O Στέλιος Kυμπουρόπουλος αποτελεί τη μεγαλύτερη έκπληξη των φετινών ευρωεκλογών!

Υπο­ψή­φιος ευρω­βου­λευ­τής. Πώς απο­φα­σί­σατε μια τέτοια υπο­ψη­φιό­τητα;

Όλα ξεκι­νούν από την προ­σπά­θεια να βάλουμε το πλαίσιο της πολι­τι­κής συζή­τη­σης το θέμα της «ανε­ξάρ­τη­της δια­βί­ω­σης». Στην προ­σπά­θεια μας αυτή, συνα­ντη­θή­καμε με τα περισ­σό­τερα πολι­τικά κόμματα, στην Νέα Δημο­κρα­τία όμως με τον ίδιο τον πρόεδρο, κ. Κυριάκο Μητσο­τάκη, βρήκα την καλύ­τερη γνώση, ουσια­στική ενη­μέ­ρωση για τις ευρω­παϊ­κές καλές πρα­κτι­κές στο ζήτημα της πρό­σβα­σης και του θεσμού του συνοδού-βοηθού. Κάναμε μια πολύ ουσια­στική κου­βέ­ντα που εντέλει δεν περιο­ρί­στηκε στα ζητή­ματα τα δικά μας αλλά μιλή­σαμε και για τα ζητή­ματα των νέων επι­στη­μό­νων, την φυγή των νέων στο εξω­τε­ρικό, τις προ­ο­πτι­κές για την επόμενη μέρα της Ελλάδας μας. Όλα αυτά δημιούρ­γη­σαν ένα θετικό κλίμα. Μια προ­διά­θεση θετική. Συνα­ντη­θή­καμε μετά πολλές φορές έξω από την Πει­ραιώς. Και μετά ήρθε και η πρόταση….Ενθου­σιά­στηκα! Και τώρα, φτερά στα πόδια, που λέμε!

Είστε η χαρα­κτη­ρι­στική περί­πτωση δύναμης και θέλησης. Μέσα από την πολι­τική σας ενα­σχό­ληση πιστεύ­ετε ότι θα περά­σετε τα μηνύ­ματα που θέλετε στην κοι­νω­νία;

Δεν είμαι κάτι ιδιαί­τερο, είμαι απλώς ο Στέλιος που έτυχε σε εμένα να πάσχω από μυϊκή ατροφία. Από εκεί και πέρα, έκανα την προ­σπά­θεια μου κανο­νικά, ως παιδί, μαθητής, φοι­τη­τής και σήμερα γιατρός. Μπαίνω στην δια­δι­κα­σία των ευρω­ε­κλο­γών γιατί πιστεύω πως οι κοι­νω­νίες δεν απο­τε­λού­νται από ανθρώ­πους που περ­πα­τούν μόνο αλλά απο­τε­λεί­ται από ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. Με την παρου­σία μου θέλω να βάλω στο ευρω­παϊκό τραπέζι ζητή­ματα πρό­σβα­σης, το θέμα της ανε­ξάρ­τη­της δια­βί­ω­σης και το θέμα του θεσμού του συνοδού αλλά ως ισότιμο μέλος της κοι­νω­νίας μας, θέλω να μιλήσω και για αυτά που απα­σχο­λούν κάθε νέο άνθρωπο, κάθε νέο εργα­ζό­μενο. Την έλλειψη προ­ο­πτι­κών, τις ελπίδες που χάνο­νται, την φυγή των νέων στο εξω­τε­ρικό αλλά και να μιλήσω για εκεί­νους που μένουν πίσω και παλεύ­ουν. Για τον Πολι­τι­σμό, που απο­τε­λεί για μας συνώ­νυμο της Ελλη­νι­κής Παι­δείας. Και φυσικά, για τη δημόσια υγεία και την Ψυχική Υγεία, που τα τελευ­ταία χρόνια την βιώνω καθη­με­ρινά ως ψυχί­α­τρος και δια­πι­στώνω κενά και σημα­ντι­κές υστε­ρή­σεις.

Πώς σας αντι­με­τω­πί­ζουν από τη στιγμή που ανα­κοι­νώ­θηκε η υπο­ψη­φιό­τητά σας;

Με ενθου­σια­σμό αλλά και με σκε­πτι­κι­σμό. Ο ενθου­σια­σμός έχει να κάνει με το γεγονός πως είμαι ένας άνθρω­πος εκτός πολι­τι­κής. Ένας γιατρός που λει­τουρ­γεί στο ΕΣΥ. Ένα άτομο με ανα­πη­ρία, βγαίνει μπροστά. Αυτό είναι το θετικό, της υπό­θε­σης. Ο σκε­πτι­κι­σμός από την άλλη έχει να κάνει με την ερώτηση: «ρε Στέλιο τι δουλειά έχεις εσύ με αυτά τώρα;» και την άκουσα και από τους φίλους μου, για να σας πω την αλήθεια. Όμως αυτή είναι η δική μου εσω­τε­ρική ανάγκη, να βγω μπροστά. Να πάρω πρω­το­βου­λίες. Θέλω να έχω ήσυχη την συνεί­δηση μου ότι έκανα κάτι για την πατρίδα μου, για την Ελλάδα μας. Ότι έκανα κάτι για να βοηθήσω τον συνάν­θρωπό μου.

Πώς έχετε βιώσει την αντι­με­τώ­πιση των ΑμεΑ στη χώρα, όχι μόνο ο ίδιος ως ΑμεΑ αλλά και ως γιατρός;

Ξέρετε θα σας πω μόνο ένα πράγμα. Η κοι­νω­νία μας για πολλά χρόνια αντι­με­τώ­πιζε τον ανάπηρο συνάν­θρωπό μας με λύπηση αλλά και με αδια­φο­ρία. Λύπηση για αυτό που έπαθε, αδια­φο­ρία γιατί θεω­ρούσε πως δεν είναι ενεργό μέλος της κοι­νω­νίας. Αυτό άλλαξε. Και άλλαξε με πολλές προ­σπά­θειες πριν από μένα. Καθη­με­ρινά, απο­δει­κνύ­ουμε πως το αμα­ξί­διο δεν είναι εμπόδιο αλλά το μέσο μας για να ξεπε­ρά­σουμε τον εαυτό μας. Καθη­με­ρινά πλέον συνα­ντούμε ανθρώ­πους με ανα­πη­ρία να είναι γιατροί, δικη­γό­ροι, τεχνί­τες, αθλητές και ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΕΣ! Να είναι κοινώς ενεργά και ισότιμα μέλη της κοι­νω­νίας των ανθρώ­πων. Εξάλλου πάντα θα πιστεύω πως δεν γεν­νιού­νται ανά­πη­ροι οι άνθρω­ποι αλλά οι κοι­νω­νίες κατα­σκευά­ζουν τις ανα­πη­ρίες. Σκοπός μου είναι να κατα­φέρω να πάψει να κοι­τά­ζει το αμα­ξί­διο αλλά την αξία του ανθρώ­που.

Θα μπο­ρούσε να αλλάξει κάτι; Τι νομί­ζετε ότι πρέπει να γίνει άμεσα;

Κοι­τάξτε, το πρω­ταρ­χικό πρό­βλημα είναι η πρό­σβαση και στην συνέ­χεια η έλλειψη πρό­βλε­ψης για το ζήτημα της ανε­ξάρ­τη­της δια­βί­ω­σης.

Τι θέλω να πω; Υπάρ­χουν αντι­κει­με­νι­κές δυσκο­λίες στην ελεύ­θερη πρό­σβαση σε δημό­σιους χώρους, ακόμα και σήμερα γνω­ρί­ζετε πως υπάρ­χουν δημό­σιες υπη­ρε­σίες που δεν έχουν πρό­βλεψη για είσοδο ατόμων με ανα­πη­ρία. Υπάρ­χουν πεζο­δρό­μια στα οποία δεν χωράει να περάσει το αμα­ξί­διο, ή μητέρες με καρό­τσια με τα παιδιά τους ή οι ηλι­κιω­μέ­νοι. Αυτά λοιπόν, είναι Παιδεία για μένα. Να μην κλεί­νεις την ράμπα που είναι για κάποιους συναν­θρώ­πους σου η έξοδος τους στην κοι­νω­νία.

Τώρα όσο αναφορά το ζήτημα της ανε­ξάρ­τη­της δια­βί­ω­σης, πρέπει να το υιο­θε­τή­σουμε και στην Ελλάδα. Είναι μια πρα­κτική που δίνει επί της ουσίας την «αξιο­πρέ­πεια» που πρέπει σε κάθε άνθρωπο.

Έχει να κάνει, με την ελευ­θε­ρία να ζεις και να λει­τουρ­γείς όπως επι­λέ­γεις χωρίς να επι­βα­ρύ­νεις τους δικούς σου ανθρώ­πους και τους φίλους.

Είστε ιδρυτής του i-Living, ενός δικτύου-οργανισμού για την ανε­ξάρ­τητη δια­βί­ωση. Τι είναι η «ανε­ξάρ­τητη δια­βί­ωση» και ο «προ­σω­πι­κός βοηθός»;

Όλα ξεκί­νη­σαν το 2008 με αφε­τη­ρία την πίστη μου ότι μπορεί να εφαρ­μο­στεί η φιλο­σο­φία της ανε­ξάρ­τη­της δια­βί­ω­σης και του προ­σω­πι­κού βοηθού και στην Ελλάδα. Η ανε­ξάρ­τητη δια­βί­ωση είναι ο οδηγός, ο τρόπος ώστε κάθε άνθρω­πος με ανα­πη­ρία να ζει όπως επι­λέ­γει ο ίδιος. Το μόνο που στέ­κε­ται εμπόδιο στην εμπέ­δωση αυτού του παναν­θρώ­πι­νου δικαιώ­μα­τος είναι η ίδια η κοι­νω­νία, που δεν απο­δέ­χε­ται τους ανθρώ­πους με ανα­πη­ρία. Και να τους δείξει πως υπάρχει ένας καλύ­τε­ρος τρόπος δια­βί­ω­σης, που δημιουρ­γεί ενερ­γη­τι­κούς και παρα­γω­γι­κούς πολίτες. Γι’ αυτό δημιουρ­γή­θηκε ο ‘’i-Living’’ , με σκοπό να κινη­το­ποι­ή­σει την κοι­νω­νία, αλλά και την Πολι­τεία και τους ίδιους τους ανθρώ­πους με ανα­πη­ρία.

Αυτό περνά μέσα από την έννοια της «Προ­σω­πι­κής Βοή­θειας». Υπάρ­χουνε άνθρω­ποι που για να ζήσουνε με μεγα­λύ­τερη ανε­ξαρ­τη­σία χρειά­ζο­νται υπο­στή­ριξη στις καθη­με­ρι­νές τους δρα­στη­ριό­τη­τες, όπως κι εγώ. Η ανε­ξάρ­τητη δια­βί­ωση και ο προ­σω­πι­κός βοηθός απο­τε­λούν κατ’ εμέ βασικές προ­ϋ­πο­θέ­σεις ώστε μια κοι­νω­νία να είναι πραγ­μα­τικά σύγ­χρονη και δίκαιη.

Η Ρόδος είναι στους πρώτους του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς… Ως ΑμεΑ τι χρειά­ζε­ται σε ένα τέτοιο του­ρι­στικό προ­ο­ρι­σμό για να είναι επιλογή;

Η Ρόδος είναι πανέ­μορφη. Ξεκι­νάμε από εκεί! Ένας απί­στευ­τος προ­ο­ρι­σμός. Από εκεί και πέρα, οφείλω να ομο­λο­γήσω πως πραγ­μα­το­ποιού­νται σημα­ντικά βήματα. Χρειά­ζε­ται όμως ένα ολο­κλη­ρω­μένο σχέδιο- δράσης για την προ­σβα­σι­μό­τητα. Αυτό όμως για να υλο­ποι­η­θεί χρειά­ζε­ται και ενερ­γο­ποί­ηση όλων, τοπικής αυτο­διοί­κη­σης, επι­με­λη­τη­ρίων, εργο­δο­τι­κών ενώσεων.

Νομίζω πως η Ρόδος αποκτά πλέον ξεκά­θαρα ευρω­παϊκά χαρα­κτη­ρι­στικά στο ζήτημα της ελεύ­θε­ρης πρό­σβα­σης και αυτό να ξέρετε πως θα απο­τυ­πω­θεί και στην του­ρι­στική κίνηση.