Μετά θάνατον δικαίωση για τον υπάλληλο της ΔΕΥΑ Ρόδου Γιώργο Πιλατέρη

Μετά θάνατον δικαιώ­θηκε από το Μονο­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου ο αεί­μνη­στος υπάλ­λη­λος της ΔΕΥΑ Ιαλυσού Γεώρ­γιος Πιλα­τέ­ρης!

Το δικα­στή­ριο με την υπ’ αρίθμ. 74/2019 απόφαση, που εξέδωσε χθες έκρινε ότι τόσο ο εκλιπών πατέρας δύο ανή­λι­κων παιδιών όσο και ένας συνά­δελ­φός του, ο κ. Μιχάλης Λιαμής, συν­δέ­ο­νται με την ΔΕΥΑ Ρόδου με σύμβαση εξαρ­τη­μέ­νης εργα­σίας αορί­στου χρόνου.

‏Η ένδικη διαφορά άρχισε ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου με την από 02.12.2015 και με αριθμό εκθέ­σεως κατα­θέ­σεως 419/04.12.2015 αγωγή των ενα­γό­ντων κατά της ΔΕΥΑ Ρόδου.

Το Δικα­στή­ριο εκείνο με την με αριθ. 303/2017 ορι­στική απόφασή του, απέρ­ριψε την αγωγή, δικά­ζο­ντας αντι­μω­λία των δια­δί­κων, κατά την ειδική δια­δι­κα­σία των εργα­τι­κών δια­φο­ρών.

‏Οι ενά­γο­ντες, με την αγωγή τους, ισχυ­ρί­στη­καν ότι ο πρώτος εξ αυτών προ­σλή­φθηκε δυνάμει της υπ’ αριθμ. 20/30-6-1993 από­φα­σης του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου της Δημο­τι­κής Επι­χεί­ρη­σης Παρα­λίων (ΔΕΠ) Δήμου Ιαλυσού, ως λογι­στής Δ.Ε. για τη στε­λέ­χωση της οικο­νο­μι­κής υπη­ρε­σίας της επι­χεί­ρη­σης, με σύμβαση εργα­σίας ιδιω­τι­κού δικαίου αορί­στου χρόνου και ο δεύ­τε­ρος εξ αυτών προ­σλή­φθηκε δυνάμει της υπ’ αριθμ. 2/24-1-1995 από­φα­σης του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου της ως άνω Δημο­τι­κής Επι­χεί­ρη­σης, ως βοηθός λογι­στής Δ.Ε. με σύμβαση εργα­σίας ιδιω­τι­κού δικαίου αορί­στου χρόνου, ενώ ακο­λού­θησε η αναγ­γε­λία της πρό­σλη­ψης τους στον ΟΑΕΔ και η εγγραφή τους στο Ι.Κ.Α.

Ότι ακο­λού­θως, δυνάμει της υπ’ αριθμ. 16/31-5-2004 από­φα­σης του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου της ανωτέρω επι­χεί­ρη­σης, απο­φα­σί­στηκε η μετα­φορά τους στην νεο­συ­στα­θείσα Δημο­τική Επι­χεί­ρηση Ύδρευ­σης και Απο­χέ­τευ­σης Ιαλυσού (Δ.Ε.Υ.Α.Ι), με την ίδια εργα­σιακή σχέση που είχαν στην Δ.Ε.Π., ενώ εν συνε­χεία, στο πλαίσιο του καλ­λι­κρα­τι­κού νόμου 3852/2010, συστή­θηκε η Δημο­τική Επι­χεί­ρηση Ύδρευ­σης και Απο­χέ­τευ­σης Ρόδου (Δ.ΕΎ.Α.Ρ) (ΦΕΚ 786/9-5-2011), η οποία απορ­ρό­φησε την Δ.Ε.Υ.Α.Ι μέσω συγ­χώ­νευ­σης και υπει­σήλθε στη θέση της ως καθο­λι­κός διά­δο­χος, ενώ όλες οι έννομες σχέσεις μετα­βι­βά­στη­καν σε ‏αυτήν, με την υπ1 αριθμ. 2/2011 απόφαση του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου της, ‏συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και των εργα­σια­κών.

Επε­σή­μα­ναν ότι η ΔΕΥΑ Ρόδου αμφι­σβη­τεί την εγκυ­ρό­τητα της εργα­σια­κής τους σχέσης και επι­πλέον αν και απα­σχο­λού­νται σε αυτήν διαρκώς, δεν κατα­βάλ­λει τις οφει­λό­με­νες απο­δο­χές τους από την πρό­σληψη του Ν. 2190/1994 μέσω δια­νω­νι­σμού ΑΣΕΠ. Ότι οι συμ­βά­σεις τους ‏ως αορί­στου χρόνου είναι έγκυρες, καθώς μετα­φέρ­θη­καν νομίμως στη ΔΕΥAΡ βάσει του άρθρου 64 ν. 3804/2009 και οι προ­σλή­ψεις τους διε­νερ­γή­θη­καν πριν την ισχύ του νόμου 2527/1997, με τον οποίο υπή­χθη­σαν στο σύστημα προ­σλή­ψεων του νόμου 2190/1994 οι επι­χει­ρή­σεις ΟΤΑ.

Με βάση το ιστο­ρικό αυτό, ζήτησαν να ανα­γνω­ρι­στεί η εγκυ­ρό­τητα των συμ­βά­σεων εργα­σίας τους, ως ιδιω­τι­κού δικαίου αορί­στου χρόνου.

Το Εφετείο έκρινε ότι οι ενά­γο­ντες από την πρώτη μέρα ανά­λη­ψης των καθη­κό­ντων τους, παρεί­χαν συνεχώς και αδια­λεί­πτως την εργασία τους στον εργο­δο­τικό φορέα, ήτοι αρχικά στη Δ.Ε.Π., στη συνέ­χεια στη Δ.Ε.Υ.Α.Ι. και μετά στην Δ.Ε.Υ.Α.Ρ.

Μέσα σε αυτό το κλίμα των καταγ­γε­λιών, της γέν­νη­σης πει­θαρ­χι­κών και ποι­νι­κών ευθυνών οργάνων της Διοί­κη­σης και των δικα­στι­κών δια­μα­χών μεταξύ εργα­ζο­μέ­νων και της ενα­γό­με­νης, δημιουρ­γή­θηκε μία σύγχυση στους κόλπους της οικο­νο­μι­κής υπη­ρε­σίας της ΔΕΥΑΡ σχετικά με τη νομι­μό­τητα των συμ­βά­σεων εργα­σίας των ενα­γό­ντων.

Έτσι ενώ οι ενά­γο­ντες, παρεί­χαν τις υπη­ρε­σίες τους, τις οποίες απο­δέ­χο­νταν η ενα­γό­μενη, η τελευ­ταία, αν και κατέ­βαλε τις ασφα­λι­στι­κές τους εισφο­ρές, από ‏τον Ιανουά­ριο του 2014, έπαυσε να κατα­βάλ­λει τους μισθούς τους.

Το Δικα­στή­ριο με επί­κληση νομο­θε­σίας και νομο­λο­γίας έκρινε έγκυρη την απα­σχό­ληση τους και ανα­γνώ­ρισε ότι συν­δέ­ο­νται με την ενα­γό­μενη με σύμβαση εξαρ­τη­μέ­νης εργα­σίας αορί­στου χρόνου.