WSJ: Σημείο καμπής μια πιθανή νίκη του Κ. Μητσοτάκη

Ως ση­μείο κα­μπής χα­ρα­κτη­ρί­ζει ο αρ­θρο­γρά­φος της The Wall Street Journal, το εν­δε­χό­με­νο εκλο­γής του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη στην προ­ε­δρία της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας.

Όπως επι­ση­μαί­νει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, είναι εύ­κο­λο να σκε­φτεί κα­νείς ποια πράγ­μα­τα θα μπο­ρού­σαν να πάνε στρα­βά στην Ευ­ρώ­πη το 2016, αλλά είναι λι­γό­τε­ρο εύ­κο­λο να προσ­διο­ρί­σου­με τι θα μπο­ρού­σε να πάει καλά –τι θα ήταν αυτό που θα μπο­ρού­σε να συμ­βεί το 2016, που θα ήταν δυ­να­τό να αντι­στρέ­ψει την διά­χυ­τη αί­σθη­ση της επι­κεί­με­νης κα­τα­στρο­φής.

“Αλλά θα μπο­ρού­σε να προ­κύ­ψει μια θε­τι­κή έκ­πλη­ξη αυτό το Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο, όταν ψη­φί­ζει για την επι­λο­γή του νέου της ηγέτη η Νέα Δη­μο­κρα­τία”, ανέ­φε­ρε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ο Nixon στο άρθρο του.

Αυτή η εκλο­γι­κή δια­δι­κα­σία βάζει τον Βαγ­γέ­λη Μεϊ­μα­ρά­κη απέ­να­ντι στον Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη, “έναν 47χρονο από­φοι­το του Χάρ­βαρντ, με­ταρ­ρυθ­μι­στή της ελεύ­θε­ρης αγο­ράς ο οποί­ος σύν­θη­μά του στην προ­ε­κλο­γι­κή εκ­στρα­τεία για την ηγε­σία έχει την ρι­ζι­κή ανα­μόρ­φω­ση τόσο του κόμ­μα­τός του όσο και της χώρας”.

Από πολ­λές από­ψεις, ο Μη­τσο­τά­κης είναι ένας απί­θα­νος ση­μαιο­φό­ρος για την με­ταρ­ρύθ­μι­ση του διε­φθαρ­μέ­νου πο­λι­τι­κού και οι­κο­νο­μι­κού συ­στή­μα­τος της Ελ­λά­δας, ανα­φέ­ρει το άρθρο του δη­μο­σιο­γρά­φου στην The Wall Street Journal.

Επι­ση­μαί­νει ακόμη ότι είναι γιος του πρώην πρω­θυ­πουρ­γού, “αν και ενός από τους λί­γους προ κρί­σης πρω­θυ­πουρ­γούς που προ­σπά­θη­σαν να αντι­με­τω­πί­σουν τα βαθιά προ­βλή­μα­τα της χώρας, και η με­γα­λύ­τε­ρη αδελ­φή του είναι πρώην αντι­πρό­ε­δρος του κόμ­μα­τος, αφή­νο­ντάς τον ευά­λω­το στην κα­τη­γο­ρία ότι είναι απλώς ένας ακόμη πο­λι­τι­κός δυ­να­στεί­ας. Οι επι­κρι­τές του τον κα­τη­γο­ρούν ακόμη ότι του λεί­πει το χά­ρι­σμα και είναι κακός με τα ΜΜΕ”.

Ωστό­σο, συ­νε­χί­ζει ο Nixon, ο Μη­τσο­τά­κης θε­ω­ρού­νταν ευ­ρέ­ως ως ένας από τους πιο ικα­νούς υπουρ­γούς της προη­γού­με­νης κυ­βέρ­νη­σης, κερ­δί­ζο­ντας τον σε­βα­σμό των πι­στω­τών της Ελ­λά­δας για τις προ­σπά­θειές του να πε­ριο­ρί­σει την δυ­σλει­τουρ­γι­κή δη­μό­σια διοί­κη­ση και να ει­σά­γει νέες έν­νοιες, όπως η προ­α­γω­γή με αξιο­κρα­τι­κά κρι­τή­ρια. Στο με­τα­ξύ, επι­ση­μαί­νει, “η άρ­νη­ση της αδελ­φής του να τον στη­ρί­ξει δη­μο­σί­ως, κάτι που θε­ω­ρεί­ται ότι αντα­να­κλά τις δικές της προσ­δο­κί­ες για τον πο­λι­τι­κά φι­λό­δο­ξο γιο της, θα μπο­ρού­σαν να οδη­γή­σουν κά­ποιον να πει ότι του­λά­χι­στον, ο Κ. Μη­τσο­τά­κης είναι μόνος του”.

Η εκλο­γή του Κ. Μη­τσο­τά­κη θα απο­τε­λέ­σει ένα ση­μείο καμπή για την Ελ­λά­δα, και έρ­χε­ται σχε­δόν ένα χρόνο μετά από τις εκλο­γές που έφε­ραν τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στην εξου­σία. Ο Κ. Μη­τσο­τά­κης θα έχει μια εντο­λή να ανα­μορ­φώ­σει το σχε­δόν χρε­ο­κο­πη­μέ­νο και βαθιά απα­ξιω­μέ­νο κόμμα του. “Η πόρτα θα είναι ανοι­χτή για να το επα­να­προσ­διο­ρί­σει ως ένα σύγ­χρο­νο κε­ντρο­δε­ξιό, φι­λο­ευ­ρω­παϊ­κό, υπέρ των επι­χει­ρή­σε­ων κόμμα που θα μπο­ρού­σε να ελ­πί­ζει ότι θα λει­τουρ­γή­σει ως ένα ση­μείο συ­σπεί­ρω­σης για όλες τις κε­ντρώ­ες πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις της Ελ­λά­δας, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και αυτών που έχουν μεί­νει από την εξα­φά­νι­ση σχε­δόν του ΠΑΣΟΚ και την πο­λι­τι­κή απο­τυ­χία του κόμ­μα­τος Το Πο­τά­μι”.

Αυτό θα μπο­ρού­σε να έχει ση­μα­ντι­κές συ­νέ­πειες για την Ελ­λά­δα. Όπως έχουν τα πράγ­μα­τα, ο Αλέ­ξης Τσί­πρας έχει εκ­με­ταλ­λευ­τεί πλή­ρως το ότι παί­ζει μόνος του.

Μια με­ταρ­ρυθ­μι­σμέ­νη και ανα­νε­ω­μέ­νη Νέα Δη­μο­κρα­τία ικανή να πα­ρέ­χει δυ­να­μι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση, θα μπο­ρού­σε να ασκή­σει πιέ­σεις στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ώστε να αντα­πο­κρι­θεί στις φι­λο­δο­ξί­ες του, αλλά κυ­ρί­ως στις ανεκ­πλή­ρω­τες με­ταρ­ρυθ­μί­σεις που υπο­σχέ­θη­κε. Θα μπο­ρού­σε επί­σης να ανα­ζω­ο­γο­νή­σει τις τύχες του ιδιω­τι­κού τομέα στην Ελ­λά­δα, οι οποί­ες είναι κρί­σι­μες για τις οι­κο­νο­μι­κές προ­ο­πτι­κές της Ελ­λά­δας. Οι επι­χει­ρή­σεις θα μπο­ρού­σαν να δουν ως θε­τι­κό το γε­γο­νός ότι του­λά­χι­στον ένα μέρος του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος, αντα­πο­κρί­νε­ται στις ανά­γκες τους.

Και αυτό θα μπο­ρού­σε να πα­ρά­σχει στους πι­στω­τές της Ελ­λά­δας επι­πλέ­ον μό­χλευ­ση στα αι­τή­μα­τά τους, αφαι­ρώ­ντας και το ατού του Τσί­πρα: τον ισχυ­ρι­σμό του ότι η πιο πι­θα­νή εναλ­λα­κτι­κή της δικής του αρι­στε­ρής κυ­βέρ­νη­σης, θα ήταν μια ακρο­δε­ξιά κυ­βέρ­νη­ση, δέ­σμια του νε­ο­φα­σι­στι­κού κόμ­μα­τος Χρυσή Αυγή”.

Αλλά, ση­μειώ­νει ο Nixon, μια νίκη του Μη­τσο­τά­κη θα είχε απή­χη­ση και πέρα από την Ελ­λά­δα. Η αύ­ξη­ση της στή­ρι­ξης για λαϊ­κι­στι­κά κόμ­μα­τα ανά την Ευ­ρώ­πη, αντα­να­κλού­σε πάντα πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο από μια απόρ­ρι­ψη της λι­τό­τη­τας ή εχθρό­τη­τα προς την ΕΕ. Από τις εκλο­γές χωρίς ξε­κά­θα­ρο απο­τέ­λε­σμα σε Ισπα­νία και Πορ­το­γα­λία στο τέλος του πε­ρα­σμέ­νου έτους, μέχρι την ίδια την Ελ­λά­δα, η άνο­δος των λαϊ­κι­στι­κών κομ­μά­των οδη­γεί­ται κυ­ρί­ως από την απόρ­ρι­ψη μιας πα­λιάς πο­λι­τι­κής τάξης η οποία θε­ω­ρεί­ται ευ­ρέ­ως ως διε­φθαρ­μέ­νη.

“Εάν, μετά από όλα αυτά που έχει πε­ρά­σει η Ελ­λά­δα τα τε­λευ­ταία χρό­νια, το με­γα­λύ­τε­ρο κόμμα της επι­λέ­ξει ως ηγέτη της τον υπο­ψή­φιο που υπό­σχε­ται την πιο πλήρη ρήξη με το πα­ρελ­θόν και την με­γα­λύ­τε­ρη πρό­κλη­ση για τα ισχυ­ρά συμ­φέ­ρο­ντα του κόμ­μα­τός του, θα έστελ­νε ένα μή­νυ­μα ότι η πο­λι­τι­κή ανα­νέ­ω­ση στην Ευ­ρώ­πη είναι δυ­να­τή, ακόμη και κάτω από τις πιο αντί­ξο­ες συν­θή­κες”, κα­τα­λή­γει ο Nixon.

capital.gr