Επιμνημόσυνη δέηση στο κοιμητήριο του Ταξιάρχη για τον Μιχαήλ Πετρίδη

Με συγκί­νηση -όπως κάθε χρόνο- θα τελε­στεί από την Δημο­τική Κοι­νό­τητα Ρόδου παρα­μονή της γιορτής του Αρχαγ­γέ­λου, στις 7 το από­γευμα, η επι­μνη­μό­συνη δέηση στη μνήμη του αεί­μνη­στου δημάρ­χου Ρόδου Μιχαήλ Πετρίδη, στο κοι­μη­τή­ριο του Ταξιάρχη, ένα έργο που φέρει τη δική του υπο­γραφή.

Θα έχει προη­γη­θεί Μέγας πανη­γυ­ρι­κός εσπε­ρι­νός χορο­στα­τού­ντος του Μητρο­πο­λίτη Ρόδου κ. Κυρίλ­λου και λιτα­νεία της εικόνας με τη συνο­δεία της Φιλαρ­μο­νι­κής του Δήμου Ρόδου. Ο χώρος που ο ίδιος με προ­σω­πικό πάθος φρό­ντισε να δημιουρ­γη­θεί, έγινε τελικά ο τόπος της αιώνιας ανά­παυ­σής του.

Μέσα στη δεκα­ε­τία του ’60, όταν το παλιό νεκρο­τα­φείο του Αγίου Δημη­τρίου δεν επαρ­κούσε πλέον για τις ανάγκες της διαρκώς επε­κτει­νό­με­νης πόλης, ο δήμαρ­χος Πετρί­δης ανέλαβε πρω­το­βου­λία για τη χωρο­θέ­τηση και την κατα­σκευή ενός νέου κοι­μη­τη­ρίου. Επέλεξε την περιοχή του Ζέφυρου, ώστε να συνυ­πάρ­ξουν καθο­λικό, εβραϊκό και οθω­μα­νικό κοι­μη­τή­ριο, έναν τόπο αμμώδη, που χρειά­στηκε να μετα­μορ­φω­θεί με τη μετα­φορά δεκάδων φορ­τη­γών χώματος από την ύπαιθρο. Με τον γνωστό του ζήλο και την απο­φα­σι­στι­κό­τητα που χαρα­κτή­ρι­ζαν κάθε του έργο, παρα­κο­λου­θούσε προ­σω­πικά την πορεία των εργα­σιών.

«Ο ζήλος του οίκου σου κατέ­φαγέ με»

«Κάθε μέρα επι­σκε­πτό­ταν το κοι­μη­τή­ριο για να δει την πρόοδο», θυμόταν αργό­τερα ο ιδιαί­τε­ρος γραμ­μα­τέας του Δημή­τρης Σαρής. Ο Μητρο­πο­λί­της Σπυ­ρί­δων, βλέ­πο­ντας τον «πυρετό δημιουρ­γίας» που τον είχε κατα­λά­βει, προ­σπα­θούσε να τον μετριά­σει. Ο γιατρός-δήμαρχος, με σπουδές στη Γαλλία και σπάνια καλ­λιέρ­γεια, είχε κερ­δί­σει την εμπι­στο­σύνη των Ροδιτών όχι μόνο για το διοι­κη­τικό του έργο, αλλά και για το ήθος του. Στε­κό­ταν κοντά στους φτωχούς και στους κατα­τρεγ­μέ­νους. Πολλοί θυμού­νται ακόμη το άγγιγμα του στον ώμο και τη φράση: «Θα τα χρεια­στείς για τα φάρμακά σου…».

Από τα μέσα της δεκα­ε­τίας του ’50, η Ρόδος γνώρισε χάρη σε εκείνον ένα πρω­τό­γνωρο άλμα ανά­πτυ­ξης. Ο Πετρί­δης υπήρξε ένας «καλ­λι­τέ­χνης της πολι­τι­κής», με φινέτσα, διο­ρα­τι­κό­τητα και πνευ­μα­τική δύναμη που ξεπέ­ρασε τα όρια του νησιού. Δεν ήταν ουραγός των ισχυρών, αλλά πρω­το­πό­ρος, «ο δήμαρ­χος που όλοι ήθελαν, αν όχι να τον έχουν σύμμαχο, του­λά­χι­στον να τα έχουν καλά μαζί του», όπως σημεί­ωνε τότε ο έντυπος τύπος.

4 Απρι­λίου 1966, η καρδιά του στα­μά­τησε. Η Δ.Ε. της Κοι­νό­τη­τας συνε­δρί­ασε αυθη­με­ρόν και εξέδωσε ψήφισμα για τον αιφ­νί­διο και αδόκητο θάνατο του πρώτου πολίτη της Ρόδου (πρα­κτικό. αρ. 1/1966.) Ο δήμαρ­χος που ταυ­τί­στηκε με την ανοι­κο­δό­μηση και την ευη­με­ρία της Ρόδου έφυγε ξαφνικά λίγο μετά την επι­στροφή του στο νησί από ταξίδι στη Γαλλία. Μετά την κηδεία του, ο Μητρο­πο­λί­της Σπυ­ρί­δων τοπο­θέ­τησε στο κυλι­κείο του κοι­μη­τη­ρίου, κάτω από τη φωτο­γρα­φία του, την επι­γραφή: «Ο ζήλος του οίκου σου κατέ­φαγέ με». Κι όπως τα έφερε η ζωή, ο Μιχαήλ Πετρί­δης ήταν ο πρώτος που τάφηκε στο νέο κοι­μη­τή­ριο. Το μνήμα του είναι στραμ­μένο ανάποδα από των υπο­λοί­πων, προς την είσοδο, για να βλέπει, όπως έλεγαν οι Ροδίτες, όσους φτάνουν και να τους ρωτάει με τη γνωστή του γαλήνια φωνή: «Πες μου, διαβάτη: είναι η Ρόδος μου όμορφη, όπως αυτή που άφησα;».