ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Από τον Ντε Γκωλ στον Μακρόν-Αναδρομή στα τελευταία 54 χρόνια των ελληνογαλλικών σχέσεων

news room 5 λεπτά ανάγνωση
Ντε Γκωλ
Η ελλη­νική πλευρά, λένε, ζήτησε από τη γαλλική ο Εμμα­νουέλ Μακρόν να συνο­δεύ­σει τον Αλέξη Τσίπρα στη Θεσ­σα­λο­νίκη. Για να συνα­ντη­θούν εκεί με επι­κε­φα­λής ελλη­νι­κών και γαλ­λι­κών επι­χει­ρή­σεων. Η γαλλική προ­ε­δρεία αρνή­θηκε. Αν οι πλη­ρο­φο­ρίες αυτές ισχύουν, θα μπο­ρούσε κανείς να υπο­θέ­σει ότι ο Έλληνας πρω­θυ­πουρ­γός ζήτησε από το Γάλλο πρόεδρο προ­σω­πική πολι­τική στήριξη. Πρό­κει­ται για μια ενδια­φέ­ρουσα προ­σέγ­γιση του «Ελλάς, Γαλλία, συμ­μα­χία». Μέχρι τώρα όλοι οι Έλληνες πρω­θυ­πουρ­γοί περί­με­ναν κάτι από τις επι­σκέ­ψεις των ηγετών της γαλ­λι­κής δημο­κρα­τίας. Απλά συνήθως ευελ­πι­στού­σαν σε κάποιου είδους οφέλη για τη χώρα, όχι για το επι­κοι­νω­νιακό τους προφίλ. Μια γρήγορη ανα­δρομή στα τελευ­ταία 54 χρόνια το απο­δει­κνύει.

Μάιος 1963 

Ο στρα­τη­γός Ντε Γκωλ είναι ο πρώτος Γάλλος πρό­ε­δρος που επι­σκέ­πτε­ται επι­σή­μως την Αθήνα. Τον υπο­δέ­χε­ται ο Κων­στα­ντί­νος Καρα­μαν­λής, ο οποίος είχε κατα­νο­ή­σει ότι προ­ϋ­πό­θεση για να επι­τύ­χει το στόχο του – να βάλει, δηλαδή, την Ελλάδα στην ΕΟΚ – ήταν η γαλλική βοήθεια. Σύμφωνα με τον Τύπο της εποχής η επί­σκεψη ήταν θριαμ­βευ­τική. Οι δυο άνδρες είχαν, εξάλλου, καλή προ­σω­πική σχέση – η οποία απο­τυ­πώ­νε­ται και στη γνωστή πια, ελαφρώς πρου­στική, επι­σή­μανση του Σαρλ Ντε Γκωλ: «Αυτή τη χώρα που η πολι­τική της ζωή είναι τόσο δαντε­λωτή όσο κι οι ακρο­για­λιές της και τόσο ανά­γλυφη όσο ο ορί­ζο­ντας των βουνών της, ο Κων­στα­ντί­νος Καρα­μαν­λής κατορ­θώ­νει να την κυβερ­νή­σει». Η χρονιά, πολι­τικά μιλώ­ντας, δεν απο­δεί­χθηκε καλή για τον Καρα­μανλή. Οι βάσεις, ωστόσο, για την επί­τευξη του στόχου που είχε θέσει για τη χώρα είχαν μπει.

Σεπτέμ­βριος 1975

Ο Βαλερί Ζισκάρ Ντ΄Εστέν είναι εκείνος που θα παρα­χω­ρή­σει το καλο­καίρι του 1974 στον Καρα­μανλή το γαλλικό προ­ε­δρικό αερο­σκά­φος για να επι­στρέ­ψει στην Ελλάδα. Ήδη από τα χρόνια της αυτο­ε­ξο­ρίας στο Παρίσι έχουν ανα­πτύ­ξει στενή σχέση. Εξού και επι­σκέ­πτε­ται την Αθήνα λίγο καιρό μετά την απο­κα­τά­σταση της Δημο­κρα­τίας. Στην ατζέντα των δυο ανδρών βρί­σκε­ται το «ξεπά­γωμα» της Συμ­φω­νίας Σύν­δε­σης της χώρας με την ΕΟΚ αλλά και το Κυπριακό. Ο Γάλλος φίλος εκφρά­ζει τότε την «ιδιαί­τερα θετική γνώμη της Γαλλίας» στο θέμα της ελλη­νι­κής ένταξης στο κλαμπ των ευρω­παϊ­κών χωρών. Τέσσερα περίπου χρόνια αργό­τερα, τον Μάιο του 1979, ξανα­έρ­χε­ται. Για την υπο­γραφή της προ­σχώ­ρη­σης της Ελλάδας στην Ένωση. Χάρη σε αυτόν, άλλωστε, γίνεται πραγ­μα­τι­κό­τητα το καρα­μαν­λικό αξίωμα «ανή­κο­μεν εις τη Δύσιν».

Σεπτέμ­βριος 1982

Ο Θόδωρος Πάγκα­λος έχει γράψει πως ο Ανδρέας ζήλευε τον Μιτεράν για το εύρος της κουλ­τού­ρας του και ο Μιτεράν παρα­κο­λου­θούσε τον Ανδρέα με έναν πατρικό θαυ­μα­σμό. Η πρώτη επίσημη επί­σκεψη του Φραν­σουά Μιτεράν στην Ελλάδα έγινε το 1982. Από τότε μέχρι το 1994 θα επι­στρέ­ψει άλλες επτά φορές εδώ – επίσημα και ανε­πί­σημα. Αν υπάρχει όμως μια συνά­ντηση τους επί ελλη­νι­κού εδάφους, που σκαν­δά­λισε την παγκό­σμια κοινή γνώμη, ήταν εκείνη του φθι­νο­πώ­ρου του 1984, η οποία έγινε κάτω από άκρα μυστι­κό­τητα στην Ελούντα. Εκτός από τον Γάλλο πρόεδρο ο Έλληνας πρω­θυ­πουρ­γός έχει καλέσει και τον συνταγ­μα­τάρχη Καντάφι. Για να διευ­θε­τή­σουν την κρίση στο Τσαντ μεταξύ Λιβύης και Γαλλίας. Ο Παπαν­δρέου είχε «προ­κα­λέ­σει» τότε το Δυτικό κόσμο με την παρέμ­βαση του. Ήταν η εποχή που προ­σπα­θούσε να ενι­σχύ­σει τη θέση του σε αυτόν χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τις σχέσεις του με τον αραβικό κόσμο.

Νοέμ­βριος 2000

Ήρθε για πρώτη φορά στην Αθήνα το 2000, επειδή ήταν ένας από τους σταθ­μούς της ευρω­παϊ­κής του περιο­δείας με θέμα τη Σύνοδο της Νίκαιας. Τρία χρόνια αργό­τερα βρέθηκε στην ελλη­νική πρω­τεύ­ουσα για την υπο­γραφή της συν­θή­κης προ­σχώ­ρη­σης νέων κρατών. Και δυο μήνες αργό­τερα, τον Ιούνιο του 2003, επι­σκέ­φθηκε τη Θεσ­σα­λο­νίκη για να λάβει μέρος στο Ευρω­παϊκό Συμ­βού­λιο. Οι σχέσεις του με τον Κώστα Σημίτη χαρα­κτη­ρί­ζο­νταν ως τυπικές. Έτσι, πάτησε το πόδι του εδώ μόνο στο πλαίσιο ευρω­παϊ­κών εκδη­λώ­σεων. Ο Κώστας Σημίτης, άλλωστε, είχε κατορ­θώ­σει να χτίσει το προφίλ του ευρω­παϊ­στή και να εδραιώ­σει τη θέση της χώρας στην Ε.Ε. χωρίς να βασί­ζε­ται μόνο στο γαλλικό παρά­γο­ντα.

Ιούνιος 2008

Με τα αγα­πη­μένα των απα­ντα­χού ταμπλόιντ παπού­τσια με τακούνι – για να φαί­νε­ται ψηλό­τε­ρος – ανέβηκε στο βήμα του ελλη­νι­κού κοι­νο­βου­λίου. Όπως είχε κάνει το πολι­τικό του είδωλο, ο στρα­τη­γός Ντε Γκωλ, περίπου 45 χρόνια πριν. Ξεκί­νησε την ομιλία του με την προ­σφώ­νηση: «Κύριε πρω­θυ­πουργέ, Αγαπητέ Κώστα». Και ενη­μέ­ρωσε όσους βρέ­θη­καν στην αίθουσα της ολο­μέ­λειας πως ο παππούς του, ο οποίος εγκα­τέ­λειψε τη Θεσ­σα­λο­νίκη που λάτρευε όταν ήταν πολύ νέος, σίγουρα δεν θα φαντα­ζό­ταν πως ο εγγονός του θα επέ­στρεφε στην Ελλάδα ως πρό­ε­δρος της γαλ­λι­κής δημο­κρα­τίας. Ο Σαρκό, λοιπόν, όχι μόνο βρέθηκε στον μακρινό τόπο κατα­γω­γής του τον Ιούνιο του 2008, αλλά έδωσε στα στελέχη της νεο­κα­ρα­μαν­λι­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης τη δυνα­τό­τητα να υπο­στη­ρί­ζουν πως ο Καρα­μαν­λής ο νεό­τε­ρος ανα­θέρ­μανε τις ελλη­νο­γαλ­λι­κές σχέσεις.

Φεβρουά­ριος 2013

Ο Φραν­σουά Ολάντ έρχεται, για πρώτη φορά στην Αθήνα επί Αντώνη Σαμαρά, προ­κει­μέ­νου να στη­ρί­ξει το φιλό­δοξο πρό­γραμμα απο­κρα­τι­κο­ποι­ή­σεων της τρι­κομ­μα­τι­κής κυβέρ­νη­σης. «Δεν ήρθα στην Ελλάδα» έλεγε χαρα­κτη­ρι­στικά στην κοινή συνέ­ντευξη τύπου «για να πουλήσω εξο­πλι­σμούς, το άκουσα κι αυτό, ήρθα για να δείξω αλλη­λεγ­γύη στις προ­σπά­θειές της. Ήρθα για να δώσω στην Ελλάδα ένα μήνυμα φιλίας, στή­ρι­ξης και ανά­πτυ­ξης». Αφού είχε, βέβαια, προ­α­ναγ­γεί­λει πως οι γαλ­λι­κές επι­χει­ρή­σεις θα συμ­με­τεί­χαν σε όλους τους δια­γω­νι­σμούς για τις απο­κρα­τι­κο­ποι­ή­σεις. Η Wall Street Journal, τότε, σχο­λί­αζε πως η πρώτη γαλλική επί­σκεψη κορυφής από το ξέσπα­σμα της ελλη­νι­κής κρίσης έστελνε όντως μήνυμα στή­ρι­ξης. Αλλά από την άλλη επι­σή­μαινε πως ήταν μια «χαμηλών τόνων, μονο­ή­μερη επί­σκεψη».

Οκτώ­βριος 2015

Το είπε στις πρώτες κιόλας δηλώ­σεις του με ελλη­νικό φόντο. Η επί­σκεψη του ήταν μια «επί­σκεψη υπο­στή­ρι­ξης και φιλίας». Της συμ­βο­λι­κής στή­ρι­ξης είχε προη­γη­θεί η έμπρα­κτη, το δρα­μα­τικό καλο­καίρι του ίδιου έτους κατά τη διάρ­κεια των ολο­νύ­χτιων δια­πραγ­μα­τεύ­σεων στις Βρυ­ξέλ­λες. Είχε ταχθεί ευθέως κατά του Grexit μαζί με τον Ματέο Ρέντσι. Ο Φραν­σουά Ολάντ, πάντως, ξανα­γύ­ρισε στην Ελλάδα της πρώτης φοράς αρι­στερά κομί­ζο­ντας περίπου το ίδιο μήνυμα με εκείνο που έφερε το 2013. Μόνο που ο Τσίπρας, τον Οκτώ­βριο του 2015, ήλπιζε ότι ο Γάλλος πρό­ε­δρος θα τον βοη­θούσε στην έναρξη της περι­λά­λη­της άτυπης συζή­τη­σης για τη διευ­θέ­τηση του χρέους. Ο Ολάντ έφυγε, δυο σχεδόν χρόνια πέρασαν κι ο Έλληνας πρω­θυ­πουρ­γός δεν έχει βάλει, για να το πούμε και στη γλώσσα του, ακόμη γραβάτα.

ΒΗΜΑ

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.