Εάν τώρα…

Εδώ πλέον δεν μιλάμε για αριθ­μούς. Μιλάμε για πεποι­θή­σεις και φιλο­σο­φία των εταίρων φίλων και δανει­στών.

Είναι πεποί­θησή τους ότι οι συντά­ξεις στην Ελλάδα είναι υψη­λό­τε­ρες από τον μέσο όρο των συντά­ξεων στην Ευρώπη και πετάνε στο καλάθι των αχρή­στων τα ντο­κου­μέ­ντα από εκθέ­σεις δικών τους θεσμών και οργα­νι­σμών, οι οποίες δεί­χνουν το εντελώς αντί­θετο, για να μην πούμε για ντο­κου­μέ­ντα τα οποία παρου­σιά­ζει η ελλη­νική πλευρά, γιατί μας θεωρούν… ανα­ξιό­πι­στους.

Το αυτό και για τους μισθούς. Είναι πεποί­θηση και εμμονή ότι οι μισθοί στην Ελλάδα πρέπει να αγγί­ξουν τους μισθούς της Βουλ­γα­ρίας.

Ανα­γνω­ρί­ζει ο επι­κε­φα­λής της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής, Ζαν-Κλοντ Γιουν­κέρ, ότι στην Ελλάδα υπάρχει ανθρω­πι­στική κρίση -«όποιος δεν τη βλέπει είναι τυφλός και κουφός», μας είπε.

Φαντά­ζο­μαι πως εάν δεν έβλεπαν (λέμε τώρα) την ανθρω­πι­στική κρίση, άνετα θα μπο­ρούσε να φτάσει ο ΦΠΑ στο ρεύμα όχι μόνον 23% που προ­τεί­νουν ως μέτρο, αλλά 30% και βάλε.

Βλέπουν την ανθρω­πι­στική κρίση και ζητούν κατάρ­γηση του ΕΚΑΣ ( που δίνεται σε χαμη­λο­συ­ντα­ξιού­χους για να τους κρατά ίσα-ίσα στο όριο της φτώ­χειας ) και δεν δίνουν απ’ ευθείας επίδομα ευθα­να­σίας. Δεν μιλάμε για βιβλία, εφη­με­ρί­δες, εισι­τή­ρια κινη­μα­το­γρά­φου και θεάτρου. Τι τα θέλουν οι φτωχοί αυτά.

Μπορεί κανένας να έχει τις χιλιά­δες ενστά­σεις, προ­βλη­μα­τι­σμούς, με την κυβέρ­νηση. Αλλά δεν μπορεί κανείς με ελά­χι­στη λογική, να σκεφτεί ότι δεν μπορείς να «σώζεις» μια χώρα, εξο­ντώ­νο­ντας τους πολίτες, με φόρους-φόρους-φόρους και περικοπές-περικοπές-περικοπές.

Οι φίλοι μας δανει­στές, όσο πλη­σιά­ζουμε προς το σημείο μηδέν απο­κα­λύ­πτουν, χωρίς κανέναν ενδοια­σμό, τις προ­θέ­σεις τους. Το πει­ρα­μα­τό­ζωο η Ελλάς δεν πρέπει να το σκάσει από το εργα­στή­ριο γιατί μπορεί να μπουν κι άλλοι στον πει­ρα­σμό της από­δρα­σης.

Δεν θέλουν συμ­φω­νία. Η πεντα­σέ­λιδη πρόταση των «θεσμών» είναι σαν να γρά­φτηκε έτσι ώστε να απορ­ρι­φθεί από την ελλη­νική κυβέρ­νηση, τη Βουλή και το μεγα­λύ­τερο μέρος της καθη­μαγ­μέ­νης ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας. Γιατί είσαι σίγου­ρος πως όταν ζητάς αφ΄ενός αύξηση στον του­ρι­σμό, αφ΄ε­τέ­ρου τέλος του μήνα, οδηγείς τον άλλον αυτό­ματα εκτός τρα­πε­ζιού. Και μάλιστα το ζητούν, όταν ξέρουν ότι το μονα­δικό πράγμα που απέ­μεινε σ’ αυτό τον τόπο ως προ­σφορά στην οικο­νο­μία είναι ο του­ρι­σμός. Δεν σου φτάνει που ανοήτως και ανε­ρυ­θρί­α­στα η κυβέρ­νηση της «πρώτης φορά αρι­στερά» δέχθηκε να εξα­φα­νί­σει τους νησιώ­τες με την κατάρ­γηση των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών. Θέλεις να το σιγου­ρέ­ψεις πως θα εξα­φα­νι­σθούν τελείως. Χωρίς του­ρι­σμό, χωρίς για­τρούς χωρίς δάσκαλο, σου μένουν τα νησιά βρα­χο­νη­σί­δες, για «αξιο­ποί­ηση» και όσοι νησιώ­τες απο­μεί­νουν είλωτες των του­ρι­στι­κών αλυ­σί­δων που θα εγκα­τα­στή­σεις. Θέλεις να σιγου­ρέ­ψεις πως θα «καεί» ανά την επι­κρά­τεια, η ατμο­μη­χανή της οικο­νο­μίας, που είναι ο του­ρι­σμός.

Κι εδώ σκέ­πτε­σαι, αυτό που Α. Ανδρε­ά­δης λέει κάθε φορά και περνά απα­ρα­τή­ρητο και ασχο­λί­α­στο « Υπάρ­χουν συμ­φέ­ρο­ντα, που δεν βλέπουν με καλό μάτι την άνοδο του του­ρι­σμού στην Ελλάδα. να μην κοροϊ­δευό­μα­στε…» Συνο­ψί­ζο­ντας κατόπιν αυτών των λίγων και κραχτών, εάν τώρα, δεν συνεν­νοη­θούν ΟΛΟΙ οι πολι­τι­κοί αυτής της χώρας, όλα τα πολι­τικά κόμματα, εάν τώρα, δεν απο­φα­σί­σουν να κάνουν κάτι σαν λοβο­τομή και να ξεχά­σουν τα κομ­μα­τικά τους μαγα­ζά­κια, εάν τώρα, δεν απο­φα­σί­σουν την από ΚΟΙΝΟΥ σωτηρία της, μπαί­νο­ντας μπροστά ασπίδα στους καθα­ρούς πλέον παραλογισμούς-σκοπούς και αρχί­σουν χαρ­το­πό­λεμο και τον πόλεμο της ατάκας, για να μας πείσουν ποιος μας «έσωσε» πιο πολύ ή θα μας «σώσει», εάν δεν αφήσουν κάτω τα αριθ­μη­τή­ρια και δεν βάλουν μπροστά τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, τότε δεν θα υπάρχει κανείς, μα κανείς και από τους 300 ( και πολλούς παρα­τρε­χά­με­νους τους) του οποίου το όνομα δεν θα συν­δυα­σθεί με την κατα­στροφή της. Τα ονο­μα­τά­κια τους, θα τα βλέπουν να φιγου­ρά­ρουν στην πλέον μαύρη σελίδα της νεό­τε­ρης Ιστο­ρίας μας, τα παιδιά αυτής της χώρας, που της έλαχε να ηγού­νται ολί­γι­στοι. Η ώρα της αλή­θειας έχει σημάνει για όλους. Και για την κυβέρ­νηση που πρώτη θα πρέπει να επι­ζη­τή­σει την σύμπραξη αυτή (και όχι του Ρούντι Ρινάλ­ντι σε μαρα­θώ­νιες κομ­μα­τι­κές συνά­ξεις) και για τα κόμματα τα οποία θα πρέπει να αντα­πο­κρι­θούν, χωρίς υπο­ση­μειώ­σεις. Και κυρίως όσα κόμματα μας «έσωζαν» πέντε χρόνια.

Α… και να μην ξεχά­σουν, να απαι­τή­σουν, με μπρο­στά­ρη­δες τους νησιώ­τες βου­λευ­τές -και δη του ΣΥΡΙΖΑ-, την από­συρση της νησιώ­τισ­σας Ιφι­γέ­νειας από τον βωμό. Γιατί σε δια­φο­ρε­τική περί­πτωση, τα δικά τους ονόματα, θα γραφούν με μαύρα γράμ­ματα στις εισό­δους των (έρημων) λιμα­νιών. Για να τελειώ­νουμε κάποτε από τους κάθε είδους χρω­μα­τι­στούς «σωτήρες».