Welt: Εάν η Τουρκία ανοίξει πραγματικά τα σύνορα, θα υπερβεί τις αντοχές του ελληνικού συστήματος ασύλου

“Δεν περνάει ο εκβια­σμός” επι­γρά­φε­ται το σχόλιο της λαϊκής εφη­με­ρί­δας Bild, η οποία σημειώ­νει ότι “δεν είναι η πρώτη φορά που ο Τούρκος πρό­ε­δρος Ερντο­γάν απειλεί την ΕΕ να ανοίξει και πάλι τα σύνορα για Σύρους πρό­σφυ­γες που θέλουν να έρθουν στην Ευρώπη. Συνεχώς ο Ερντο­γάν αισθά­νε­ται ότι τον αδικούν. Κι όμως, είναι γνωστό ότι η ΕΕ πλη­ρώ­νει έξι δισε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ στην Τουρκία για την υποδοχή των προ­σφύ­γων. Το μεγα­λύ­τερο μέρος από αυτά τα χρήματα έχει ήδη εκτα­μιευ­θεί. Και αυτό παρότι η ΕΕ θεωρεί ότι υπερ­βο­λικά πολλοί άνθρω­ποι εξα­κο­λου­θούν να έρχο­νται στην Ευρώπη μέσω Τουρ­κίας. Καλά θα έκανε η μελ­λο­ντική πρό­ε­δρος της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής Ούρ­σουλα φον ντερ Λάιεν να αντι­με­τω­πί­σει ως μείζον ζήτημα τη διαμάχη μεταξύ ΕΕ-Τουρκίας. Διότι όταν η ΕΕ εκτα­μιεύ­σει το σύνολο του ποσού, δεν θα δια­θέ­τει πλέον κανένα μέσο πίεσης. Δεν επι­τρέ­πε­ται να περάσει ο εκβια­σμός ενός δυνάστη”.

Η εφη­με­ρίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ) επι­χει­ρεί να ανα­λύ­σει με νηφα­λιό­τητα την κατά­σταση. Όπως επι­ση­μαί­νει “ο Τούρκος πρό­ε­δρος Ερντο­γάν έχει δύο προ­βλή­ματα: ο κόσμος (στην Τουρκία) δεν είναι πλέον τόσο ανοι­χτός απέ­να­ντι στους πρό­σφυ­γες  όπως πριν από μερικά χρόνια. Επι­πλέον, η τουρ­κική οικο­νο­μία έχει πάρει την κατιούσα. Γι αυτό θέλει δύο πράγ­ματα: περισ­σό­τερα χρήματα από την Ευρώπη και μία απο­κα­λού­μενη ‘ζώνη ασφα­λείας’ στη βόρεια Συρία, στην οποία θα μετα­κι­νή­σει πολλούς από τους πρό­σφυ­γες. Αυτό είναι το υπό­βα­θρο της απειλής ότι θα αφήσει και πάλι τους πρό­σφυ­γες να εισέλ­θουν στην Ευρώπη. Αν παρα­βλέ­ψουμε τον κυνισμό με τον οποίον ένας αυταρ­χι­κός ηγε­μό­νας μετα­τρέ­πει εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες ανθρώ­πους σε εργα­λείο για την άσκηση πολι­τι­κής, το περι­στα­τικό μας δείχνει, για μία ακόμη φορά, ότι η συμ­φω­νία ΕΕ-Τουρκίας δεν απο­τε­λεί παρά προ­σω­ρινή λύση“.

Σε άλλο ρεπορ­τάζ η εφη­με­ρίδα της Φραν­κφούρ­της ανα­φέ­ρε­ται στις αυξη­μέ­νες αφίξεις των τελευ­ταίων μηνών στην Ελλάδα και παρα­τη­ρεί: “Εδώ και πολύ καιρό στην Ελλάδα δια­τυ­πώ­νε­ται η εικασία οτι ο μεγάλος δια­κι­νη­τής στην προ­σφυ­γική κρίση είναι ο Τούρκος πρό­ε­δρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντο­γάν. Ότι δίνει εντολή στην τουρ­κική ακτο­φυ­λακή και στις αστυ­νο­μι­κές δυνά­μεις να χαλα­ρώ­σουν τους ελέγ­χους, όταν θέλει να περάσει ένα πολι­τικό αίτημα. (…) Ορι­σμέ­νοι παρα­τη­ρη­τές θέλουν να απο­δώ­σουν την τελευ­ταία αύξηση στις ροές στη διαμάχη για τα κοι­τά­σματα φυσικού αερίου που εικά­ζε­ται ότι υπάρχουν- και εν μέρει έχουν ήδη εντοπιστεί- στις ακτές της διαι­ρε­μέ­νης Κύπρου. Καθώς η Αθήνα, όπως και η υπό­λοιπη διεθνής κοι­νό­τητα, τίθεται στο πλευρό της διεθνώς ανα­γνω­ρι­σμέ­νης κυβέρ­νη­σης στη Λευ­κω­σία και κατά συνέ­πεια απέ­να­ντι στην Τουρκία, υφί­στα­ται τώρα τις συνέ­πειες, λέει αυτό το σενάριο”. Μπορεί όμως πράγ­ματι η Τουρκία να μετα­τρέ­ψει τις ακτές της σε απόρ­θητο φρούριο; Ο αρθρο­γρά­φος εκτιμά ότι “μπορεί να είναι αφελής η πεποί­θηση ότι η Τουρκία μπορεί να απο­κλεί­σει το ίδιο καλά και ερμη­τικά όλες τις ακτές της, συνο­λι­κού μήκους πολλών χιλιά­δων χιλιο­μέ­τρων, μόνο και μόνο γιατί το θέλει ο Ερντο­γάν. Αλλά το ίδιο ισχύει και για την πεποί­θηση ότι στην Τουρκία οι προ­σφυ­γι­κές ροές εκφεύ­γουν εντελώς από τη σφαίρα επιρ­ροής του κράτους”.

“Η Ευρώπη πρέπει να βοη­θή­σει περισ­σό­τερο τον Ερντο­γάν” επι­γρά­φε­ται άρθρο της ελβε­τι­κής εφη­με­ρί­δας Neue Zürcher Zeitung (NZZ), που υπο­στη­ρί­ζει ότι ο κρα­τι­κός μηχα­νι­σμός στην Ελλάδα ευθύ­νε­ται για το ότι δεν εφαρ­μό­ζε­ται το κομμάτι της συμ­φω­νίας με την Τουρκία που αφορά την επι­στροφή όσων δεν δικαιού­νται άσυλο. Η εφη­με­ρίδα ανα­φέ­ρει ότι οι ελλη­νι­κές αρχές “δεν είναι σε θέση ή δεν θέλουν να υλο­ποι­ή­σουν μία απο­τε­λε­σμα­τική και δίκαιη δια­δι­κα­σία ασύλου. Αλλά αυτό απο­τε­λεί προ­ϋ­πό­θεση τόσο για την επι­στροφή, όσο και για την αποδοχή των προ­σφύ­γων”.

Ποιά είναι η λύση; Σύμφωνα με την ελβε­τική εφη­με­ρίδα “οι Έλληνες θα πρέπει να λάβουν- κατόπιν δια­κρι­τι­κών πιέσεων, εάν χρειαστεί- τη βοήθεια που χρειά­ζο­νται, σε διοι­κη­τι­κούς πόρους και προ­σω­πικό, προ­κει­μέ­νου να ολο­κλη­ρώ­νουν τις δια­δι­κα­σίες ασύλου εντός ολίγων μηνών. Το παρά­δειγμα της Ολλαν­δίας ή ακόμη και της Ελβε­τίας απο­δει­κνύει ότι αυτό είναι εφικτό. Επι­πλέον, οι Ευρω­παίοι πρέπει να βοη­θή­σουν ακόμη περισ­σό­τερο την Τουρκία να αντι­με­τω­πί­σει την προ­σφυ­γική κρίση”.

ΠΗΓΗ: Deutsche Welle