Στο όριο της φτώχειας με 60 ώρες εργασίας

Πάνω από 60 ώρες πρέπει να εργά­ζο­νται οι Ελληνες που αμεί­βο­νται με τον κατώ­τατο μισθό προ­κει­μέ­νου η οικο­γέ­νειά τους να ζει πάνω από το όριο της φτώ­χειας, σύμφωνα με μελέτη του ΟΟΣΑ για τον κατώ­τατο μισθό και το πώς αυτός δια­μορ­φώ­θηκε στις χώρες-μέλη του κατά τη διάρ­κεια της κρίσης. Η μελέτη έρχεται σε μια περίοδο που το ζήτημα του κατώ­τα­του μισθού, το πώς αυτός δια­μορ­φώ­νε­ται και κυρίως το πόσο απο­τε­λε­σμα­τι­κός είναι σε σχέση με τις υπό­λοι­πες επι­βα­ρύν­σεις στους εργα­ζο­μέ­νους, όπως π.χ. οι φορο­λο­γι­κές, απο­τε­λεί θέμα δια­βου­λεύ­σεων σε πολλές χώρες. Ιδιαί­τερα δε στην Ελλάδα, που η κυβέρ­νηση επι­διώ­κει τη στα­διακή αύξηση του κατώ­τα­του μισθού με νομο­θε­τική πρω­το­βου­λία, η οποία βέβαια προ­κα­λεί έντονες αντι­δρά­σεις από τους δανει­στές, στο πλαίσιο των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων με τους θεσμούς.

Η μελέτη του ΟΟΣΑ περιέ­χει συγκρί­σεις για το ελά­χι­στο επίπεδο των μισθών μεταξύ των χωρών, καθώς και του δια­φο­ρε­τι­κού φόρου και των εισφο­ρών που κατα­βάλ­λο­νται από τους εργο­δό­τες και τους εργα­ζο­μέ­νους. Επι­ση­μαί­νει δε την ανάγκη για τις κυβερ­νή­σεις να συντο­νί­σουν τους κατώ­τα­τους μισθούς με άλλες πολι­τι­κές, ιδιαί­τερα αυτές των φόρων και των παροχών, αλλά και την ανα­γκαιό­τητα τακτι­κής ανα­προ­σαρ­μο­γής τους, υπό το φως και το βάρος των οικο­νο­μι­κών εξε­λί­ξεων και των αλλαγών στην αγορά εργα­σίας.

Από τη σύγκριση στα επίπεδα των κατώ­τα­των μισθών, σε σχέση με τον μέσο μισθό, δια­πι­στώ­νει κανείς ότι η Ελλάδα -με το 45%- βρί­σκε­ται πιο κοντά στις χώρες με τα χαμη­λό­τερα ποσοστά (που κυμαί­νο­νται μεταξύ 35% και 40%) όπως είναι οι Τσεχία, Μεξικό, Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες, Εσθονία και Ιαπωνία. Ανω του 60% του μέσου μισθού ανέρ­χε­ται ο κατώ­τα­τος μισθός μετά την κρίση (2013) στη Σλο­βε­νία, τη Γαλλία, τη Χιλή και την Τουρκία. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, αυτό μετα­φρά­ζε­ται σε καθαρές απο­δο­χές κάτω των τριών δολα­ρίων ανά ώρα στο Μεξικό, τη Λετ­το­νία, τη Χιλή και την Εσθονία, την Ουγ­γα­ρία και την Τσεχική Δημο­κρα­τία, σε πάνω από εννέα δολάρια στο Λου­ξεμ­βούργο και την Αυστρα­λία.

Η μελέτη εξε­τά­ζει επίσης τα εισο­δή­ματα που μια δουλειά με τον κατώ­τατο μισθό προ­σφέ­ρει σε μια οικο­γέ­νεια μετά τον συνυ­πο­λο­γι­σμό των φορο­λο­γι­κών επι­βα­ρύν­σεων, αλλά και των κοι­νω­νι­κών μετα­βι­βά­σεων. Σύμφωνα με τον οργα­νι­σμό, υπάρ­χουν χώρες στις οποίες οι μισθω­τοί με πλήρη απα­σχό­ληση που αμεί­βο­νται με τον κατώ­τατο μισθό, ακόμη κι αν εργά­ζο­νται πολλές ώρες, δεν μπορούν να ξεφύ­γουν από τη φτώχεια. Ανα­λυ­τικά, στην Ελλάδα, ένας μισθω­τός σε μονο­γο­νεϊκή οικο­γέ­νεια με δύο παιδιά ή ένας εργα­ζό­με­νος σε οικο­γέ­νεια με δύο παιδιά, που αμεί­βε­ται με τον κατώ­τατο μισθό, πρέπει να δου­λεύει από 60 έως και 70 ώρες την εβδο­μάδα προ­κει­μέ­νου η οικο­γέ­νειά του να μη βρί­σκε­ται στο κατώφλι της φτώ­χειας. Πρό­κει­ται για μη ρεα­λι­στικά ωράρια, σημειώ­νει η μελέτη, για να κατα­λή­ξει ότι αυτό συμ­βαί­νει στην πλειο­νό­τητα των χωρών, στην περί­πτωση που εργά­ζε­ται μόνο το ένα μέλος της οικο­γέ­νειας. Υπάρ­χουν βέβαια και χώρες, όπως η Ιαπωνία, η Αυστρα­λία, η Ιρλαν­δία και το Ηνωμένο Βασί­λειο, που οι απαι­τού­με­νες ώρες εργα­σίας ανά εβδο­μάδα είναι οι μισές από αυτές που χρειά­ζο­νται στην Ελλάδα.

Από τη συγκρι­τική μελέτη του ΟΟΣΑ δια­πι­στώ­νε­ται επίσης ότι στη χώρα μας η διά­κριση μεταξύ νέων και μεγα­λύ­τε­ρων σε ηλικία εργα­ζο­μέ­νων, ανα­φο­ρικά με τον κατώ­τατο μισθό, δεν είναι τυχαία, καθώς εφαρ­μό­ζε­ται στις περισ­σό­τε­ρες χώρες που έχουν θεσμο­θε­τή­σει τον κατώ­τατο μισθό. Βέβαια, η Ελλάδα είναι η μονα­δική χώρα που η διά­κριση αφορά νέους ηλικίας έως 25 ετών. Στις υπό­λοι­πες χώρες, χαμη­λό­τε­ρους κατώ­τα­τους μισθούς λαμ­βά­νουν οι νέοι ηλικίας έως 23 ετών στην Ολλαν­δία, έως 22 ετών στη Σλο­βα­κία και έως 18 ετών σε άλλες, όπως η Ιρλαν­δία, το Λου­ξεμ­βούργο ή η Πορ­το­γα­λία. Μάλιστα, στη Λετ­το­νία ο κατώ­τα­τος μισθός, που δεν ξεπερνά τα 200 δολάρια, είναι μεγα­λύ­τε­ρος στους νέους έως 18 ετών.

Καθη­με­ρινή