την μετα­τροπή άλλων δύο συμ­βά­σεων σε αορί­στου χρόνου που έλαβε χώρα με την υπ’αριθμ. 87/14-9-2006 απόφαση του συμ­βου­λίου.

Οι συμ­βά­σεις έργου, καταρ­τι­σθεί­σες την 1-7-2006 για τους 45 εργα­ζό­με­νους στην υπ’αριθμ. 50/2006 απόφαση του Δ.Σ. της Δ.Ε.Υ.Α.Ι., και την 15-9-2006 για τους 2 εργα­ζό­με­νους στην υπ’αριθμ. 87/2006 απόφαση του Δ.Σ. της Δ.Ε.Υ.Α.Ι., δηλαδή σε φορέα του ευρύ­τε­ρου δημο­σίου τομέα, στον οποίο ισχύουν οι περιο­ρι­στι­κές των προ­σλή­ψεων ρυθ­μί­σεις, υπα­γό­μενο ως προς την πρό­σληψη του διοι­κη­τι­κού και μη προ­σω­πι­κού αυτού όλων των κατη­γο­ριών στο σύστημα του Ν.2190/1994, έχοντας κατα­στεί συνταγ­μα­τι­κού επι­πέ­δου, και υπό το κράτος της ισχύος του άρθρου 103 του Συντάγ­μα­τος μετά την ανα­θε­ώ­ρηση του ήτοι μετά την 18-4-2001, και δη υπό την ισχύ των δια­τά­ξεων των παρα­γρά­φων 7 και 8 αυτού, δεν μπο­ρού­σαν να μετα­τρα­πούν σε συμ­βά­σεις εξαρ­τη­μέ­νης εργα­σίας ιδιω­τι­κού δικαίου και δη αορί­στου χρόνου, έστω κι αν οι απα­σχο­λού­με­νοι κάλυ­πταν πάγιες και διαρ­κείς και όχι πρό­σκαι­ρες ή απρό­βλε­πτες ανάγκες της συγκε­κρι­μέ­νης κοι­νω­φε­λούς δημο­τι­κής επι­χεί­ρη­σης (Δ.Ε.Υ.Α.Ι.), ούτε κατα­λεί­πε­ται πλέον πεδίο εκτί­μη­σης των συμ­βά­σεων αυτών, κατ’ ορθό νομικό χαρα­κτη­ρι­σμό της έννομης σχέσης κατά τη δικα­στική δια­δι­κα­σία, ως συμ­βά­σεων εξαρ­τη­μέ­νης εργα­σίας ιδιω­τι­κού δικαίου αορί­στου χρόνου, στην περί­πτωση που αυτές καλύ­πτουν πάγιες και διαρ­κείς ανάγκες, διότι, έστω και αν τούτο συμ­βαί­νει, ο εργο­δό­της βάσει των πιο πάνω δια­τά­ξεων δεν έχει την ευχέ­ρεια να προβεί στη σύναψη σύμ­βα­σης εξαρ­τη­μέ­νης εργα­σίας αορί­στου χρόνου χωρίς την τήρηση της δια­δι­κα­σίας και των προ­ϋ­πο­θέ­σεων που θέτει ο νόμος για την πρό­σληψη τακτι­κού προ­σω­πι­κού.

Αφενός σύμβαση μίσθω­σης έργου που καλύ­πτει πάγιες και διαρ­κείς ανάγκες είναι αυτο­δι­καίως και καθ΄ο­λο­κλη­ρίαν άκυρη, αφε­τέ­ρου ανα­νέ­ωση ή παρά­ταση της σύμ­βα­σης μίσθω­σης έργου απα­γο­ρεύ­ε­ται και είναι αυτο­δι­καίως άκυρη, οι επί­δι­κες δε συμ­βά­σεις έργου συνα­φθεί­σες την 1-7-2006 και την 15-9-2006 με την Δ.Ε.Υ.Α.Ι. ήτοι με φορέα του ευρύ­τε­ρου δημο­σίου τομέα, υπο­κρύ­πτου­σες σχέση εξαρ­τη­μέ­νης εργα­σίας και καλύ­πτου­σες πάγιες και διαρ­κείς ανάγκες είναι αυτο­δι­καίως άκυρες, εφόσον καταρ­τί­σθη­καν μετά την 18-4-2001 και λόγω των συνταγ­μα­τι­κών περιο­ρι­σμών δεν είναι δυνατόν να θεω­ρη­θούν ως έγκυρες συμ­βά­σεις εξαρ­τη­μέ­νης εργα­σίας αορί­στου χρόνου.

Επι­ση­μαί­νε­ται δε ότι αφορμή για το σχη­μα­τι­σμό της δικο­γρα­φίας ήταν η έκθεση του ΑΣΕΠ, η οποία είχε τεθεί στο αρχείο στο σκέλος αυτής που αφο­ρούσε μέλη του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου της ΔΕΥΑ Ρόδου για την ενσω­μά­τωση των ίδιων εργα­ζο­μέ­νων στο δυνα­μικό της ενιαίας ΔΕΥΑ μετά την εφαρ­μογή του Καλ­λι­κράτη.

Οι κατη­γο­ρού­με­νοι θα υπο­βά­λουν πλήρη υπο­μνή­ματα για την αντί­κρουση των όσων τους απο­δί­δο­νται στο Συμ­βού­λιο Εφετών Δωδε­κα­νή­σου, που έχει και τον τελικό λόγο, δια του πλη­ρε­ξου­σίου δικη­γό­ρου τους κ. Ακη Δημη­τριάδη.