Παρουσία του Δημάρχου Ρόδου, η έναρξη του 15ου Διεθνούς Συνεδρίου «Διάλογος των Πολιτισμών»

Στο 15ο Διε­θνές Συ­νέ­δριο (Φό­ρουμ) «Διά­λο­γος των Πο­λι­τι­σμών» που διε­ξά­γε­ται και εφέ­τος στη Ρόδο, απηύ­θυ­νε χαι­ρε­τι­σμό ο Δή­μαρ­χος Ρόδου Φώτης Χα­τζη­διά­κος. Το συ­νέ­δριο διε­ξά­γε­ται κάθε χρόνο από το 2002 έως σή­με­ρα, με πρό­ε­δρο τον Ρώσο ακα­δη­μαϊ­κό δι­πλω­μά­τη κ. Βλα­ντι­μίρ Για­κού­νιν, Πρό­ε­δρο του Επο­πτι­κού Συμ­βου­λί­ου Ιν­στι­τού­του Ερευ­νών DOC, πρώην πρό­ε­δρο των Ρω­σι­κών Σι­δη­ρο­δρό­μων και εν γένει ισχυ­ρό στέ­λε­χος της Ρω­σί­ας, ο οποί­ος έχει ανα­κη­ρυ­χθεί επί­τι­μος δη­μό­της Ρόδου.

Το συ­νέ­δριο, με εκα­το­ντά­δες συμ­με­το­χές από 70 χώρες, απο­τε­λεί μια πολύ ση­μα­ντι­κή διορ­γά­νω­ση με πα­γκό­σμια απή­χη­ση, καθώς διε­ρευ­νώ­νται κοι­νω­νι­κά, οι­κο­νο­μι­κά και πο­λι­τι­κά ζη­τή­μα­τα, από τους βα­σι­κούς επι­σκέ­πτες και ομι­λη­τές που είναι πρώην πρό­ε­δροι και πρω­θυ­πουρ­γοί κρα­τών και ανώ­τε­ροι αξιω­μα­τού­χοι από διά­φο­ρες χώρες του κό­σμου, μέλη της διε­θνούς ακα­δη­μαϊ­κής κοι­νό­τη­τας και της επι­χει­ρη­μα­τι­κής ελίτ, εκ­πρό­σω­ποι διε­θνών μη κυ­βερ­νη­τι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων, δι­πλω­μά­τες, εμπει­ρο­γνώ­μο­νες από διά­φο­ρα πεδία και μέσα ενη­μέ­ρω­σης.

Το φε­τι­νό Φό­ρουμ της Ρόδου έχει ως θέμα: «Πολύ-πο­λι­κό­τη­τα και Διά­λο­γος στις Πε­ρι­φε­ρεια­κές και Πα­γκό­σμιες Εξε­λί­ξεις» (“Multipolarity and Dialogue in Regional and Global Developments: Imagining Possible Futures”) με στόχο να πα­ρά­σχει μια πλατ­φόρ­μα για τους επι­χει­ρη­μα­τί­ες, τους δια­μορ­φω­τές της πο­λι­τι­κής και τους με­λε­τη­τές που συμ­με­τέ­χουν σε μια ευ­ρεία συ­ζή­τη­ση σχε­τι­κά με αυτά τα θέ­μα­τα.

Κατά την ομι­λία του με θέμα «Η Ρόδος, σταυ­ρο­δρό­μι δια­λό­γου, ει­ρή­νης, ασφά­λειας και στα­θε­ρό­τη­τας.» ο Δή­μαρ­χος Ρόδου Φώτης Χα­τζη­διά­κος ανέ­φε­ρε:

Εκλε­κτοί προ­σκε­κλη­μέ­νοι,

Σε μία πε­ρί­ο­δο εξαι­ρε­τι­κά κρί­σι­μη για το παρόν και το μέλ­λον της αν­θρω­πό­τη­τας, εν μέσω απει­ρά­ριθ­μων δο­κι­μα­σιών, οι­κο­νο­μι­κών κρί­σε­ων, πο­λε­μι­κών συρ­ρά­ξε­ων, εκα­τομ­μυ­ρί­ων εισ­ρο­ών προ­σφύ­γων και με­τα­να­στών σας υπο­δε­χό­με­θα στο νησί μας, σ’ έναν ιστο­ρι­κό – γε­ω­γρα­φι­κό χώρο συ­νά­ντη­σης λαών, ανταλ­λα­γής ιδεών, συ­νύ­παρ­ξης πο­λι­τι­σμών.

Η ει­ρή­νη απο­τε­λεί αρχή αιώ­νιας αξίας, αλλά και οι­κου­με­νι­κή υπο­χρέ­ω­ση, που βρί­σκει τα θε­μέ­λια της στη λο­γι­κή και στην ηθική τάξη των πραγ­μά­των.

Για να χτί­σου­με μια ει­ρη­νι­κή κοι­νω­νία και για να ανα­πτυ­χθούν πλή­ρως τα άτομα, οι λαοί και τα έθνη, απαι­τεί­ται η προ­ώ­θη­ση και η προ­στα­σία των αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των. Για να προ­λά­βου­με συ­γκρού­σεις και βιαιό­τη­τες είναι απο­λύ­τως ανα­γκαίο να βιώ­νε­ται η ει­ρή­νη ως βαθιά αξία μέσα σε κάθε άν­θρω­πο. Έτσι μπο­ρεί να επε­κτα­θεί στις διά­φο­ρες μορ­φές κοι­νω­νι­κής συ­νέ­νω­σης και να ωρι­μά­σει ένας πραγ­μα­τι­κός πο­λι­τι­σμός ει­ρή­νης, ικα­νός να δια­δο­θεί και στην διε­θνή κοι­νό­τη­τα.

Σή­με­ρα η τρο­μο­κρα­τία, μια σύγ­χρο­νη μορφή βίας, ένα νέο σύ­στη­μα πο­λέ­μου, δια­τα­ράσ­σει την διε­θνή κοι­νό­τη­τα. Η ανα­τρε­πτι­κή στρα­τη­γι­κή εξ­τρε­μι­στι­κών ορ­γα­νώ­σε­ων, κα­τα­στρέ­φει πράγ­μα­τα, σκο­τώ­νει αθώ­ους και προ­κα­λεί την πλήρη πε­ρι­φρό­νη­ση της αν­θρώ­πι­νης ζωής. Απο­τε­λεί ένα σκο­τει­νό δί­κτυο, εμ­φο­ρού­με­νο από πο­λι­τι­κές σκο­πι­μό­τη­τες ή θρη­σκευ­τι­κές εξάρ­σεις, που με εξε­ζη­τη­μέ­να και απε­χθή τε­χνι­κά μέσα και τε­ρά­στιους οι­κο­νο­μι­κούς πό­ρους, επε­ξερ­γά­ζε­ται σε ευ­ρεία κλί­μα­κα στρα­τη­γι­κές, σπέρ­νο­ντας τον θά­να­το σε αθώα θύ­μα­τα της τρο­μο­κρα­τι­κής δρά­σης.

Σή­με­ρα, ση­μα­ντι­κές με­τα­βο­λές και επι­κίν­δυ­νες συ­γκρού­σεις σε πα­γκό­σμια κλί­μα­κα και ιδιαί­τε­ρα στην ευ­ρύ­τε­ρη νο­τιο­α­να­το­λι­κή πε­ριο­χή της Με­σο­γεί­ου, στη Μέση Ανα­το­λή και στον Αρα­βι­κό κόσμο, που δια­μορ­φώ­νο­νται από τις πο­λι­τι­κές, τις συ­γκρού­σεις συμ­φε­ρό­ντων, τις γε­ω­στρα­τη­γι­κές επι­διώ­ξεις, τους εθνι­κι­σμούς και τα συμ­φέ­ρο­ντα κρα­τών, αλλά και από τις δρά­σεις, τις συ­νερ­γα­σί­ες ή τις αντι­πα­ρα­θέ­σεις θρη­σκευ­τι­κών, φο­ντα­με­ντα­λι­στι­κών και πο­λι­τι­σμι­κών αντι­λή­ψε­ων, συ­μπυ­κνώ­νο­νται και συ­μπλέ­κο­νται σε ένα εκρη­κτι­κό τοπίο και απο­τε­λούν μια νέα γε­ω­πο­λι­τι­κή πρό­κλη­ση.

Η Ρόδος, υπήρ­ξε πά­ντο­τε σταυ­ρο­δρό­μι δια­λό­γου, ει­ρή­νης, ασφά­λειας και στα­θε­ρό­τη­τας στην ευαί­σθη­τη αυτή γε­ω­πο­λι­τι­κή πε­ριο­χή κα­λεί­ται και σή­με­ρα να αντι­με­τω­πί­σει τις σύν­θε­τες αυτές προ­κλή­σεις που πη­γά­ζουν από το προ­σφυ­γι­κό και την επι­δεί­νω­ση της γε­ω­πο­λι­τι­κής αστά­θειας στην πε­ριο­χή κυ­ρί­ως του Ανα­το­λι­κού Αι­γαί­ου, μέσα από τις δη­μιουρ­γι­κές συ­νερ­γα­σί­ες των το­πι­κών αρχών, των κρα­τι­κών φο­ρέ­ων, των πο­λι­τι­στι­κών ορ­γα­νι­σμών, μέσα από τον πο­λι­τι­σμό, τον του­ρι­σμό, την οι­κο­νο­μία, τον δια­θρη­σκευ­τι­κό διά­λο­γο, την παι­δεία, την δη­μο­κρα­τία. Ο τόπος αυτός, όπου συ­νυ­πήρ­ξαν πο­λι­τι­σμοί, θρη­σκευ­τι­κά δόγ­μα­τα και λαοί μπο­ρεί και πρέ­πει να απο­τε­λέ­σει και πάλι το κέ­ντρο δια­λό­γου για την αλ­λη­λο­προ­σέγ­γι­ση των λαών, την προ­στα­σία των αν­θρω­πί­νων δι­καιω­μά­των και την συ­νερ­γα­σία πο­λι­τι­σμών και θρη­σκειών για την εδραί­ω­ση της στα­θε­ρό­τη­τας, της ευ­η­με­ρί­ας και της δη­μο­κρα­τί­ας.

Το πνεύ­μα της δη­μιουρ­γι­κής ει­ρη­νι­κής συ­νύ­παρ­ξης πο­λι­τι­σμών και θρη­σκειών και η σφυ­ρη­λά­τη­ση σχέ­σε­ων αδελ­φο­σύ­νης με­τα­ξύ των λαών μας, αλλά και της νε­ο­λαί­ας, μέσα από την παι­δεία, τον πο­λι­τι­σμό, την προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος απο­τε­λεί ένα εγ­χεί­ρη­μα που ανοί­γει ένα ευρύ πεδίο πο­λυ­με­ρούς συ­νερ­γα­σί­ας με κοινό χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό τη διά­δο­ση των αξιών ενός φι­λει­ρη­νι­κού πο­λι­τι­σμού.

Το πνεύ­μα της Ρόδου είναι η ανα­βί­ω­ση των χι­λιά­δων ετών συ­νερ­γα­σί­ας και ανταλ­λα­γής αγα­θών, πο­λι­τι­σμών, ιδεών. Είναι η έκ­φρα­ση της ιστο­ρι­κής ενό­τη­τας της Ευ­ρώ­πης με τα άλλα κράτη. Είναι η ανά­πτυ­ξη της συ­νερ­γα­σί­ας στη βάση των αρχών του διε­θνούς δι­καί­ου, του ΟΗΕ, της ΕΕ και στη συ­νερ­γα­σία που δια­τη­ρούν με­τα­ξύ τους οι αρα­βι­κές χώρες. Είναι το όραμα, η προ­ο­πτι­κή, η ελ­πί­δα, οι αξίες και οι αρχές, που μπο­ρούν να συν­δια­μορ­φώ­νουν τα κράτη για ένα κόσμο ασφα­λή, για μια πε­ριο­χή ανά­πτυ­ξης συ­νερ­γειών και ει­ρή­νης, για ένα κα­λύ­τε­ρο μέλ­λον της αν­θρω­πό­τη