“Ο Τσίπρας στήνει Μαδουρισμό στην Ελλάδα”

Σφοδρή επίθεση στην κυβέρ­νηση εξα­πο­λύει ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης με άρθρο του στο Δια­δί­κτυο. Ο μεγάλος μου­σι­κο­συν­θέ­της κάνει λόγο για «μαδου­ρι­σμό», ενώ από την κριτική του δεν ξεφεύ­γει ο Ιβάν Σαβ­βί­δης, ο οποίος στο­χο­ποί­ησε τον αρχηγό της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης.

Ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης κρούει κώδωνα κιν­δύ­νου επι­ση­μαί­νο­ντας «τον και­νούρ­γιο μεγάλο εθνικό κίνδυνο, όπως από τον Μάρτιο του 1967 προ­σπά­θησα να προ­φυ­λάξω την πατρίδα μου από τον επερ­χό­μενο κίνδυνο της δικτα­το­ρίας».

Στο συγκλο­νι­στικό του κείμενο, τονίζει: «Ο μαδου­ρι­σμός είναι η και­νούρ­για έμπρα­κτη τακτική για την διαιώ­νιση της κυβερ­νη­τι­κής εξου­σίας με ‘‘νόμιμα’’ μέσα. Η προ­σπά­θεια αυτή επι­χει­ρεί­ται αυτή τη στιγμή στη Βενε­ζου­έλα, όπου η λαϊκή αντι­πο­λί­τευση βρί­σκε­ται μαχη­τικά στους δρόμους αντι­μέ­τωπη με τον κατα­σταλ­τικό μηχα­νι­σμό μιας άλλοτε προ­ο­δευ­τι­κής κυβέρ­νη­σης, που έχει χάσει την πλειο­ψη­φία μέσα στο λαό και μέσα στη Βουλή. Ενώ ο ελλη­νι­κός μαδου­ρι­σμός έχει χάσει μεν την πλειο­ψη­φία μέσα στο λαό, όμως, ο λαός δεν είναι μαχη­τικά στους δρόμους, όπως στο Καράκας, του­να­ντίον φαί­νε­ται εντελώς εξου­δε­τε­ρω­μέ­νος, ενώ η κυβέρ­νηση έχει την πλειο­ψη­φία μέσα στο ελλη­νικό Κοι­νο­βού­λιο.

Οπότε οι συν­θή­κες για την εφαρ­μογή του μαδου­ρι­σμού δηλαδή την παρά­νομη διαιώ­νιση της εξου­σίας με δήθεν συνταγ­μα­τικά μέτρα είναι ευνοϊ­κό­τε­ρες για το παρόν και το μέλλον εις το διη­νε­κές της ουσια­στικά μειο­ψη­φι­κής κυβέρ­νη­σης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με την πλαστή πλειο­ψη­φία στη Βουλή.

Η εισβολή του εκ Ρωσίας Ιβάν Σαββίδη με τη σαφή καταδίκη-πρόβλεψη για τον αρχηγό της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης πρέπει να ανα­λυ­θεί κάτω από το πρίσμα του πνεύ­μα­τος του μαδου­ρι­σμού, δεδο­μέ­νου ότι εκφρά­ζει δημο­σίως αυτό που πολλοί πλέον γνω­ρί­ζουν, ότι δηλαδή από τη στιγμή που ένας αρι­στε­ρός μετα­βάλ­λε­ται σε έναν αμο­ρα­λι­στή εξου­σιο­μανή, δεν υπάρ­χουν ηθικά εμπόδια προ­κει­μέ­νου να δια­τη­ρή­σει επ’ αόρι­στον τα προ­νό­μια της εξου­σίας του.

Αυτός, λοιπόν, ο Ιβάν ο τρο­με­ρός με τον κομπα­σμό του πάμπλου­του και τον κυνισμό του νεο­φώ­τι­στου στην αρένα της ελλη­νι­κής πολι­τι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, γνω­ρί­ζει, ως φαί­νε­ται καλά, από πρώτο χέρι ότι στην Ελλάδα του κοντι­νού μέλ­λο­ντος δεν θα υπάρ­ξουν πλέον αξιω­μα­τι­κές αντι­πο­λι­τεύ­σεις και άλλες δημο­κρα­τι­κές αστειό­τη­τες.

Είναι σαν να λέει στον κύριο Τσίπρα: ‘‘Ηρθα για να ενώσω τη γροθιά μου με τη δική σου για να απαλ­λα­γούμε μια για πάντα από τους “εχθρούς του λαού” και να χτί­σουμε την και­νού­ρια εξουσία με εκείνα τα ‘‘νόμιμα μέσα’’ που θα την μετα­βά­λουν σε διαρκή και αμε­τά­βλητη». Κάπου εδώ μπαίνει και ο Πούτιν, που κυβερνά μεν σχεδόν δύο δεκα­ε­τίες, στη­ρί­ζε­ται όμως στη μεγάλη πλειο­ψη­φία του ρωσικού λαού. Μπορεί ίσως να πιστεύει ο κύριος Σαβ­βί­δης ότι ο εξου­δε­τε­ρω­μέ­νος σήμερα ελλη­νι­κός λαός είναι δυνατόν να κάνει τον Τσίπρα Πούτιν, ότι είναι δυνατόν να μετα­βλη­θεί σε οπαδό των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και Τσίπρα με τη βοήθεια της πλύσης εγκε­φά­λου που ευελ­πι­στεί να κάνει ο ίδιος, εφόσον πάρει στα χέρια του την τηλε­ό­ραση.

Πάντως, δηλώνω ότι είμαι βέβαιος ότι με Ιβάν ή χωρίς Ιβάν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη αρχίσει να κινεί­ται στα βήματα του μαδου­ρι­σμού. Οι δεκάδες χιλιά­δες διο­ρι­σμοί απο­βλέ­πουν στον πλήρη έλεγχο του κράτους. Το σχέδιο Παππά απέτυχε στην επι­δί­ωξη του ελέγχου των ΜΜΕ. Ομως τώρα με τον Ιβάν φαί­νε­ται ότι θα επι­χει­ρη­θεί και νέα επέλαση για τον έλεγχο της δια­μόρ­φω­σης της κοινής γνώμης.

Τέλος, ομολογώ ότι ανησυχώ για τις Ενοπλες Δυνά­μεις. Στην εποχή της πάλης κατά των Μνη­μο­νίων, ο Πάνος Καμένος με επι­σκέ­φθηκε για να μου πει: «Μίκη, κάλεσέ μας όλους» (εννο­ώ­ντας τους επί κεφαλής των αντι­μνη­μο­νια­κών σχη­μα­τι­σμών), «κλείσε μας μέσα και μη μας αφήσεις να φύγουμε πριν συμ­φω­νή­σουμε…». Αυτό δείχνει το πόσο δυνα­μι­κός και αυθόρ­μη­τος είναι ο σημε­ρι­νός επι­κε­φα­λής των Ενόπλων μας Δυνά­μεων. Ο οποίος ως φαί­νε­ται βρί­σκε­ται υπό την επιρροή της γοη­τείας του κυρίου Τσίπρα. Δηλαδή του εγκε­φά­λου για την επιβολή του μαδου­ρι­σμού στη χώρα μας.

Το γεγονός αυτό με οδηγεί στη σκέψη ότι αρχί­σαμε να παί­ζουμε με τη φωτιά. Και είμαι εγώ ο ίδιος, που με πλήρη ευθύνη επι­ση­μαίνω τον και­νούρ­γιο μεγάλο εθνικό κίνδυνο, όπως από τον Μάρτιο του 1967 προ­σπά­θησα να προ­φυ­λάξω την πατρίδα μου από τον επερ­χό­μενο κίνδυνο της δικτα­το­ρίας. Τότε δεν με άκουσαν ούτε οι αρι­στε­ροί αλλά ούτε και οι κεντρώοι και οι δεξιοί. Οι σύντρο­φοί μου μάλιστα φρό­ντι­σαν να με απο­μο­νώ­σουν δυο βδο­μά­δες πριν από τη χούντα.

Ολοι όμως οι ηγέτες εκείνου του καιρού πιά­στη­καν με τις πιτζά­μες. Ενώ εγώ που ήξερα τον κίνδυνο, διέφυγα, κρύ­φτηκα και μετά από δύο εβδο­μά­δες είχα την τιμή μαζί με λιγο­στούς συνα­γω­νι­στές να ιδρύ­σουμε την πρώτη αντι­στα­σιακή οργά­νωση, το Πατριω­τικό Μέτωπο. Ποιος άραγε ή ποιοι θα έχουν την τιμή να οργα­νώ­σουν το νέο Πατριω­τικό Μέτωπο;

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΤΣΑΒΟΥ-Ελεύθερος  Τύπος