Παυλόπουλος από Νίσυρο: Θα πράξω ότι χρειαστεί για να υπερασπιστώ την Ιστορία και την κυριαρχία των Δωδεκανήσων και της χώρας

«Καθ’ όλη την διάρ­κεια της θη­τεί­ας μου, και όχι μόνο, θα πράξω ό,τι μου ανα­λο­γεί προ­κει­μέ­νου να υπε­ρα­σπι­σθώ αφε­νός την μα­κραί­ω­νη Ιστο­ρία και την ανα­ντίρ­ρη­τη ελ­λη­νι­κό­τη­τα της Νι­σύ­ρου και όλων των Δω­δε­κα­νή­σων. Και, αφε­τέ­ρου και σύμ­φω­να με όσα εξέ­θε­σα, τα σύ­νο­ρα, την εδα­φι­κή ακε­ραιό­τη­τα και την κυ­ριαρ­χία της Χώρας μας και της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης εν γένει».

«Σας ευ­χα­ρι­στώ θερ­μώς για την τιμή που μου πε­ρι­ποιεί­τε, ανα­κη­ρύσ­σο­ντάς με Επί­τι­μο Δη­μό­τη σας. Καθώς, όπως επα­νει­λημ­μέ­νως έχω το­νί­σει σ’ ανά­λο­γες πε­ρι­στά­σεις, η τιμή αυτή δεν αφορά το πρό­σω­πό μου αλλά τον θεσμό του Προ­έ­δρου της Δη­μο­κρα­τί­ας, θέλω να σας δια­βε­βαιώ­σω πως έχω επί­σης πλήρη επί­γνω­ση του ότι η ανα­κή­ρυ­ξή μου ως Επί­τι­μου Δη­μό­τη Νι­σύ­ρου μου επι­βάλ­λει, με­τα­ξύ άλλων, και το αντί­στοι­χο χρέος τόσο της υπε­ρά­σπι­σης της Ιστο­ρί­ας του Νη­σιού σας, όσο και της άντλη­σης από την Ιστο­ρία αυτή των αντί­στοι­χων δι­δαγ­μά­των πρω­τί­στως για τα Εθνι­κά μας Θέ­μα­τα, και ιδίως γι’ αυτά που αφο­ρούν τις σχέ­σεις μας με την φίλη και γεί­το­να Τουρ­κία.

Ι. Οι αρ­χαί­οι λαοί, με­τα­ξύ των οποί­ων και ο Ελ­λη­νι­κός, έχουν σπου­δαία μυ­θο­λο­γία, στην οποία συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται υπέ­ρο­χοι κο­σμο­γο­νι­κοί μύθοι. Ένας τέ­τοιος μύθος αφορά την γέ­νε­ση της Νι­σύ­ρου. Η Νί­συ­ρος γεν­νή­θη­κε με τον τρόπο που πε­ρι­γρά­φε­ται στον μύθο της Γι­γα­ντο­μα­χί­ας. Η μη­τέ­ρα των πά­ντων, Γη, έστρε­ψε τους θνη­τούς Γί­γα­ντες κατά των αθα­νά­των θεών του Ολύ­μπου. Οι θεοί κα­τα­δί­ω­ξαν τους Γί­γα­ντες, οι οποί­οι υπο­χώ­ρη­σαν έντρο­μοι. Ο θεός της θά­λασ­σας, Πο­σει­δώ­νας, είχε ανα­λά­βει, κα­τό­πιν εντο­λής του Δία, ν’ αφα­νί­σει τον Γί­γα­ντα Πο­λυ­βώ­τη, ο οποί­ος διέ­σχι­σε φο­βι­σμέ­νος το Αι­γαίο προ­κει­μέ­νου να σωθεί. Ο Πο­σει­δώ­νας, όμως, τον πρό­φθα­σε κοντά στην Κω. Με την τρί­αι­νά του, απέ­σπα­σε ένα τμήμα από την Κω και το εκ­σφεν­δό­νι­σε ενα­ντί­ον του Πο­λυ­βώ­τη. Ο Πο­σει­δώ­νας πέ­τυ­χε τον Γί­γα­ντα και τον κα­τα­πλά­κω­σε. Το κομ­μά­τι αυτό της Κω έγινε η Νί­συ­ρος.

ΙΙ. Όσο αφη­γη­μα­τι­κώς υπέ­ρο­χη και βα­θύ­τα­τα δι­δα­κτι­κή είναι, όμως, η Αρ­χαία Ελ­λη­νι­κή Μυ­θο­λο­γία, αλλά τόσο έν­δο­ξη και ηρω­ϊ­κή είναι η σύγ­χρο­νη Ιστο­ρία της Πα­τρί­δος μας. Σή­με­ρα, εορ­τά­ζου­με την εβδο­μη­κο­στή επέ­τειο μίας από τις σπου­δαιό­τε­ρες στιγ­μές της Ιστο­ρί­ας του Νε­ώ­τε­ρου Ελ­λη­νι­κού Κρά­τους: Πρό­κει­ται για την Εν­σω­μά­τω­ση της Δω­δε­κα­νή­σου στην Μη­τέ­ρα Ελ­λά­δα. Με την ευ­και­ρία αυτή, και τι­μώ­ντας εμπρά­κτως την ση­με­ρι­νή με­γά­λη επέ­τειο, επι­τρέ­ψα­τέ μου να σας εκ­θέ­σω τα όσα συ­νά­γο­νται, με βάση το σύ­νο­λο του Διε­θνούς Δι­καί­ου, από τις δια­τά­ξεις περί πα­ρα­χώ­ρη­σης των Δω­δε­κα­νή­σων στην Ελ­λά­δα:

Α. Πρώ­τον, τα εν λόγω συ­μπε­ρά­σμα­τα δεν αφο­ρούν μόνο την υπε­ρά­σπι­ση των συ­νό­ρων, της εδα­φι­κής ακε­ραιό­τη­τας και της κυ­ριαρ­χί­ας της Χώρας μας αλλά και την συ­να­κό­λου­θη υπε­ρά­σπι­ση των συ­νό­ρων, της εδα­φι­κής ακε­ραιό­τη­τας και της κυ­ριαρ­χί­ας της ίδιας της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης, δο­θέ­ντος ότι η Ελ­λά­δα ήταν, είναι και θα πα­ρα­μεί­νει ανα­πό­σπα­στο και θε­με­λιώ­δες μέρος του Ευ­ρω­παϊ­κού Οι­κο­δο­μή­μα­τος. Κατά λο­γι­κή ακο­λου­θία, κάθε αμ­φι­σβή­τη­ση των συ­νό­ρων, της εδα­φι­κής ακε­ραιό­τη­τας και της κυ­ριαρ­χί­ας της Ελ­λά­δος συ­νι­στούν αμ­φι­σβή­τη­ση των συ­νό­ρων, της εδα­φι­κής ακε­ραιό­τη­τας και της κυ­ριαρ­χί­ας της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης.

Β. Δεύ­τε­ρον, τα ίδια συ­μπε­ρά­σμα­τα απευ­θύ­νο­νται, θω­ρα­κι­σμέ­να με το αμά­χη­το τεκ­μή­ριο της συμ­φω­νί­ας τους με το Διε­θνές και το Ευ­ρω­παϊ­κό Δί­καιο στο σύ­νο­λό τους, προς κάθε κα­τεύ­θυν­ση. Πρω­τί­στως δε προς εκεί­νους οι οποί­οι είτε επι­νο­ούν δήθεν «γκρί­ζες ζώνες» στο Αι­γαίο, είτε διεκ­δι­κούν εδάφη που δεν τους ανή­κουν είτε, τέλος, αμ­φι­σβη­τούν την πλήρη κυ­ριαρ­χία της Ελ­λά­δας επί των Δω­δε­κα­νή­σων. Ει­δι­κώς προς αυ­τούς, υπεν­θυ­μί­ζου­με και το αυ­το­νό­η­το δι­καί­ω­μα της Ελ­λά­δας, κατά τις δια­τά­ξεις του άρ­θρου 51 του Κα­τα­στα­τι­κού Χάρτη του ΟΗΕ περί προ­λη­πτι­κής νό­μι­μης άμυ­νας, να τα θω­ρα­κί­ζει αμυ­ντι­κά ενα­ντί­ον κάθε επι­βου­λής, με όλα τα δια­θέ­σι­μα μέσα, όταν και εφό­σον το κρί­νει σκό­πι­μο. Επι­πλέ­ον, η Τουρ­κία δεν έχει κατά το Διε­θνές Δί­καιο λόγον επ’ αυτού, διότι δεν είναι συμ­βαλ­λό­με­νο μέρος στην Συν­θή­κη Ει­ρή­νης των Πα­ρι­σί­ων, όπως εκ­θέ­τω στην συ­νέ­χεια.

Γ. Συ­γκε­κρι­μέ­να, το κα­θε­στώς της τε­λι­κής πα­ρα­χώ­ρη­σης των Δω­δε­κα­νή­σων στην Ελ­λά­δα διέ­πε­ται από τις δια­τά­ξεις της Συν­θή­κης Ει­ρή­νης των Πα­ρι­σί­ων (Απρί­λιος του 1947) με­τα­ξύ των Συμ­μά­χων, νι­κη­τών του Β΄ Πα­γκό­σμιου Πο­λέ­μου, και της Ιτα­λί­ας. Ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία, εντός αυτού του θε­σμι­κού πλαι­σί­ου, έχουν οι δια­τά­ξεις του άρ­θρου 14 της ως άνω Συν­θή­κης, σύμ­φω­να με τις οποί­ες: «1. Η Ιτα­λία εκ­χω­ρεί εις την Ελ­λά­δα εν πλή­ρει κυ­ριαρ­χία τας νή­σους της Δω­δε­κα­νή­σου τας κα­τω­τέ­ρω απα­ριθ­μου­μέ­νας, ήτοι: Αστυ­πά­λαιαν, Ρόδον, Χάλ­κην, Κάρ­πα­θον, Κάσον, Τήλον, Νί­συ­ρον, Κά­λυ­μνον, Λέρον, Πά­τμον, Λιψόν, Σύμην, Κω και Κα­στελ­λό­ρι­ζον ως και τας πα­ρα­κει­μέ­νας νη­σί­δας. 2. Αι ανω­τέ­ρω νήσοι θα απο­στρα­τιω­τι­κο­ποι­η­θώ­σι και θα πα­ρα­μεί­νουν απο­στρα­τιω­τι­κο­ποι­η­μέ­ναι». Είναι προ­φα­νές, λοι­πόν, ότι η δια­τύ­πω­ση της πα­ρα­γρά­φου 1 του άρ­θρου 14 της Συν­θή­κης Ει­ρή­νης των Πα­ρι­σί­ων είναι τόσο σαφής, ώστε να μην αφή­νει οιο­δή­πο­τε πε­ρι­θώ­ριο ως προς την ουσία και την έκτα­ση της κυ­ριαρ­χί­ας της Ελ­λά­δος και της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης επί των Δω­δε­κα­νή­σων.

Ει­δι­κό­τε­ρα:

1. Η κυ­ριαρ­χία αυτή είναι «πλή­ρης», πράγ­μα το οποίο ση­μαί­νει ότι ου­δέ­ναν πε­ριο­ρι­σμό επι­δέ­χε­ται κατά την άσκη­σή της. Το δε πε­ριε­χό­με­νο της «πλή­ρους» κυ­ριαρ­χί­ας προσ­διο­ρί­ζε­ται, ως προς τα Δω­δε­κά­νη­σα, με βάση τους κα­νό­νες του ισχύ­ο­ντος Ελ­λη­νι­κού Συ­ντάγ­μα­τος περί κυ­ριαρ­χί­ας, καθώς και με βάση τις περί κυ­ριαρ­χί­ας των κρα­τών-μελών δια­τά­ξεις ιδίως του άρ­θρου 4 παρ. 2 της Συν­θή­κης της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης (Συν­θΕΕ), δο­θέ­ντος ότι η Ελ­λά­δα είναι κρά­τος-μέλος της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης. Οια­δή­πο­τε αμ­φι­σβή­τη­ση της ερ­μη­νεί­ας των δια­τά­ξε­ων της πα­ρα­γρά­φου 1 του άρ­θρου 14 της Συν­θή­κης Ει­ρή­νης των Πα­ρι­σί­ων συ­νι­στά, αυ­το­θρό­ως, πα­ρα­βί­α­ση του Διε­θνούς και του Ευ­ρω­παϊ­κού Δι­καί­ου.

2. Η κυ­ριαρ­χία της Ελ­λά­δος, με την ως άνω έν­νοια, εκτεί­νε­ται όχι μόνον εφ’ όλων των νήσων που ανα­φέ­ρο­νται ρητώς στην πα­ρά­γρα­φο 1 του άρ­θρου 14 της Συν­θή­κης Ει­ρή­νης των Πα­ρι­σί­ων αλλά, κατά την κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κή δια­τύ­πω­ση της κατά τ’ ανω­τέ­ρω πα­ρα­γρά­φου, και επί των «πα­ρα­κει­μέ­νων νη­σί­δων» στο σύ­νο­λό τους. Επει­δή δε οι δια­τά­ξεις αυτές ου­δε­μία διά­κρι­ση κά­νουν εν προ­κει­μέ­νω, η δια­τύ­πω­σή τους κα­τα­λαμ­βά­νει τις κάθε εί­δους «πα­ρα­κεί­με­νες νη­σί­δες», ανε­ξαρ­τή­τως με­γέ­θους τους ή άλλου χα­ρα­κτη­ρι­στι­κού τους (π.χ. κα­τοι­κη­μέ­νες ή μη). Υπό το πρί­σμα αυτό είναι προ­φα­νές, όπως ήδη επι­σή­μα­να, πως και στην πε­ριο­χή της Δω­δε­κα­νή­σου δεν είναι νοη­τές, από πλευ­ράς Διε­θνούς Δι­καί­ου, «γκρί­ζες ζώνες», ανα­φο­ρι­κά με την έκτα­ση και το πε­ριε­χό­με­νο της Ελ­λη­νι­κής και Ευ­ρω­παϊ­κής κυ­ριαρ­χί­ας επ’ αυτής.

Κύριε Δή­μαρ­χε,

Με τις σκέ­ψεις αυτές, και αφού σας ευ­χα­ρι­στή­σω εκ νέου για την με­γά­λη τιμή που μου επι­δα­ψι­λεύ­ε­τε ανα­κη­ρύσ­σο­ντάς με Επί­τι­μο Δη­μό­τη σας, επι­τρέ­ψα­τέ μου να κα­τα­λή­ξω πα­ρέ­χο­ντάς σας την ακό­λου­θη δια­βε­βαί­ω­ση: Καθ’ όλη την διάρ­κεια της θη­τεί­ας μου, και όχι μόνο, θα πράξω ό,τι μου ανα­λο­γεί προ­κει­μέ­νου να υπε­ρα­σπι­σθώ αφε­νός την μα­κραί­ω­νη Ιστο­ρία και την ανα­ντίρ­ρη­τη ελ­λη­νι­κό­τη­τα της Νι­σύ­ρου και όλων των Δω­δε­κα­νή­σων. Και, αφε­τέ­ρου και σύμ­φω­να με όσα εξέ­θε­σα, τα σύ­νο­ρα, την εδα­φι­κή ακε­ραιό­τη­τα και την κυ­ριαρ­χία της Χώρας μας και της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης εν γένει».