Θ. Στεφανάκης: «Η υπερφορολόγηση στερεί έσοδα από το κράτος και οδηγεί στη φοροδιαφυγή»

Κύριε Στε­φα­νάκη, οι εφο­ρια­κοί βγάζουν το μερο­κά­ματο του τρόμου; Προ­κά­λεσε αίσθηση στο πανελ­λή­νιο αυτή η ανα­κοί­νωση του Συλ­λό­γου Εργα­ζο­μέ­νων στις ΔΟΥ Δωδε­κα­νή­σου…

Δια­νύ­ουμε τη θερινή σεζόν… Η μόνη βιο­μη­χα­νία που έχει μείνει στην Ελλάδα είναι η του­ρι­στική και είναι επόμενο το κράτος να δίνει βαρύ­τητα στη φορο­δια­φυγή που προ­έρ­χε­ται από τον κλάδο του Του­ρι­σμού. Οι αφίξεις επι­σκε­πτών παρου­σιά­ζουν αύξηση, υπάρχει γενικά μία κινη­τι­κό­τητα και δη στα νησιά, όπου οι έλεγχοι είναι εντα­τι­κοί. Για εμάς που υπη­ρε­τούμε στα Δωδε­κά­νησα, αυτή η περί­ο­δος είναι η πιο δύσκολη για την τέλεση του έργου μας.  Οι ελεγ­κτές συνά­δελ­φοί μας γίνο­νται απο­δέ­κτες έντονων αντι­δρά­σεων κατά την άσκηση των καθη­κό­ντων τους, ενώ δεν σπα­νί­ζουν και τα περι­στα­τικά προ­πη­λα­κι­σμών σε βάρος τους. Η αντί­δραση του κόσμου είναι κατα­νοητή μέχρι ενός σημείου, τα ακραία περι­στα­τικά όπως ήταν αυτό της Πάτμου όπου φορο­λο­γού­με­νος επι­τέ­θηκε σε συνά­δελφο ελεγκτή δεν μπορεί να είναι απο­δε­κτά. Εμείς ως Ένωση βγάλαμε ανα­κοί­νωση δηλώ­νο­ντας την υπε­ρά­σπιση μας στο συνά­δελφό μας, εκφρά­ζο­ντας παράλ­ληλα όλα τα ζητή­ματα που μας απα­σχο­λούν και ζητούμε να διευ­θε­τη­θούν, ώστε να μπο­ρούμε να εκτε­λούμε απρό­σκο­πτα τα καθή­κο­ντά μας. Στην ανα­κοί­νωση αυτή κάναμε λόγο για το μερο­κά­ματο του τρόμου, φράση που όντως προ­κά­λεσε αίσθηση, αλλά έτσι αισθα­νό­μα­στε… Πραγ­μα­τικά δεν πρό­κει­ται για υπερ­βολή, αντι­κα­το­πτρί­ζει την αλήθεια.

Ο ελεγ­κτής βγαί­νο­ντας στο δρόμο δεν ξέρει τι θα αντι­με­τω­πί­σει. Αυτό που ζητάμε από την πολι­τική ηγεσία και το Υπουρ­γείο, είναι η ουσια­στική υπο­στή­ριξη, ασφά­λεια και θωρά­κιση στο έργο μας. Αυτό που είναι όμως το σημα­ντι­κό­τερο όλων, είναι η εξα­σφά­λιση της συναί­νε­σης της ίδιας της κοι­νω­νίας. Θα πρέπει να αντι­λη­φθεί ο πολίτης ότι οι έλεγχοι αυτοί γίνο­νται τελικά για το καλό της ίδιας της χώρας…

Πιστεύ­ετε ότι αιτιο­λο­γού­νται σε κάποιο βαθμό οι αντι­δρά­σεις των πολιτών οι οποίοι προ­σπα­θούν με κάθε τρόπο να ορθο­πο­δή­σουν λόγω της υπερ­φο­ρο­λό­γη­σης;

Οι αντι­δρά­σεις αυτές είναι λογικές μέχρι ενός σημείου… Δεν μπορεί να απο­τε­λέ­σει άλλοθι για τη φορο­δια­φυγή η υπερ­φο­ρο­λό­γηση. Εμείς ως εργα­ζό­με­νοι αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε πολύ καλά τις μνη­μο­νια­κές συν­θή­κες. Σεβό­μα­στε την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα, γνω­ρί­ζουμε πόσο δύσκολη είναι η επι­βί­ωση. Σίγουρα είναι δύσκο­λοι οι καιροί για όλους, παρόλα αυτά θα πρέπει να τηρού­νται κάποιες δια­δι­κα­σίες…

Κατά την άποψή σας στον του­ρι­στικό κλάδο υπάρχει όντως μεγάλη φορο­δια­φυγή, όπως λέγεται;

Όπως ανέφερα και πριν, η μόνη βιο­μη­χα­νία που υπάρχει σήμερα στην Ελλάδα, είναι η του­ρι­στική. Είναι ανα­με­νό­μενο να δια­κρί­νε­ται φορο­δια­φυγή σε διευ­ρυ­μένο βαθμό… Οι περισ­σό­τε­ρες περι­πτώ­σεις κινού­νται βέβαια σε λογικά πλαίσια. Υπάρ­χουν ωστόσο και οι εξαι­ρέ­σεις. Έχουμε δει και ακραίες περι­πτώ­σεις φορο­δια­φυ­γής, όπως πρό­σφατα στην Κρήτη. Αυτό που προ­σπα­θούμε ως Ομο­σπον­δία είναι ότι πέρα από τους προ­λη­πτι­κούς ελέγ­χους, θα πρέπει να δοθεί έμφαση στα μεγάλα εισο­δή­ματα και εννοώ τις λίστες Λαγκάρντ/Μπόρ­γιανς. Θέλω να ξεκα­θα­ρίσω ότι εμείς ως εργα­ζό­με­νοι δεν έχουμε καμία ευθύνη που δεν προ­χω­ράνε οι δια­δι­κα­σίες… Θα ήταν όμως προς το συμ­φέ­ρον όλων των Ελλήνων πολιτών να δινόταν βαρύ­τητα στα μεγάλα αδήλωτα εισο­δή­ματα που έχουν δια­φύ­γει στο εξω­τε­ρικό. Προ­φα­νώς δεν γίνεται να μείνουν στο απυ­ρό­βλητο οι μικρο­με­σαίες επι­χει­ρή­σεις, δεν πρέπει όμως να εστιά­ζουμε μόνο εκεί.

Ποια είναι η κατά­σταση που επι­κρα­τεί στην αγορά και κατά πόσο αντα­πο­κρί­νο­νται οι Ροδίτες στις υπο­χρε­ώ­σεις τους απέ­να­ντι στην εφορία;

Η φορο­δο­τική ικα­νό­τητα όλων έχει εξα­ντλη­θεί. Η υπέρ­με­τρη φορο­λό­γηση έχει δημιουρ­γή­σει τερά­στια προ­βλή­ματα και ραγδαία αύξηση των ληξι­πρό­θε­σμων. Την 31η Ιουλίου έληγε η προ­θε­σμία για την κατα­βολή της πρώτης δόσης του φόρου εισο­δή­μα­τος, την οποία σχεδόν το 1/3 των φορο­λο­γού­με­νων δεν πλήρωσε. Προ­φα­νώς η αύξηση της επι­βά­ρυν­σης οδηγεί στην αύξηση της φορο­δια­φυ­γής και αυτό το δια­πι­στώ­νουμε καθη­με­ρινά στους ελέγ­χους που διε­νερ­γούμε… Στε­ρεί­ται δε με αυτό τον τρόπο έσοδα το κράτος. Είναι πολυ­ε­πί­πεδο το πρό­βλημα της φορο­δια­φυ­γής, η οποία εκτός όλων των άλλων δημιουρ­γεί και αθέμιτο αντα­γω­νι­σμό μεταξύ των επι­χει­ρή­σεων. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που ο φορο­λο­γι­κός έλεγχος πρέπει να προ­α­σπί­σει τα δικαιώ­ματα της υγιούς επι­χεί­ρη­σης.

Δια­πι­στώ­νουμε επίσης συχνά κατά την τέλεση του ελεγ­κτι­κού έργου ότι υπάρχει άδικη κατα­νομή των φόρων. Στο μεταξύ, από το σύνταγμα το ίδιο προ­βλέ­πε­ται ότι ο κάθε πολίτης θα πρέπει να συνει­σφέ­ρει ανάλογα με τις δυνα­τό­τη­τές του. Αυτό όμως δεν εφαρ­μό­ζε­ται, με απο­τέ­λε­σμα να εισπράτ­τουμε την οργή των πολιτών οι οποίοι αισθά­νο­νται αδι­κη­μέ­νοι… Πρέπει επι­τέ­λους να έχουμε ένα σύστημα φορο­λο­γικό το οποίο θα κατα­νέ­μει τους φόρους ανάλογα τη φορο­δο­τική ικα­νό­τητα καθενός.

Η κρίση προ­φα­νώς έχει δυσχε­ρά­νει την επι­βί­ωση των επι­χει­ρή­σεων και κάπως έτσι δικαιο­λο­γεί­ται το γεγονός ότι 4,5 εκατ. πολίτες οφεί­λουν στο Δημόσιο πάνω από 95 δισ. Ευρώ. Αυτοί οι άνθρω­ποι βρί­σκο­νται εκ των πραγ­μά­των αντι­μέ­τω­ποι με κάποια σκληρά μέτρα, όπως μπλο­κά­ρι­σμα τρα­πε­ζι­κών λογα­ρια­σμών, κατα­χέ­σεις κλπ.

Δεν μπορώ να έχω πλήρη εικόνα για το τι συμ­βαί­νει σε τοπικό επίπεδο, καθώς όλες αυτές οι δια­δι­κα­σίες γίνο­νται πλέον ηλε­κτρο­νικά. Ο του­ρι­σμός ενι­σχύει την οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα και αυτό ωθεί τους φορο­λο­γού­με­νους να σπεύ­σουν να ρυθ­μί­σουν τα χρέη τους. Εκτι­μούμε ότι πολλοί θα επι­χει­ρή­σουν να επω­φε­λη­θούν από τη δια­δι­κα­σία του εξω­δι­κα­στι­κού συμ­βι­βα­σμού.

Κύριε Στε­φα­νάκη, είστε γνωστός για την συν­δι­κα­λι­στική σας δράση, την προ­ά­σπιση των συμ­φε­ρό­ντων του κλάδου των εφο­ρια­κών και την δυνα­μι­κό­τητά σας. Ανα­φερ­θή­καμε στην αρχή στα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζουν οι εφο­ρια­κοί κατά το ελεγ­κτικό έργο. Ποια είναι όμως τα άλλα σοβαρά ζητή­ματα του κλάδου;

Όπως έχουμε ανα­φέ­ρει, σε δημό­σιες τοπο­θε­τή­σεις μας, δεν είναι μονα­δική η περί­πτωση της Πάτμου, όπου η κατά­σταση κόντεψε να ξεφύγει εκτός ορίων. Υπήρξαν περι­πτώ­σεις στη Ρόδο, στην Κρήτη, όπου η ένταση οδήγησε σε προ­πη­λα­κι­σμούς και ευθείες απειλές κατά εφο­ρια­κών που πήγαν για έλεγχο σε νυχτε­ρινά μαγαζιά. Σχεδόν καθη­με­ρινά ζητούμε τη συν­δρομή της Αστυ­νο­μίας για να αντι­με­τω­πί­σουμε ένα φορο­λο­γού­μενο ο οποίος δικαίως ή αδίκως είναι εξορ­γι­σμέ­νος με τη φορο­λο­γία που του επι­βλή­θηκε. Οι εφο­ρια­κοί είναι απρο­στά­τευ­τοι όταν κάνουν ελέγ­χους, ειδικά σε μεγάλες εται­ρείες ή ισχυρά νομικά τμήματα που για να παρα­κω­λύ­σουν τον έλεγχο μπορεί να στρα­φούν προ­σω­πικά ενα­ντίον των ελεγ­κτών, προ­σά­πτο­ντάς τους δόλο. Υπάρχει επίσης έλλειψη προ­σω­πι­κού και αντί να επε­κτα­θούν οι ηλε­κτρο­νι­κές δια­δι­κα­σίες, ταλαι­πω­ρεί­ται ο πολίτης και δαπανά χρόνο ο εργα­ζό­με­νος. Οι εφο­ρια­κοί έχουν ανάγκη από στοι­χειώδη εργα­λεία δου­λειάς, στε­λέ­χωση των υπη­ρε­σιών, εκπαί­δευση πάνω στην πολύ­πλοκη φορο­λο­γική νομο­θε­σία. Ζητούμε δε να δου­λεύ­ουμε χωρίς τη δαμό­κλειο σπάθη των ποι­νι­κών και αστικών ευθυνών πάνω από τα κεφάλια μας, εκτός βέβαια και αν υπάρχει δόλος ή βαριά αμέλεια…

Να ανα­φέ­ρουμε επίσης ότι με το τελευ­ταίο μνη­μό­νιο δημιουρ­γή­θηκε η ανε­ξάρ­τητη αρχή δημο­σίων εσόδων (ΑΑΔΕ), όπου εντά­χθη­καν οι κλάδοι των εφο­ρια­κών και τελω­νεια­κών για να είναι ανε­ξάρ­τη­τοι και να μη διέ­πο­νται από πολι­τι­κές παρεμ­βά­σεις. Διοι­κού­μα­στε από πεντα­με­λές συμ­βού­λιο με προϊ­στά­μενο τον Γ.Γ. κ. Γ. Πιτσιλή. Αυτό το πεντα­με­λές συμ­βού­λιο λογο­δο­τεί απευ­θείας στη Βουλή. Είμαστε λοιπόν σε αναμονή να δούμε πώς θα εξε­λι­χθούν τα εργα­σιακά μας δικαιώ­ματα μέσα σε αυτό τον νέο φορέα. Βρι­σκό­μα­στε σε ένα μετα­βα­τικό στάδιο που δεν ξέρουμε που θα οδη­γή­σει. Φαι­νο­με­νικά πρό­κει­ται για ένα θετικό μέτρο, πρα­κτικά όμως δεν βλέ­πουμε κάποια ουσια­στική αλλαγή και παρα­μέ­νουμε σε ετοι­μό­τητα συν­δι­κα­λι­στική. Θέλουμε να πιστεύ­ουμε ότι αυτή η ανε­ξάρ­τητη αρχή, δεν θα αφήνει πίσω της πολλές παθο­γέ­νειες και θα εστιά­ζει στην παρα­γω­γι­κό­τητα. Εμείς σαν εργα­ζό­με­νοι θέλουμε την αξιο­λό­γηση και τη σύνδεση της αμοιβής με την παρα­γω­γι­κό­τητα, αρκεί βέβαια πάντα να επι­κρα­τούν αξιο­κρα­τικά κρι­τή­ρια.