Γεώργιος Εμ. Δημητράκης: Δημόσια Εκπαίδευση και Πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι

Η ενα­σχό­ληση με τα του ελλη­νι­κού εκπαι­δευ­τι­κού συστή­μα­τος προ­κα­λεί φρίκη και απο­γο­ή­τευση. Η λέξη «Παιδεία» είναι διεθνής υπό την έννοια ότι, του­λά­χι­στον εντός των ορίων του Δυτικού Πολι­τι­σμού, ούτε οι άνθρω­ποι του μέσου μορ­φω­τι­κού επι­πέ­δου την χρη­σι­μο­ποιούν εις τον καθη­με­ρινό των λόγο. Όλοι όμως την γνω­ρί­ζουν και αντι­λαμ­βά­νο­νται αμέσως την σημασία της. Πολλές φορές έχει ακου­στεί η άποψη, ότι η Ελλάς, λόγω της μεγάλης της παρα­δό­σεως εις τον τομέα της Παι­δείας έπρεπε να έχει μία σχετική πρω­το­πο­ρία εις όλο τον κόσμο.
Οι ξένοι που δια­τυ­πώ­νουν τέτοιες προσ­δο­κίες δεν γνω­ρί­ζουν την κατά­σταση, εις την οποία ευρί­σκε­ται το ελλη­νικό εκπαι­δευ­τικό σύστημα. Ένα εκπαι­δευ­τικό σύστημα, το οποίο θα μπο­ρούσε να χαρα­κτη­ρι­σθεί ως το μεγα­λύ­τερο «γιαπί» της τελευ­ταίας τεσ­σα­ρα­κο­ντα­ε­τίας. Πράγ­ματι, από την δεκα­ε­τία του ’70 η πολι­τική ηγεσία της χώρας επι­δί­δε­ται εις ένα συνεχές «κτίσιμο» της δημο­σίας εκπαι­δεύ­σεως, επι­βάλ­λουσα  την μία «εκπαι­δευ­τική μεταρ­ρύθ­μιση» μετά την άλλη. Είναι ήδη εις όλους γνωστό, ότι η κάθε νέα εκπαι­δευ­τική μεταρ­ρύθ­μιση είναι χει­ρό­τερη της προη­γου­μέ­νης. Αλλά ουδείς συγκι­νεί­ται. Ο λόγος οφεί­λε­ται εις το ότι όλες αυτές οι εκπαι­δευ­τι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις είχαν μία σαφή ιδε­ο­λο­γική βάση και ενδύ­θη­καν πάντοτε με ένα ιδε­ο­λο­γικό μανδύα. Σκοπός όλων αυτών των μεταρ­ρυθ­μί­σεων ήταν, δήθεν, ο «εκδη­μο­κρα­τι­σμός» της Παι­δείας. Χάριν του σκοπού αυτού κατηρ­γήθη η Καθα­ρεύ­ουσα και κατηρ­γή­θη­σαν για μεγάλο χρονικό διά­στημα τα Αρχαία Ελλη­νικά από τα Γυμνά­σια και τα Λύκεια. Συγ­χρό­νως η μεν Καθα­ρεύ­ουσα, γλώσσα πει­θαρ­χη­μένη, με αυστη­ρούς γραμ­μα­τι­κούς κανόνες και απο­λύ­τως ακριβής, χαρα­κτη­ρί­σθηκε ως «ακρο­δε­ξιά», τα δε Αρχαία Ελλη­νικά «σκέτος Φασι­σμός!».
Όλα αυτά έγιναν ευρέως απο­δε­κτά. Λησμο­νή­θη­καν οι λαμπροί παλαιό­τε­ροι επι­στή­μο­νες, οι οποίοι ξεκί­νη­σαν από χωριά και στάνες, όπου δεν ομι­λείτο μεν η Καθα­ρεύ­ουσα, την έμαθαν όμως από τον Τύπο και το ραδιό­φωνο και διέ­πρε­ψαν διεθνώς ως άριστοι επι­στή­μο­νες και λογο­τέ­χνες. Ούτε ο Καβάφης ή ο Καζαν­τζά­κης, ούτε οι νομπε­λί­στες Σεφέρης και Ελύτης υπέ­στη­σαν την λαίλαπα των εκπαι­δευ­τι­κών μεταρ­ρυθ­μί­σεων των ανόητων ιδε­ο­λό­γων. Αυτοί έμαθαν γράμ­ματα. Η σύγ­χρονη γενεά δεν μαθαί­νει γράμ­ματα.
Προ­ξε­νεί φρίκη το γεγονός, ότι ο Ελλη­νι­κός Λαός απο­δέ­χε­ται κάθε νέα εκπαι­δευ­τική μεταρ­ρύθ­μιση άνευ αντι­δρά­σεων. Αντι­δρά­σεις υπάρ­χουν μόνο από εκεί­νους τους μορ­φω­μέ­νους και τους δια­νο­ού­με­νους, οι οποίοι δεν υπο­κύ­πτουν εις κομ­μα­τι­κές σκο­πι­μό­τη­τες και δεν υπο­τάσ­σο­νται εις τα κελεύ­σματα των ανόητων εκσυγ­χρο­νι­στών. Υπο­τάσ­σε­ται όμως ολό­κλη­ρος ο Λαός και θάβει το μέλλον των παιδιών του. Να πως γίνεται αυτό: είναι γενικώς παρα­δε­δεγ­μένο, ότι το νοητικό επίπεδο κάθε ανθρώ­που, εξαρ­τά­ται αμέσως από τον αριθμό των λέξεων και την δυνα­τό­τητα χει­ρι­σμού της γλώσσης, που μαθαί­νει και αποκτά κατά τα 10 ή 12 έτη της ηλικίας του. Εις τις οικο­γέ­νειες χαμηλού μορ­φω­τι­κού επι­πέ­δου χρη­σι­μο­ποιού­νται εις την καθη­με­ρινή ζωή περίπου 1500 λέξεις ημε­ρη­σίως.  Τις ίδιες λέξεις επα­να­λαμ­βά­νει σήμερον ο μαθητής εις το δημο­τικό, ούτε μία παρα­πάνω! Εις τις οικο­γέ­νειες όμως μορ­φω­μέ­νων γονέων, δασκά­λων, δικη­γό­ρων, ιατρών, μηχα­νι­κών κλπ. χρη­σι­μο­ποιού­νται καθη­με­ρι­νώς άνω των 2500 λέξεων. ‘Έτσι τα παιδιά των απο­κτούν ένα «δημο­κρα­τικό» προ­βά­δι­σμα από τα παιδιά των ολι­γό­τερο μορ­φω­μέ­νων οικο­γε­νειών. Αυτά στέλ­νο­νται αργό­τερα εις τα Πανε­πι­στή­μια χωρίς να γνω­ρί­ζουν γράμ­ματα, εκτός αν τα ίδια  φρό­ντι­σαν να μάθουν. Υπάρ­χουν πράγ­ματι χιλιά­δες τέτοιων παιδιών, τα οποία δια­βά­ζουν  και μαθαί­νουν περισ­σό­τερα γράμ­ματα από ότι τους προ­σφέ­ρουν οι άθλιες εκπαι­δευ­τι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις των εξίσου αθλίων ιδε­ο­λό­γων.
Η Ελλάς είναι η μόνη χώρα του κόσμου, εις την οποία επα­νεκ­δί­δο­νται σήμερον τα παλαιά Ανα­γνω­στικά του δημο­τι­κού σχο­λείου και αγο­ρά­ζο­νται ευρέως, διότι οι υπεύ­θυ­νοι γονείς γνω­ρί­ζουν τι συμ­βαί­νει εις τα σύγ­χρονα δημο­τικά σχολεία και προ­σπα­θούν να μάθουν εις τα παιδιά των του­λά­χι­στον τα γράμ­ματα, που μάθαι­ναν και οι ίδιοι πριν από σαράντα και πενήντα χρόνια. Αν οι ιδε­ο­λό­γοι των εκπαι­δευ­τι­κών μεταρ­ρυθ­μί­σεων είχαν ένα ελά­χι­στον ίχνος εθνικής ευθύνης, θα δια­πί­στω­ναν  εξ αυτού του γεγο­νό­τος και μόνον, το μέγεθος της κατα­στρο­φής που έχουν επι­βάλ­λει εις ολό­κληρο το Έθνος. Αλλά αυτοί δεν βλέπουν  τίποτε. Είναι μόνον τυφλοί στρα­τιώ­τες των ιδε­ο­λο­γιών των και έτερον ουδέν.
Ένας από τους λόγους της κατα­στά­σεως αυτής είναι ότι η δια­νό­ηση σβήνει σιγά-σιγά εις την Ελλάδα. Προ παντός εις τις κοι­νω­νι­κές επι­στή­μες, οικο­νο­μικά, πολι­τική επι­στήμη, κοι­νω­νιο­λο­γία, ψυχο­λο­γία κ.ο.κ. Καθη­γη­τές εις τα Πανε­πι­στή­μια γίνο­νται συνήθως μόνον όσοι έχουν την υπο­στή­ριξη των κομ­μά­των. «Κομ­μα­τό­σκυλα» απο­φα­σί­ζουν ποίοι θα διδά­ξουν τα παιδιά μας. Είναι φυσικό να προ­κρί­νουν τους ομοϊ­δε­ά­τες των. Χαρα­κτη­ρι­στικό της κατα­στά­σεως αυτής είναι το επίπεδο των συγ­γραμ­μά­των, τα οποία εκδί­δουν καθη­γη­τές του επι­πέ­δου αυτού. Σπανίως τα βιβλία των είναι ανώτερα των δημο­σιο­γρα­φι­κών συγ­γραμ­μά­των. Για γέλια είναι επίσης η εικόνα των καθη­γη­τών αυτών, οι οποίοι προ­σκα­λού­νται από τα διάφορα Κανάλια δια να «φωτί­σουν» το ακρο­α­τή­ριο. Εκεί ακού­γο­νται κου­βέ­ντες του Καφενέ, ανά­λο­γες του βαθμού μορ­φώ­σεως των κ.κ.. Καθη­γη­τών. Οι οποίοι δια της συμπε­ρι­φο­ράς των δεν εμπνέ­ουν τον σεβασμό σε ένα περι­βάλ­λον που πρέπει να είναι επι­στη­μο­νικό φυτώριο και χώρος πνευ­μα­τι­κής καλ­λιέρ­γειας. Αλλά βάσει ιδε­ο­λο­γι­κών οδηγιών μετέ­τρε­ψαν τα Πανε­πι­στή­μια σε προ­έ­κταση του πολι­τι­κού συστή­μα­τος και μηχα­νι­σμό παρα­γω­γής κομ­μα­τι­κών στε­λε­χών. Ο μεγάλος Ελβετός παι­δα­γω­γός Πεστα­λό­τσι είπε: «Δεν υπάρ­χουν κακοί μαθητές, υπάρ­χουν μόνον κακοί δάσκα­λοι». Παρά ταύτα απερ­γούν κάθε τόσο, ζητώ­ντας περισ­σό­τερα χρήματα. Εις αυτό έχουν όμως δίκαιο. Την θέση των δεν την θεωρούν ως απο­στολή και τρόπον ζωής, αλλά ως «βόλεμα» και τρόπον πλου­τι­σμού. Βεβαίως να έχουν ένα μισθό. Το Κράτος τους αμείβει καλά. Τα παρα­πάνω που ζητούν δεν τους αξίζουν…!

Υπο­ση­μεί­ωση: Ο αρθρο­γρά­φος δια­μέ­νει εις την Ξάνθη. Σπού­δασε Πολιτικές-Οικονομικές Επι­στή­μες και Κοι­νω­νιο­λο­γία στη Βόννη και Ιστορία και Πολι­τι­στική κλη­ρο­νο­μιά στην Αθήνα. Διε­τέ­λεσε επί 5 χρόνια υπάλ­λη­λος της Ομο­σπον­δια­κής Βουλής της Γερ­μα­νίας.

PAGE

PAGE  2