Την πολιτική μνήμη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη τίμησε η Βουλή

Στην πα­ρου­σία και το έργο του κατά τις έξι δε­κα­ε­τί­ες πο­λι­τι­κού βίου ανα­φέρ­θη­καν ο Πρω­θυ­πουρ­γός, ο Πρό­ε­δρος της Βου­λής και ο πρό­ε­δρος της ΝΔ κατά το πο­λι­τι­κό μνη­μό­συ­νο του Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κη το οποίο τε­λέ­στη­κε σε ει­δι­κή συ­νε­δρί­α­ση στο Κοι­νο­βού­λιο

Στην μακρά πο­λι­τι­κή δια­δρο­μή του Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κη και σε αυτά που απο­τε­λού­σαν κοινό έδα­φος με τις άλλες πα­ρα­τά­ξεις, ανα­φέρ­θη­καν οι πο­λι­τι­κοί αρ­χη­γοί και ο Πρό­ε­δρος της Βου­λής κατά το πο­λι­τι­κό μνη­μό­συ­νο για τον εκλι­πό­ντα πρώην πρω­θυ­πουρ­γό το οποίο τε­λέ­στη­κε στη Βουλή.

Τολ­μη­ρό πο­λι­τι­κό που άφησε έντο­νο προ­σω­πι­κό στίγ­μα στη με­τα­πο­λι­τευ­τι­κή ιστο­ρία της χώρας και ανέ­λα­βε πλή­ρως την ευ­θύ­νη όλων των πο­λι­τι­κών του επι­λο­γών, ακόμα και των πιο δύ­σκο­λων, χα­ρα­κτή­ρι­σε τον Κων­στα­ντί­νο Μη­τσο­τά­κη ο Αλέ­ξης Τσί­πρας.

Δεν ήταν ποτέ δέ­σμιος των εμ­φυ­λιο­πο­λε­μι­κών φο­βιών και προ­κα­τα­λή­ψε­ων και για την Αρι­στε­ρά ήταν πάντα ένας σο­βα­ρός και υπο­λο­γί­σι­μος πο­λι­τι­κός αντί­πα­λος, τό­νι­σε ακόμη o Πρω­θυ­πουρ­γός.

«Για την Αρι­στε­ρά υπήρ­ξε πάντα ένας πο­λι­τι­κός αντί­πα­λος, οφεί­λου­με, ωστό­σο, να του ανα­γνω­ρί­σου­με ότι κατά την πε­ρί­ο­δο της δι­κτα­το­ρί­ας δρα­στη­ριο­ποι­ή­θη­κε ενερ­γά για την κα­ταγ­γε­λία και τη διε­θνή απο­μό­νω­ση του κα­θε­στώ­τος των συ­νταγ­μα­ταρ­χών. Και στο πλαί­σιο αυτό, ανα­γνω­ρί­στη­κε ακόμα και από ηγε­τι­κά στε­λέ­χη της Αρι­στε­ράς, ως άν­θρω­πος απαλ­λαγ­μέ­νος από εμ­φυ­λια­κές φο­βί­ες και προ­κα­τα­λή­ψεις, άμε­σος, ανοι­χτό­μυα­λος και ανοι­χτός στο διά­λο­γο.

» Πρό­κει­ται για χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά που μπο­ρεί σή­με­ρα να τα θε­ω­ρού­με συ­νή­θη, αλλά ιδιαί­τε­ρα εκεί­νη την εποχή, με δε­δο­μέ­νο το κλίμα της επο­χής, δεν ήταν δε­δο­μέ­νο».

O Κων­στα­ντί­νος Μη­τσο­τά­κης, είπε ακόμη ο Πρω­θυ­πουρ­γός, υπήρ­ξε συ­νε­πής σε αυτή τη στάση και «ως αρ­χη­γός της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας ανα­γνώ­ρι­σε την ανά­γκη να απαλ­λα­γεί η πα­ρά­τα­ξή του από κα­τά­λοι­πα μι­σαλ­λο­δο­ξί­ας και να ανα­προ­σα­να­το­λί­σει το κόμμα του, ως κόμμα εθνι­κού ακρο­α­τη­ρί­ου πέρα και πάνω από δι­χα­στι­κές δια­χω­ρι­στι­κές γραμ­μές του πα­ρελ­θό­ντος».

Όπως επι­σή­μα­νε ο κ. Τσί­πρας, αυτή η πο­λι­τι­κή επι­λο­γή, ανε­ξάρ­τη­τα από τις όποιες πο­λι­τι­κές δια­φω­νί­ες, «πρέ­πει να ανα­γνω­ρι­στεί ως μια ση­μα­ντι­κή και θε­τι­κή συ­νει­σφο­ρά στην εδραί­ω­ση, στην εμπέ­δω­ση της δη­μο­κρα­τί­ας στον τόπο μας».

Σχε­τι­κά με την κυ­βερ­νη­τι­κή συ­νερ­γα­σία της ΝΔ και του Συ­να­σπι­σμού το κα­λο­καί­ρι του 1989, κατά τον κ. Τσί­πρα, «οφεί­λου­με να απο­δε­χτού­με, ανε­ξάρ­τη­τα από την ιστο­ρι­κή απο­τί­μη­ση της επι­λο­γής αυτής, ότι το ευ­ρύ­τε­ρο πλαί­σιο αυτής της συ­νερ­γα­σί­ας προ­ϋ­πέ­θε­τε την ορι­στι­κή υπέρ­βα­ση των όποιων εμ­φυ­λιο­πο­λε­μι­κών δι­χα­στι­κών προ­κα­τα­λή­ψε­ων».

Για την εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή του εκλι­πό­ντα πρώην πρω­θυ­πουρ­γού, πα­ρα­τή­ρη­σε ότι πρέ­πει να πι­στω­θεί με τους «χα­μη­λούς και προ­σε­κτι­κούς τό­νους στο πεδίο της εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής, σε μια πε­ρί­ο­δο που η έξαρ­ση της εθνι­κι­στι­κής ρη­το­ρι­κής απει­λού­σε με απο­στα­θε­ρο­ποί­η­ση τη γει­το­νιά μας».

Κλεί­νο­ντας την ομι­λία, ση­μεί­ω­σε ότι «θα θυ­μό­μα­στε τον Κων­στα­ντί­νο Μη­τσο­τά­κη ως έναν πολύ ικανό πο­λι­τι­κό αντί­πα­λο της Αρι­στε­ράς, αλλά, ταυ­τό­χρο­να, και ως έναν ατα­λά­ντευ­το υπε­ρα­σπι­στή της δη­μο­κρα­τί­ας και του κοι­νο­βου­λευ­τι­σμού. Ως έναν τολ­μη­ρό πο­λι­τι­κό που δεν δί­στα­σε να ανα­λά­βει πολλά πο­λι­τι­κά ρίσκα στον πο­λι­τι­κό του βίο. Θα τον θυ­μό­μα­στε ως έναν εξαι­ρε­τι­κό κοι­νο­βου­λευ­τι­κό άνδρα και κοι­νο­βου­λευ­τι­κό ρή­το­ρα και κοι­νο­βου­λευ­τι­κό εν γένει. Ως ένα ση­μα­ντι­κό ηγέτη της πα­ρά­τα­ξής του που παρά τη με­γά­λη έντα­ση της επο­χής απέ­φυ­γε συ­στη­μα­τι­κά να υιο­θε­τή­σει τη μι­σαλ­λο­δο­ξία ως ερ­γα­λείο για την προ­ώ­θη­ση του πο­λι­τι­κού του σχε­δια­σμού. Και νο­μί­ζω ότι αυτό απο­τε­λεί μια σο­βα­ρή και αξιο­μνη­μό­νευ­τη πα­ρα­κα­τα­θή­κη. Όχι μόνο για την πα­ρά­τα­ξη του, αλλά για τη Δη­μο­κρα­τία, το πο­λι­τι­κό μας σύ­στη­μα και για τον πο­λι­τι­κό πο­λι­τι­σμό στη χώρα μας».

Μη­τσο­τά­κης: «Επι­δί­ω­ξε και πέ­τυ­χε τον σε­βα­σμό»

Ο Κων­στα­ντί­νος Μη­τσο­τά­κης στη μακρά του πο­λι­τι­κή πο­ρεία πο­ρεύ­τη­κε με γνώ­μο­να την αλή­θεια και τις αρχές του, τό­νι­σε ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης, στην ανα­φο­ρά στον πρό­σφα­τα εκλι­πό­ντα πα­τέ­ρα του.

Ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός δεν επι­δί­ω­ξε τόσο τη δη­μο­φι­λία όσο τον σε­βα­σμό, και το πέ­τυ­χε.

«Ο χρό­νος είναι από­λυ­τος κρι­τής. Δεν έψα­χνε το χει­ρο­κρό­τη­μα. Ήθελε όμως την ανα­γνώ­ρι­ση. Επε­δί­ω­κε πάντα τη σύν­θε­ση και τη με­τριο­πά­θεια. Πί­στευε πως το να κο­λα­κεύ­εις την κοινή γνώμη δεν ση­μαί­νει πως ηγεί­σαι. Ηγέ­της είναι αυτός που βλέ­πει μα­κριά, που δια­κρί­νει το ου­σιώ­δες και κρί­σι­μο» είπε ο πρό­ε­δρος της ΝΔ και θύ­μι­σε μια δή­λω­ση του Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κη, που συ­νό­ψι­ζε την μακρά πο­λι­τι­κή του στα­διο­δρο­μία: «Ξε­κί­νη­σα φι­λε­λεύ­θε­ρος και τερ­μα­τί­ζω φι­λε­λεύ­θε­ρος».

Ανα­φέρ­θη­κε ακόμη στην τα­κτι­κή του πα­ρου­σία στην Βουλή και το πώς άκου­γε όλους τους ομι­λη­τές, πράγ­μα που ήταν εξάλ­λου και η συμ­βο­λή τους στους νε­ό­τε­ρους.

Πρό­σθε­σε ότι στην πο­λι­τι­κή του δια­δρο­μή αντι­με­τώ­πι­σε με­γά­λες δυ­σκο­λί­ες: «Πολ­λοί θα είχαν γο­να­τί­σει. Ο ίδιος όμως είχε μέσα του ένα μέ­ταλ­λο. Οδή­γη­σε τη ΝΔ σε 3 συ­νε­χό­με­νες εκλο­γι­κές νίκες με 47%. Χωρίς να λαϊ­κί­σει και χωρίς να ανα­λά­βει δε­σμεύ­εις που ήξερε πως δεν μπο­ρού­σε να τη­ρή­σει. Αντι­με­τώ­πι­σε με­γά­λες δυ­σκο­λί­ες, υπέ­στη την πο­λι­τι­κή δυ­σφή­μι­ση του αυ­ρια­νι­σμού. Το αι­σθη­τή­ριό του ήταν πάντα να αντι­στα­θεί και όχι να τρο­φο­δο­τή­σει την έντα­ση».

Η κο­ρυ­φαία κοι­νο­βου­λευ­τι­κή στιγ­μή του πρώην πρω­θυ­πουρ­γού ήταν, όπως υπο­γράμ­μι­σε ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης, η σύ­ντο­μη ομι­λία του για τη δο­λο­φο­νία του Παύ­λου Μπα­κο­γιάν­νη τον Σε­πτέμ­βριο του 1989.

Σε ό,τι αφορά την πρω­θυ­πουρ­γι­κή θη­τεία του Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κη, ο πρό­ε­δρος της ΝΔ στά­θη­κε σε τρία ση­μα­ντι­κά επι­τεύγ­μα­τα, όπως τα χα­ρα­κτή­ρι­σε, την απο­κα­τά­στα­ση της δη­μο­σιο­νο­μι­κής ισορ­ρο­πί­ας, την προ­ώ­θη­ση με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων και τη βελ­τί­ω­ση της ει­κό­νας της Ελ­λά­δας στο εξω­τε­ρι­κό. Εκανε ακόμη λόγο για την δη­μιουρ­γία πλε­ο­να­σμά­των και τη μεί­ω­ση του πλη­θω­ρι­σμού, «χωρίς να βου­λιά­ξει η οι­κο­νο­μία στην ύφεση».

Όπως τό­νι­σε ακόμη, «όλα τα με­γά­λα έργα, από το μετρό, το “Ελευ­θέ­ριος Βε­νι­ζέ­λος”, την Εγνα­τία μέχρι Ατ­τι­κή Οδό, όλα αυτά δρο­μο­λο­γή­θη­καν από την κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη.

» Η με­ταρ­ρύθ­μι­ση στο Ασφα­λι­στι­κό τού έδωσε 20 χρό­νια ζωής. Η κοι­νω­νία δεν ήταν τότε έτοι­μη. Το έδα­φος όμως ορ­γώ­θη­κε και πολ­λές από τις πο­λι­τι­κές του Μη­τσο­τά­κη συ­νε­χί­στη­καν» είπε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Τέλος, σε ό,τι αφορά την εξω­τε­ρι­κή του πο­λι­τι­κή, ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης ανα­φε­ρό­με­νος στον πα­τέ­ρα του έδωσε ιδιαί­τε­ρη έμ­φα­ση στο ρόλο του στη βελ­τί­ω­ση των ελ­λη­νο­τουρ­κι­κών σχέ­σε­ων.

Βού­τσης: «Απο­χαι­ρε­τού­με έναν με­γά­λο της πο­λι­τι­κής»

Η Βουλή «απο­χαι­ρε­τά έναν από τους με­γά­λους πο­λι­τι­κούς της με­τα­πο­λε­μι­κής, αλλά και της με­τα­πο­λι­τευ­τι­κής πε­ριό­δου της πο­λι­τι­κής μας ζωής», υπο­γράμ­μι­σε στην πα­ρέμ­βα­σή του ο Πρό­ε­δρος της Βου­λής Νίκος Βού­τσης.

«Πα­ροι­μιώ­δης και κοινά ανα­γνω­ρι­σμέ­νος, είναι τόσο ο ήρε­μος χα­ρα­κτή­ρας εν μέσω ακόμα και σκλη­ρών αντι­πα­ρα­θέ­σε­ων, όσο και ο σε­βα­σμός στην κοι­νο­βου­λευ­τι­κή δια­δι­κα­σία και βέ­βαια η ρη­το­ρι­κή του δει­νό­τη­τα», πρό­σθε­σε.

«Ως πο­λι­τι­κή και κοι­νο­βου­λευ­τι­κή προ­σω­πι­κό­τη­τα άφησε έντο­νο το απο­τύ­πω­μά του στη δη­μό­σια ζωή, όχι μόνο με την ενερ­γό πα­ρου­σία του σε κρί­σι­μες πε­ριό­δους της χώ­ρους αλλά και με το απα­ρά­μιλ­λο πάθος που τον χα­ρα­κτή­ρι­ζε.

» Ως πρω­θυ­πουρ­γός, παρά το σύ­ντο­μο της θη­τεί­ας του έδωσε το δικό του ξε­χω­ρι­στό πο­λι­τι­κό αφή­γη­μα στη δια­κυ­βέρ­νη­ση του τόπου, προ­κα­λώ­ντας ισχυ­ρές αντι­πα­λό­τη­τες στο κοι­νω­νι­κό πεδίο και την πο­λι­τι­κή ζωή αλλά αφή­νο­ντας και πα­ρα­κα­τα­θή­κες που μέχρι σή­με­ρα λει­τουρ­γούν ως στοι­χεία ταυ­τό­τη­τας για την πο­λι­τι­κή πα­ρά­τα­ξη την οποία υπη­ρέ­τη­σε και ως πρό­ε­δρος μετά την με­τα­πο­λί­τευ­ση» ση­μεί­ω­σε ο κ. Βού­τσης, ο οποί­ος έκανε ανα­φο­ρά στην «με­γά­λη και δε­μέ­νη οι­κο­γέ­νεια» που άφησε ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός.

Κου­τσού­μπας: «Συ­νέ­βα­λε στον αστι­κό πο­λι­τι­κό κόσμο»

Ο Κων­στα­ντί­νος Μη­τσο­τά­κης «αναμ­φί­βο­λα απο­τέ­λε­σε έναν από τους ση­μα­ντι­κό­τε­ρους εκ­προ­σώ­πους του ελ­λη­νι­κού αστι­κού πο­λι­τι­κού κό­σμου», είπε στην πα­ρέμ­βα­σή του ο γε­νι­κός γραμ­μα­τέ­ας της ΚΕ του ΚΚΕ, Δη­μή­τρης Κου­τσού­μπας.

Υπεν­θύ­μι­σε ότι ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γό «στα χρό­νια της Κα­το­χής υπήρ­ξε στέ­λε­χος της Εθνι­κής Ορ­γά­νω­σης Κρή­της η οποία βρι­σκό­ταν σε στενή συ­νερ­γα­σία με το Βρε­τα­νι­κό Στρα­τη­γείο Μέσης Ανα­το­λής.

» Με τη δράση του, πρω­το­βου­λί­ες του και πρα­κτι­κές ενέρ­γειές του, συ­νέ­βα­λε ώστε να απο­κα­τα­στα­θεί η κλο­νι­σμέ­νη αστι­κή εξου­σία εξαι­τί­ας και της στά­σης της τότε ηγε­σί­ας της κατά τη διάρ­κεια της Κα­το­χής και αμέ­σως μετά την απο­χώ­ρη­ση των γερ­μα­νι­κών στρα­τευ­μά­των, αλλά και εξαι­τί­ας της δρά­σης και της με­γά­λης επιρ­ρο­ής μέσα στον λαό της ΕΑ­Μι­κής Εθνι­κής Αντί­στα­σης», προ­σέ­θε­σε.

Γεν­νη­μα­τά: «Υψηλό πο­λι­τι­κό ανά­στη­μα, να μην ξε­χνά­με τις συ­γκρού­σεις»

«Οσο και αν συμ­φω­νεί ή δια­φω­νεί κα­νείς με τις πο­λι­τι­κές επι­λο­γές του, δεν μπο­ρεί παρά να πα­ρα­δε­χθεί το υψηλό πο­λι­τι­κό ανά­στη­μα, τη ση­μα­ντι­κή πα­ρου­σία στη Βουλή και την απο­φα­σι­στι­κό­τη­τά στη δια­χεί­ρι­ση στα δη­μό­σια πράγ­μα­τα», υπο­γράμ­μι­σε η πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τι­κής Συ­μπα­ρά­τα­ξης Φώφη Γεν­νη­μα­τά.

Επι­σή­μα­νε, ωστό­σο, «η δική μας πα­ρά­τα­ξη, το ΠΑΣΟΚ του Αν­δρέα Πα­παν­δρέ­ου, βρε­θή­κα­με απέ­να­ντι στις κυ­βερ­νη­τι­κές επι­λο­γές του Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κη.

» Αντι­τα­χθή­κα­με στη λο­γι­κή της βί­αι­ης προ­σαρ­μο­γής της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας και της κοι­νω­νί­ας, στα κε­λεύ­σμα­τα των πιο συ­ντη­ρη­τι­κών επι­λο­γών της νέας πα­γκό­σμιας οι­κο­νο­μι­κής τάξης πραγ­μά­των. Αντι­τα­χθή­κα­με στην επι­κρά­τη­ση της αδιέ­ξο­δης λο­γι­κής της διαρ­κούς λι­τό­τη­τας, της πλή­ρους απου­σί­ας της εγ­γυ­η­τι­κής κρα­τι­κής πα­ρέμ­βα­σης στην αγορά, στην υπο­χώ­ρη­ση και απο­διορ­γά­νω­ση του Κοι­νω­νι­κού Κρά­τους».

Λε­βέ­ντης: «Κα­τα­γρά­φη­κε στους σπου­δαί­ους της πο­λι­τι­κής»

Ηταν «χα­ρι­σμα­τι­κός και αμ­φι­λε­γό­με­νη προ­σω­πι­κό­τη­τα», είπε για τον Κων­στα­ντί­νο Μη­τσο­τά­κη ο πρό­ε­δρος της Ένω­σης Κε­ντρώ­ων Βα­σί­λης Λε­βέ­ντης.

Του ανα­γνώ­ρι­σε ως «με­γά­λο επί­τευγ­μα συ­ναί­νε­σης τη συ­γκρό­τη­ση κυ­βέρ­νη­σης το 1989 με Φλω­ρά­κη και Κύρκο», από το οποίο, όπως είπε, «εμείς πρέ­πει να δι­δα­χθού­με», ενώ ανα­φέρ­θη­κε ιδιαί­τε­ρα στη συμ­βο­λή του για την ίδρυ­ση της Ένω­σης Κέ­ντρου αλλά και στο «ιστο­ρι­κό λάθος να ρίξει το 1965 με απο­στα­σία την κυ­βέρ­νη­ση».

Θε­ο­δω­ρά­κης: «Ηταν πάντα “ο ψηλός”»

«Ο θά­να­τος του Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κη παίρ­νει μαζί του μια ολό­κλη­ρη εποχή, αυτή των πο­λι­τι­κών που με­γά­λω­σαν μέσα σε πο­λέ­μους και δι­κτα­το­ρί­ες», τό­νι­σε ο επι­κε­φα­λής του Πο­τα­μιού Σταύ­ρος Θε­ο­δω­ρά­κης.

«Επι­ζη­τού­σε τον αντί­λο­γο, όπως αγα­πού­σε και τις συμ­βου­λές. Ει­δι­κά στους Χα­νιώ­τες, τους οποί­ους κατά μία έν­νοια θε­ω­ρού­σε όλους παι­διά του», ση­μεί­ω­σε και τον απο­κά­λε­σε και πάλι «ψηλό». «Στην αργκό των Χα­νί­ων, στην αργκό της Κρή­της, ο Μη­τσο­τά­κης ήταν πάντα “ο ψηλός”», εξή­γη­σε.

Καμ­μέ­νος: «Είχε εχθρούς που τον πο­λέ­μη­σαν»

Στην πε­ρί­ο­δο της κυ­βερ­νη­τι­κής θη­τεί­ας του Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κη ανα­φέρ­θη­κε ο πρό­ε­δρος των Ανε­ξαρ­τή­των Ελ­λή­νων Πάνος Καμ­μέ­νος.

«Είχε αντι­πά­λους που σε­βό­ταν -και αντί­πα­λοί του ήταν η Αρι­στε­ρά- αλλά είχε και εχθρούς που τον πο­λέ­μη­σαν, χωρίς να σέ­βο­νται την πο­λι­τι­κή ηθική, ακόμα και τους κα­νό­νες της δη­μο­κρα­τί­ας και της δι­καιο­σύ­νης».

Οπως είπε, τον Κων­στα­ντί­νο Μη­τσο­τά­κη «πο­λέ­μη­σε σκλη­ρά το σύ­στη­μα του ΠΑΣΟΚ του ’81-’89» και τον πο­λέ­μη­σαν «τα σκλη­ρά συμ­φέ­ρο­ντα με τα οποία συ­γκρού­στη­κε», ενώ «τέλος, τον ανέ­τρε­ψαν μέσα από το δικό του κόμμα, άν­θρω­ποι τους οποί­ους ανέ­δει­ξε στην πο­λι­τι­κή».

protagon.gr