Γεώργιος Εμ. Δημητράκης: Δημόσια Εκπαίδευση και Πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι

Η ενα­σχό­λη­ση με τα του ελ­λη­νι­κού εκ­παι­δευ­τι­κού συ­στή­μα­τος προ­κα­λεί φρίκη και απο­γο­ή­τευ­ση. Η λέξη «Παι­δεία» είναι διε­θνής υπό την έν­νοια ότι, του­λά­χι­στον εντός των ορίων του Δυ­τι­κού Πο­λι­τι­σμού, ούτε οι άν­θρω­ποι του μέσου μορ­φω­τι­κού επι­πέ­δου την χρη­σι­μο­ποιούν εις τον κα­θη­με­ρι­νό των λόγο. Όλοι όμως την γνω­ρί­ζουν και αντι­λαμ­βά­νο­νται αμέ­σως την ση­μα­σία της. Πολ­λές φορές έχει ακου­στεί η άποψη, ότι η Ελλάς, λόγω της με­γά­λης της πα­ρα­δό­σε­ως εις τον τομέα της Παι­δεί­ας έπρε­πε να έχει μία σχε­τι­κή πρω­το­πο­ρία εις όλο τον κόσμο.
Οι ξένοι που δια­τυ­πώ­νουν τέ­τοιες προσ­δο­κί­ες δεν γνω­ρί­ζουν την κα­τά­στα­ση, εις την οποία ευ­ρί­σκε­ται το ελ­λη­νι­κό εκ­παι­δευ­τι­κό σύ­στη­μα. Ένα εκ­παι­δευ­τι­κό σύ­στη­μα, το οποίο θα μπο­ρού­σε να χα­ρα­κτη­ρι­σθεί ως το με­γα­λύ­τε­ρο «γιαπί» της τε­λευ­ταί­ας τεσ­σα­ρα­κο­ντα­ε­τί­ας. Πράγ­μα­τι, από την δε­κα­ε­τία του ’70 η πο­λι­τι­κή ηγε­σία της χώρας επι­δί­δε­ται εις ένα συ­νε­χές «κτί­σι­μο» της δη­μο­σί­ας εκ­παι­δεύ­σε­ως, επι­βάλ­λου­σα  την μία «εκ­παι­δευ­τι­κή με­ταρ­ρύθ­μι­ση» μετά την άλλη. Είναι ήδη εις όλους γνω­στό, ότι η κάθε νέα εκ­παι­δευ­τι­κή με­ταρ­ρύθ­μι­ση είναι χει­ρό­τε­ρη της προη­γου­μέ­νης. Αλλά ου­δείς συ­γκι­νεί­ται. Ο λόγος οφεί­λε­ται εις το ότι όλες αυτές οι εκ­παι­δευ­τι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις είχαν μία σαφή ιδε­ο­λο­γι­κή βάση και εν­δύ­θη­καν πά­ντο­τε με ένα ιδε­ο­λο­γι­κό μαν­δύα. Σκο­πός όλων αυτών των με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων ήταν, δήθεν, ο «εκ­δη­μο­κρα­τι­σμός» της Παι­δεί­ας. Χάριν του σκο­πού αυτού κα­τηρ­γή­θη η Κα­θα­ρεύ­ου­σα και κα­τηρ­γή­θη­σαν για με­γά­λο χρο­νι­κό διά­στη­μα τα Αρ­χαία Ελ­λη­νι­κά από τα Γυ­μνά­σια και τα Λύ­κεια. Συγ­χρό­νως η μεν Κα­θα­ρεύ­ου­σα, γλώσ­σα πει­θαρ­χη­μέ­νη, με αυ­στη­ρούς γραμ­μα­τι­κούς κα­νό­νες και απο­λύ­τως ακρι­βής, χα­ρα­κτη­ρί­σθη­κε ως «ακρο­δε­ξιά», τα δε Αρ­χαία Ελ­λη­νι­κά «σκέ­τος Φα­σι­σμός!».
Όλα αυτά έγι­ναν ευ­ρέ­ως απο­δε­κτά. Λη­σμο­νή­θη­καν οι λα­μπροί πα­λαιό­τε­ροι επι­στή­μο­νες, οι οποί­οι ξε­κί­νη­σαν από χωριά και στά­νες, όπου δεν ομι­λεί­το μεν η Κα­θα­ρεύ­ου­σα, την έμα­θαν όμως από τον Τύπο και το ρα­διό­φω­νο και διέ­πρε­ψαν διε­θνώς ως άρι­στοι επι­στή­μο­νες και λο­γο­τέ­χνες. Ούτε ο Κα­βά­φης ή ο Κα­ζαν­τζά­κης, ούτε οι νο­μπε­λί­στες Σε­φέ­ρης και Ελύ­της υπέ­στη­σαν την λαί­λα­πα των εκ­παι­δευ­τι­κών με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων των ανό­η­των ιδε­ο­λό­γων. Αυτοί έμα­θαν γράμ­μα­τα. Η σύγ­χρο­νη γενεά δεν μα­θαί­νει γράμ­μα­τα.
Προ­ξε­νεί φρίκη το γε­γο­νός, ότι ο Ελ­λη­νι­κός Λαός απο­δέ­χε­ται κάθε νέα εκ­παι­δευ­τι­κή με­ταρ­ρύθ­μι­ση άνευ αντι­δρά­σε­ων. Αντι­δρά­σεις υπάρ­χουν μόνο από εκεί­νους τους μορ­φω­μέ­νους και τους δια­νο­ού­με­νους, οι οποί­οι δεν υπο­κύ­πτουν εις κομ­μα­τι­κές σκο­πι­μό­τη­τες και δεν υπο­τάσ­σο­νται εις τα κε­λεύ­σμα­τα των ανό­η­των εκ­συγ­χρο­νι­στών. Υπο­τάσ­σε­ται όμως ολό­κλη­ρος ο Λαός και θάβει το μέλ­λον των παι­διών του. Να πως γί­νε­ται αυτό: είναι γε­νι­κώς πα­ρα­δε­δεγ­μέ­νο, ότι το νοη­τι­κό επί­πε­δο κάθε αν­θρώ­που, εξαρ­τά­ται αμέ­σως από τον αριθ­μό των λέ­ξε­ων και την δυ­να­τό­τη­τα χει­ρι­σμού της γλώσ­σης, που μα­θαί­νει και απο­κτά κατά τα 10 ή 12 έτη της ηλι­κί­ας του. Εις τις οι­κο­γέ­νειες χα­μη­λού μορ­φω­τι­κού επι­πέ­δου χρη­σι­μο­ποιού­νται εις την κα­θη­με­ρι­νή ζωή πε­ρί­που 1500 λέ­ξεις ημε­ρη­σί­ως.  Τις ίδιες λέ­ξεις επα­να­λαμ­βά­νει σή­με­ρον ο μα­θη­τής εις το δη­μο­τι­κό, ούτε μία πα­ρα­πά­νω! Εις τις οι­κο­γέ­νειες όμως μορ­φω­μέ­νων γο­νέ­ων, δα­σκά­λων, δι­κη­γό­ρων, ια­τρών, μη­χα­νι­κών κλπ. χρη­σι­μο­ποιού­νται κα­θη­με­ρι­νώς άνω των 2500 λέ­ξε­ων. ‘Έτσι τα παι­διά των απο­κτούν ένα «δη­μο­κρα­τι­κό» προ­βά­δι­σμα από τα παι­διά των ολι­γό­τε­ρο μορ­φω­μέ­νων οι­κο­γε­νειών. Αυτά στέλ­νο­νται αρ­γό­τε­ρα εις τα Πα­νε­πι­στή­μια χωρίς να γνω­ρί­ζουν γράμ­μα­τα, εκτός αν τα ίδια  φρό­ντι­σαν να μά­θουν. Υπάρ­χουν πράγ­μα­τι χι­λιά­δες τέ­τοιων παι­διών, τα οποία δια­βά­ζουν  και μα­θαί­νουν πε­ρισ­σό­τε­ρα γράμ­μα­τα από ότι τους προ­σφέ­ρουν οι άθλιες εκ­παι­δευ­τι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις των εξί­σου αθλί­ων ιδε­ο­λό­γων.
Η Ελλάς είναι η μόνη χώρα του κό­σμου, εις την οποία επα­νεκ­δί­δο­νται σή­με­ρον τα πα­λαιά Ανα­γνω­στι­κά του δη­μο­τι­κού σχο­λεί­ου και αγο­ρά­ζο­νται ευ­ρέ­ως, διότι οι υπεύ­θυ­νοι γο­νείς γνω­ρί­ζουν τι συμ­βαί­νει εις τα σύγ­χρο­να δη­μο­τι­κά σχο­λεία και προ­σπα­θούν να μά­θουν εις τα παι­διά των του­λά­χι­στον τα γράμ­μα­τα, που μά­θαι­ναν και οι ίδιοι πριν από σα­ρά­ντα και πε­νή­ντα χρό­νια. Αν οι ιδε­ο­λό­γοι των εκ­παι­δευ­τι­κών με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων είχαν ένα ελά­χι­στον ίχνος εθνι­κής ευ­θύ­νης, θα δια­πί­στω­ναν  εξ αυτού του γε­γο­νό­τος και μόνον, το μέ­γε­θος της κα­τα­στρο­φής που έχουν επι­βάλ­λει εις ολό­κλη­ρο το Έθνος. Αλλά αυτοί δεν βλέ­πουν  τί­πο­τε. Είναι μόνον τυ­φλοί στρα­τιώ­τες των ιδε­ο­λο­γιών των και έτε­ρον ουδέν.
Ένας από τους λό­γους της κα­τα­στά­σε­ως αυτής είναι ότι η δια­νό­η­ση σβή­νει σιγά-σιγά εις την Ελ­λά­δα. Προ πα­ντός εις τις κοι­νω­νι­κές επι­στή­μες, οι­κο­νο­μι­κά, πο­λι­τι­κή επι­στή­μη, κοι­νω­νιο­λο­γία, ψυ­χο­λο­γία κ.ο.κ. Κα­θη­γη­τές εις τα Πα­νε­πι­στή­μια γί­νο­νται συ­νή­θως μόνον όσοι έχουν την υπο­στή­ρι­ξη των κομ­μά­των. «Κομ­μα­τό­σκυ­λα» απο­φα­σί­ζουν ποίοι θα δι­δά­ξουν τα παι­διά μας. Είναι φυ­σι­κό να προ­κρί­νουν τους ομοϊ­δε­ά­τες των. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό της κα­τα­στά­σε­ως αυτής είναι το επί­πε­δο των συγ­γραμ­μά­των, τα οποία εκ­δί­δουν κα­θη­γη­τές του επι­πέ­δου αυτού. Σπα­νί­ως τα βι­βλία των είναι ανώ­τε­ρα των δη­μο­σιο­γρα­φι­κών συγ­γραμ­μά­των. Για γέλια είναι επί­σης η ει­κό­να των κα­θη­γη­τών αυτών, οι οποί­οι προ­σκα­λού­νται από τα διά­φο­ρα Κα­νά­λια δια να «φω­τί­σουν» το ακρο­α­τή­ριο. Εκεί ακού­γο­νται κου­βέ­ντες του Κα­φε­νέ, ανά­λο­γες του βαθ­μού μορ­φώ­σε­ως των κ.κ.. Κα­θη­γη­τών. Οι οποί­οι δια της συ­μπε­ρι­φο­ράς των δεν εμπνέ­ουν τον σε­βα­σμό σε ένα πε­ρι­βάλ­λον που πρέ­πει να είναι επι­στη­μο­νι­κό φυ­τώ­ριο και χώρος πνευ­μα­τι­κής καλ­λιέρ­γειας. Αλλά βάσει ιδε­ο­λο­γι­κών οδη­γιών με­τέ­τρε­ψαν τα Πα­νε­πι­στή­μια σε προ­έ­κτα­ση του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος και μη­χα­νι­σμό πα­ρα­γω­γής κομ­μα­τι­κών στε­λε­χών. Ο με­γά­λος Ελ­βε­τός παι­δα­γω­γός Πε­στα­λό­τσι είπε: «Δεν υπάρ­χουν κακοί μα­θη­τές, υπάρ­χουν μόνον κακοί δά­σκα­λοι». Παρά ταύτα απερ­γούν κάθε τόσο, ζη­τώ­ντας πε­ρισ­σό­τε­ρα χρή­μα­τα. Εις αυτό έχουν όμως δί­καιο. Την θέση των δεν την θε­ω­ρούν ως απο­στο­λή και τρό­πον ζωής, αλλά ως «βό­λε­μα» και τρό­πον πλου­τι­σμού. Βε­βαί­ως να έχουν ένα μισθό. Το Κρά­τος τους αμεί­βει καλά. Τα πα­ρα­πά­νω που ζη­τούν δεν τους αξί­ζουν…!

Υπο­ση­μεί­ω­ση: Ο αρ­θρο­γρά­φος δια­μέ­νει εις την Ξάνθη. Σπού­δα­σε Πο­λι­τι­κές-Οι­κο­νο­μι­κές Επι­στή­μες και Κοι­νω­νιο­λο­γία στη Βόννη και Ιστο­ρία και Πο­λι­τι­στι­κή κλη­ρο­νο­μιά στην Αθήνα. Διε­τέ­λε­σε επί 5 χρό­νια υπάλ­λη­λος της Ομο­σπον­δια­κής Βου­λής της Γερ­μα­νί­ας.

PAGE

PAGE  2