Υποκουλτούρα

Πολλοί έσπευ­σαν να υπο­βαθ­μί­σουν τον τρα­μπου­κι­σμό του κ. Βαρε­μέ­νου ενα­ντίον της κυρίας Άννας Καρα­μανλή.  Ο λαϊ­κι­σμός της κυρίας Καρα­μανλή λένε, ήταν χυδαίος και απα­ρά­δε­κτος. Όντως ήταν. ‘Απλωσε τη μεζούρα του πένθους, κρα­δαί­νο­ντας το πατρι­δό­με­τρο, για να χτυ­πή­σει τον κ. Τσιπρα  εγκα­λώ­ντας τον εμμέσως πλην σαφώς για έλλειψη πατριω­τι­σμού –εδώ δια­βά­ζεις εθνο­κα­πη­λία και λαϊ­κι­σμό. Πατρίδα και θάνατος, θάνατος και πατρίδα: συνταγή δοκι­μα­σμένη – επι­τυ­χία εξα­σφα­λι­σμένη. Ο κύριος Βαρε­μέ­νος λένε, δεν της έκανε τίποτα τρομερό, απλώς άρπαξε το χαρτί από τα χέρια της και το πέταξε εκνευ­ρι­σμέ­νος. Δηλαδή το νταη­λίκι είναι άξιο επί­κρι­σης μόνο όταν περι­λαμ­βά­νει χαστούκι και μπουνιά και είναι μια χαρά με όποιον δια­φω­νεί και να εκτο­νώ­νει τον θυμό του αρπά­ζο­ντας και κατα­στρέ­φο­ντας τα πράγ­ματά του; Η βία έχει δια­βαθ­μί­σεις. Δεν ήταν λέει σεξι­στική η κίνηση. Δηλαδή ο κύριος Βαρε­μέ­νος θα τόλμαγε να αρπάξει το χαρτί από τα χέρια κάποιου άντρα; Δεν νομίζω…«Και οι δύο για γέλια είναι», είπαν κάποιοι. Ναι, αλλά μόνο ο ένας άπλωσε χέρι. Υπο­τί­θε­ται ότι ζούμε σε συν­θή­κες πολι­τι­σμού. Υπο­τί­θε­ται ότι η κοι­νω­νία έχει προ­χω­ρή­σει αρκετά στον τομέα αυτό, ώστε οποια­δή­ποτε μορφή βίας να κατα­δι­κά­ζε­ται, η έστω να προ­βλη­μα­τί­ζει σοβαρά. Και πάντως όλα αυτά μόνο καλοί οιωνοί δεν είναι για τα όσα θα πρέπει να ανα­μέ­νουμε εν όψει εκλογών…