Γ. Tριάντος: “O εφησυχασμός είναι ίσως ο μεγαλύτερος κίνδυνος»

Κύριε Τριάντο, να ξεκι­νή­σουμε από την κρίση του κορω­νοϊού και την καρα­ντίνα. Στην Ρόδο, αντι­με­τω­πί­σαμε λίγα περι­στα­τικά και δεν κατα­γρά­φτηκε καμία απώλεια ζωής. Πώς είδατε την αντα­πό­κριση του κόσμου στα μέτρα που εφαρ­μό­στη­καν;

Πραγ­μα­τικά ζήσαμε μια πρω­τό­γνωρη κατά­σταση χωρίς προη­γού­μενη εμπει­ρία. Μέσα από επεί­γου­σες κατα­στά­σεις και με στενά χρονικά όρια αντί­δρα­σης μπο­ρέ­σαμε και φτιά­ξαμε ένα σχέδιο και δράσεις, οργα­νώ­σαμε ένα επι­χει­ρη­σιακό δια­χεί­ρι­σης στη Διεύ­θυνση Κοι­νω­νι­κής Πολι­τι­κής και Υγείας, στε­λε­χω­μένο από το σύνολο του δυνα­μι­κού και με επι­κου­ρία από άλλο δια­θέ­σιμο προ­σω­πικό, κύρια από τη Διεύ­θυνση Προ­σχο­λι­κής Αγωγής και της ΑΜΚΕ, αξιο­ποι­ή­σαμε το Βοήθεια στο Σπίτι και κατα­φέ­ραμε να αντα­πο­κρι­θούμε στις προ­κλή­σεις και τις δυσκο­λίες της παν­δη­μίας.

Ήταν παρή­γορο το γεγονός ότι δεν αντι­με­τω­πί­σαμε ενδη­μικό κρούσμα στη Ρόδο και ακόμα καλύ­τερο ότι δεν είχαμε κανένα θάνατο. Όλα τα κρού­σματα COVID19 ήταν «εισα­γό­μενα» (4 στον αριθμό) και όλα με προ­έ­λευση εκτός Ρόδου. Ιχνη­λα­τή­θη­καν με τον ενδε­δειγ­μένο τρόπο και λήφθη­καν όλα τα απα­ραί­τητα μέτρα.

Η αντα­πό­κριση του κόσμου ήταν σε γενικές γραμμές αυτή που θα έπρεπε να ήταν, αν και ήταν πολύ δύσκολο να δημιουρ­γη­θεί μέσα σε ελά­χι­στο χρόνο μια νέα πραγ­μα­τι­κό­τητα και να γίνει η προ­σαρ­μογή σε νέες συν­θή­κες και ρυθμούς. Τώρα που επα­νέρ­χε­ται η καθη­με­ρι­νό­τητα σε κανο­νι­κούς ρυθμούς, ο εφη­συ­χα­σμός είναι ίσως ο μεγα­λύ­τε­ρος κίν­δυ­νος και απειλή και πρέπει όλοι να τηρούμε τους κανόνες υγιενής και τα μέτρα που απο­δεί­χθη­καν σημα­ντι­κός παρά­γο­ντας προ­φύ­λα­ξης.

Η κρίση αυτή ωστόσο, άφησε και πολλά προ­βλή­ματα. Εσείς ως αρμό­διος στις κοι­νω­νι­κές δομές, είδατε να αυξά­νο­νται οι ανάγκες για σίτιση, οι ανάγκες για Βοήθεια στο Σπίτι, κ.λπ.; Πώς τα αντι­με­τω­πί­ζετε όλα αυτά;

Η κρίση αυτή επη­ρέ­ασε σε σημα­ντικό βαθμό την καθη­με­ρι­νό­τητα, την οικο­νο­μία, την εργασία και ανα­πό­φευ­κτα αφήνει το στίγμα της στην οικο­νο­μία. Ίσως ακόμη είναι νωρίς να γίνει ο πλήρης απο­λο­γι­σμός, το σίγουρο όμως είναι ότι έχουν επη­ρε­α­στεί όλα τα κοι­νω­νικά στρώ­ματα, ανάλογα με τις δυνα­τό­τη­τες και την οικο­νο­μική δύναμη που έχει η κάθε ομάδα.

Μια σύντομη ανα­σκό­πηση της μέχρι τώρα πραγ­μα­τι­κό­τη­τας μας δείχνει ότι ακο­λου­θεί μια κοι­νω­νική και οικο­νο­μική κρίση, το μέγεθος και τη διάρ­κεια της οποίας δεν μπορεί κανείς να προ­βλέ­ψει. Όλα είναι εξαρ­τώ­μενα από την εξέλιξη της οικο­νο­μίας σε εθνικό και κυρίως τοπικό επίπεδο, από την επι­τυ­χία ή απο­τυ­χία να ενερ­γο­ποι­η­θούν μηχα­νι­σμοί στή­ρι­ξης και επα­νεκ­κί­νη­σης, το ρυθμό αντα­πό­κρι­σης στις δύσκο­λες προ­κλή­σεις στον του­ρι­σμό, το εμπόριο, τις συναλ­λα­γές.

Οι ανάγκες απο­δε­δειγ­μένα αυξά­νο­νται, αυτό λένε τα στοι­χεία μας από τις δομές Πρό­νοιας και το Κέντρο Κοι­νό­τη­τας και αν συνε­χι­στεί το πρό­βλημα της ανερ­γίας και της απα­σχό­λη­σης, ίσως να γνω­ρί­σουμε πρω­τό­γνω­ρες κατα­στά­σεις. Πάνω στο σενάριο αυτό εργα­ζό­μα­στε, προ­ε­τοι­μα­ζό­μα­στε και ψάχνουμε εργα­λεία και μέσα ώστε να μπο­ρέ­σουμε να συν­δρά­μουμε. Ο κόσμος βοηθά σε αυτή την προ­σπά­θεια, συνει­σφέ­ρει, όμως δεν είναι δυνατό να προ­βλε­φθεί για πόσο ακόμα διά­στημα θα είναι ικανός να συνε­χί­σει την προ­σφορά του.

Πρό­σφατα στεί­λατε μία ανοιχτή επι­στολή για το κοι­νω­νικό ζήτημα των Ρομά στο Κορα­κό­νερο. Θα ήθελα το σχόλιό σας. Είστε αισιό­δο­ξος ότι θα βρεθεί λύση;

Δυστυ­χώς είναι μια κατά­σταση που δεν είναι ευχά­ρι­στη και δημιουρ­γεί κατα­στά­σεις εις βάρος όλου του κοι­νω­νι­κού συνόλου και των Ρομά συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων. Προ­βλέ­πο­νταν συγκε­κρι­μέ­νες δια­δι­κα­σίες και ενέρ­γειες, σύμφωνα με τις επι­τα­γές της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης και μέσα από πρω­τό­κολλα και συμ­φω­νίες ανάμεσα στην Ευρώπη, την Περι­φέ­ρεια και το Δήμο. Όλα αυτά με ρήτρα αιρε­σι­μό­τη­τας (πρό­στιμα, επι­στροφή χρη­μά­των, απώλεια προ­γραμ­μά­των και πόρων) σε περί­πτωση που δεν προ­χω­ρή­σει και δεν ολο­κλη­ρω­θεί το πρό­γραμμα μετε­γκα­τά­στα­σης. Ο Δήμος Ρόδου έχει αντα­πο­κρι­θεί πλήρως σε όλες τις υπο­χρε­ώ­σεις του, έχει κατα­θέ­σει ένα πλήρη και αιτιο­λο­γη­μένο φάκελο. Από το Φεβρουά­ριο του 2019 όλα τα απα­ραί­τητα έγγραφα βρί­σκο­νται στην αρμόδια Γενική Γραμ­μα­τεία του Υπουρ­γείου Εργα­σίας. Κατά παρά­δοξο και ανε­ξή­γητο για εμάς λόγο, από τις τέσ­σε­ρεις προ­τά­σεις που κατα­τέ­θη­καν, μόνο ο φάκελος της Ρόδου δεν προ­χώ­ρησε για έκδοση Κοινής Υπουρ­γι­κής Από­φα­σης. Εικα­σίες μπορεί να γίνουν πολλές, ευθύνες μπορεί να δια­χέ­ο­νται, το γεγονός όμως παρα­μέ­νει ότι κεντρικά υπάρχει το πρό­βλημα. Κάναμε προ­σω­πική παρά­σταση, κινη­το­ποι­ή­σαμε πολι­τι­κούς και θεσμι­κούς παρά­γο­ντες και πιέ­ζουμε με κάθε μέσο να λυθεί το πρό­βλημα. Πρέπει να γίνει από όλους κατα­νοητό ότι αυτά τα προ­γράμ­ματα είναι ίσως η τελευ­ταία ευκαι­ρία να λυθεί το πρό­βλημα.

Ακο­λού­θως, το πρό­βλημα με τις εγκα­τα­στά­σεις στο παλιό νοσο­κο­μείο χρο­νί­ζει με συνέ­πεια να έχει μετα­τρα­πεί το μισό σε κέντρο χρηστών ναρ­κω­τι­κών ουσιών και το άλλο μισό, να αξιο­ποιεί­ται για να στε­γά­σει υπη­ρε­σίες. Θα βρεθεί η χρυσή τομή κάποτε για να ολο­κλη­ρω­θούν οι απα­ραί­τη­τες παρεμ­βά­σεις;

Είναι μια πραγ­μα­τι­κό­τητα αυτό που περι­γρά­φετε. Και το σημα­ντι­κό­τερο από όλα είναι ότι ποτέ το κτήριο του παλαιού Νοσο­κο­μείου δεν αντι­με­τω­πί­στηκε συνο­λικά. Ούτε όταν έγινε η μετε­γκα­τά­σταση το 2000 ούτε στα μετέ­πειτα βήματα που ακο­λού­θη­σαν. Έγινε και γίνεται ένας εκλε­κτι­κός δια­μοι­ρα­σμός των «ιματίων» του παλαιού νοσο­κο­μείου, οποιοσ­δή­ποτε δια­λέ­γει ένα κομμάτι που τον ενδια­φέ­ρει και το φτιά­χνει, με απο­τέ­λε­σμα να δημιουρ­γεί­ται ένας περί­γυ­ρος που στο μάτι μπορεί να φαντά­ζει ότι φτιά­χνο­νται πράγ­ματα αλλά στην πραγ­μα­τι­κό­τητα η καρδιά του κτηρίου να είναι σάπια και άρρωστη. Και μπορεί κανείς να πει, πάλι καλά που κάποια κτήρια φτιά­χνο­νται και συμφωνώ μαζί τους, όμως δεν μπορεί να κρυφτεί το γεγονός ότι το παλιό νοσο­κο­μείο παρα­μέ­νει μια πληγή που συνεχώς μεγα­λώ­νει.

Από ότι είμαι σε θέση να γνωρίζω, η σύμβαση παρα­χώ­ρη­σης με τον όρο αξιο­ποί­η­σης του χώρου λήγει το 2025. Από το Υπουρ­γείο Υγείας στο Δήμο Ρόδου. Μετά τη λήξη της σύμ­βα­σης κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει, πού θα απο­δο­θεί το υπό­λοιπο ακίνητο, ποια θα είναι η τύχη του. Επο­μέ­νως πρέπει άμεσα να ληφθεί απόφαση για το μέλλον του χώρου, να γίνει ξεκά­θαρο τι θα κάνει ο Δήμος της Ρόδου με το κεντρικό κτήριο, τι θα γίνει με τον ΟΚΑΝΑ και την λει­τουρ­γία του, τι θα γίνει με τους «ενοί­κους – κατα­λη­ψίες «του χώρου που έφτασαν και στο σημείο να χωρί­ζουν το κτήρια σε μικρά δια­με­ρί­σματα και να τα ενοι­κιά­ζουν σε χρήστες.

Είναι μια κατά­σταση που δεν προ­σά­πτει τιμή σε κανέναν, μια κατά­σταση που κατα­λήγω να σκέ­φτο­μαι ότι είναι βολική γιατί βρήκαμε μια τρύπα να κρύ­βουμε το πρό­βλημα. Και πάνω στο θέμα αυτό πρέπει να ληφθούν απο­φά­σεις. Στην επόμενη συνε­δρί­αση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου που θα γίνει με φυσική παρου­σία όλων, θα φέρω το θέμα προς συζή­τηση και λήψη απο­φά­σεων και πιστεύω όλοι να κατα­νο­ή­σουν και να συμ­φω­νή­σουν σε μια κοινή γραμμή για την επίλυση του θέματος. Ο χώρος πρέπει να πάρει τη μορφή που αρμόζει και πρέπει να γίνει σύντομα.

Παράλ­ληλα με πολλή μεγάλη προσοχή θα πρέπει να κοι­τά­ξουμε το πρό­βλημα των άτυπων και αυθαί­ρε­των δομών που σιγά σιγά ανα­πτύσ­σο­νται, εκμε­ταλ­λευό­με­νοι την απραξία και την αδυ­να­μία των αρμό­διων φορέων. Και ανα­φέ­ρο­μαι συγκε­κρι­μένα για την άτυπη δομή στα Σφαγεία. Μια εν δυνάμει υγειο­νο­μική και κοι­νω­νική «βόμβα» που απειλεί τον ιστό και τη δομή της κοι­νω­νίας, δεν περι­ποιεί τιμή σε κανένα και είναι εστία πλεί­στων όσων προ­βλη­μά­των. Πριν δύο ημέρες επι­σκέ­φθηκα τη δομή και δια­πί­στωσα ότι βρί­σκε­ται σε εξέλιξη η δημιουρ­γία ενός νέου καταυ­λι­σμού «τύπου Κορα­κό­νε­ρου» με ανε­ξέ­λεγ­κτη ανέ­γερση παρα­πηγ­μά­των, κατά­ληψη χώρων, ανε­ξέ­λεγ­κτη είσοδο, έξοδο και παρα­μονή ατόμων με αμφί­βολα στοι­χεία νομι­μό­τη­τας και με συνεχή ροή ατόμων από άλλα νησιά. Άτομα και οικο­γέ­νειες παρα­μέ­νουν εκεί παρα­πάνω από ένα χρόνο, άνδρες – γυναίκες- παιδιά σε ένα ακα­τάλ­ληλο και δυνη­τικά μολυ­σμα­τικό χώρο, χωρίς να υπάρχει έστω και υπο­τυ­πώ­δες χρο­νο­διά­γραμμα απο­χώ­ρη­σης. Συνε­χείς αντε­γκλή­σεις, δια­πλη­κτι­σμοί και επει­σό­δια με τραυ­μα­τίες και καθε­στώς εκβια­σμών και απειλών. Είναι ΑΜΕΣΗ και ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ανάγκη η μετα­φορά όλων όσων δια­βιούν παρά­νομα στη δομή αυτή, το κλεί­σιμο αυτής της ντροπής και η μετά­βαση αυτών των ανθρώ­πων σε οργα­νω­μέ­νες δομές και υπη­ρε­σίες. Είναι θέμα που βαρύνει απο­κλει­στικά την Υπη­ρε­σία Ασύλου, τη Διεθνή Αμνη­στία και όλους τους φορείς και Υπουρ­γεία που έχουν την ευθύνη δια­χεί­ρι­σης και απο­μά­κρυν­σης αυτών των ανθρώ­πων. Και ελπίζω να μην κατη­γο­ρηθώ για ρατσι­στι­κές ή άλλες δια­θέ­σεις, αλλά ρατσι­στικό και μερο­λη­πτικό είναι να δέχεσαι να ισχύουν τέτοιες συν­θή­κες παρα­νο­μίας και ανομίας, συν­θή­κες ανθυ­γιει­νής δια­μο­νής και υπό­θαλ­ψης ενός δυνη­τι­κού παρα­βα­τι­κού περι­βάλ­λο­ντος.

Τελειώ­νο­ντας και αφού σας ευχα­ρι­στήσω για την ευκαι­ρία που μου δίνετε να πλη­ρο­φο­ρήσω και να επι­κοι­νω­νήσω με τους συν­δη­μό­τες μας, θα πρέπει να σας πω ότι το έργο που ανα­λά­βαμε δεν είναι καθόλου εύκολο. Πρέπει να ξεπε­ρά­σουμε δυσκο­λίες και νοο­τρο­πίες, να εφαρ­μό­σουμε ένα νέο μοντέλο διοί­κη­σης και δια­χεί­ρι­σης που θα δια­κρί­νε­ται για λιγό­τερη γρα­φειο­κρα­τία, ευε­λι­ξία, τόλμη και πρό­βλεψη. Κλεί­νο­ντας ένα χρόνο από την εκλογή μας, πρέπει ατομικά και συλ­λο­γικά σαν παρά­ταξη να κάνουμε έναν απο­λο­γι­σμό, να αξιο­ποι­ή­σουμε και να μεγι­στο­ποι­ή­σουμε τις καλές πρα­κτι­κές που επι­τύ­χαμε, να σκε­φτούμε και να διορ­θώ­σουμε τα όποια λάθη, πού αν έγιναν και πώς έγιναν, να είμαστε σε επαφή και σε συνερ­γα­σία με όλους τους δημότες, άσχετα αν μας ψήφισαν ή όχι, γιατί σε αυτούς στο τέλος θα απο­λο­γη­θούμε και από αυτούς θα απαι­τή­σουμε να μετου­σιώ­σουν σε στήριξη και δύναμη συμπα­ρά­τα­ξης τα καλά που κάναμε.