Τι κατέθεσε ο 17χρονος πατροκτόνος περιγράφοντας χρόνια βίας και το κρίσιμο απόγευμα στο συνεργείο

• Στην απο­λο­γία του μίλησε για κακο­ποί­ηση από τα 7 του, για ουλές που επέ­δειξε, για την ένταση της 26 Φεβρουα­ρίου 2026 και για το πώς, όπως υπο­στη­ρί­ζει, το θανα­τη­φόρο χτύπημα έγινε μέσα σε καβγά χωρίς πρόθεση, ενώ η δικαιο­σύνη απο­φά­σισε να αφεθεί ελεύ­θε­ρος με όρο ψυχο­λο­γι­κής παρα­κο­λού­θη­σης

Η απο­λο­γία του 17χρονου ημε­δα­πού για την σοκα­ρι­στική υπόθεση της Λέρου ενώπιον της Ανα­κρί­τριας Κω απο­τέ­λεσε το κεντρικό κομμάτι μιας δικο­γρα­φίας που εξε­τά­ζει όχι μόνο το περι­στα­τικό της 26 Φεβρουα­ρίου 2026, αλλά και το οικο­γε­νειακό πλαίσιο μέσα στο οποίο, σύμφωνα με τα λεγό­μενά του, δια­μορ­φώ­θηκε μια σχέση με έντονες εκρή­ξεις, καθη­με­ρινό φόβο και επα­να­λαμ­βα­νό­μενα επει­σό­δια βίας, που οδή­γη­σαν άθελα του, όπως τόνισε, στον θάνατο του πατέρα του από τραύμα που του προ­κά­λεσε. Στην καρδιά της κατά­θε­σής του, ο ανή­λι­κος επι­μέ­νει ότι δεν υπήρξε πρόθεση να σκο­τώ­σει τον 49χρονο ημεδαπό πατέρα του, μιλώ­ντας για ένα «ατύχημα πάνω στον καβγά», ενώ ταυ­τό­χρονα περι­γρά­φει ένα ιστο­ρικό κακο­ποί­η­σης που, όπως υπο­στη­ρί­ζει, ξεκινά από την παιδική του ηλικία και κορυ­φώ­νε­ται στον χώρο εργα­σίας, στο συνερ­γείο αυτο­κι­νή­των στη Λέρο.

«Ήταν πάντα κακο­ποι­η­τι­κός» και οι ουλές ως μέρος της απο­λο­γίας

Ερω­τή­θηκε όπως απο­κα­λύ­πτει σήμερα η «δημο­κρα­τική», για το ποια ήταν η σχέση του με τον πατέρα του και αν υπήρχε κακο­ποι­η­τική συμπε­ρι­φορά, ο ανή­λι­κος απά­ντησε μονο­λε­κτικά ως προς τη διάρ­κεια και την ένταση, «Πάντα», προ­σθέ­το­ντας ότι έχει ουλές τις οποίες μπορεί να δείξει και ότι δεν ήθελε να του κάνει κακό. Ανέφερε περι­στα­τικά που, κατά την περι­γραφή του, άφησαν εμφανή σημάδια στο σώμα του.

Περιέ­γραψε ότι δέχθηκε συστη­μα­τικά χτυ­πή­ματα και εξυ­βρί­σεις. Ανέφερε ότι ο πατέρας του τον απο­κα­λούσε με βαριές βρισιές, συν­δέ­ο­ντας την επι­θε­τι­κό­τητα αυτή και με το γεγονός ότι του είχε χορη­γη­θεί φαρ­μα­κευ­τική αγωγή στο παρελ­θόν, κάτι που, όπως είπε, γινόταν αφορμή να τον υποτιμά και να τον χαρα­κτη­ρί­ζει ως «άρρωστο» και «πρεζάκι».

Στη συνέ­χεια, ο 17χρονος ανα­φέρ­θηκε σε συγκε­κρι­μένα τραύ­ματα, λέγο­ντας ότι ο πατέρας του του πέταξε κατσα­βίδι στην πλάτη, ότι του τρύπησε την παλάμη με κατσα­βίδι με έξοδο από την άλλη πλευρά, καθώς και ότι του πέταξε κατσα­βίδι στο κεφάλι. Σε κάθε περί­πτωση, σύμφωνα με την απο­λο­γία, ο ανή­λι­κος ανέφερε ότι επέ­δειξε τις αντί­στοι­χες ουλές στην Ανα­κρί­τρια.

Στο ίδιο πλαίσιο, πρό­σθεσε ένα επει­σό­διο κατά το οποίο, όπως είπε, του «τρύπησε το πόδι» και ότι όταν η μητέρα του τον πήγε στην Αστυ­νο­μία, εκείνος τον «δικαιο­λό­γησε», επι­μέ­νο­ντας ότι ήταν «δεμένος» μαζί του. Πρό­κει­ται για σημείο που επα­νέρ­χε­ται ως μοτίβο στην κατά­θεσή του, η συνύ­παρξη δηλαδή της αγάπης και της εξάρ­τη­σης με τον φόβο και τη βία.

Ο ρόλος της μητέρας και η διπλή εικόνα, «άλλος άνθρω­πος στο σπίτι, άλλος στο συνερ­γείο»

Ο 17χρονος, μιλώ­ντας για τη συμπε­ρι­φορά του πατέρα προς τα υπό­λοιπα μέλη της οικο­γέ­νειας, υπο­στή­ριξε ότι ο κύριος στόχος ήταν ο ίδιος, επειδή βρι­σκό­ταν μαζί του στο μαγαζί. Για τη μητέρα του είπε ότι αντι­δρούσε έντονα όταν υπήρχε ξυλο­δαρ­μός και εξυ­βρί­σεις, ενώ ανέφερε πως μετά από καταγ­γε­λία στην Αστυ­νο­μία ο πατέρας του φερόταν «άψογα» στο σπίτι, αλλά στο συνερ­γείο «έβγαζε τα απω­θη­μένα» πάνω του.

Στο ίδιο κομμάτι, έκανε αναφορά και σε ένα περι­στα­τικό με τον μικρό­τερο αδελφό του, ηλικίας 10 ετών, λέγο­ντας ότι δέχθηκε χαστούκι και ότι υπήρχε περί­ο­δος που το παιδί δεν ήθελε να κοι­μά­ται στο σπίτι. Η δικο­γρα­φία εξε­τά­ζει συνο­λικά το οικο­γε­νειακό περι­βάλ­λον, καθώς στην οικο­γέ­νεια υπάρ­χουν ακόμη 2 ανήλικα παιδιά, ηλικίας 5 και 10 ετών, στοι­χείο που είχε τεθεί ήδη στο ανα­κρι­τικό στάδιο μέσα από την πολύωρη κατά­θεση της ημε­δα­πής μητέρας.

Πώς αντι­δρούσε ο ίδιος, φυγή, κλάμα και αίσθηση κλι­μά­κω­σης με τα χρόνια

Ο ανή­λι­κος περιέ­γραψε ότι τις περισ­σό­τε­ρες φορές έκλαιγε και έφευγε με μηχα­νάκι, «εξα­φα­νι­ζό­ταν» όπως είπε, ή ανέ­βαινε στη μητέρα του για να παρα­πο­νε­θεί. Παράλ­ληλα, υπο­στή­ριξε ότι όσο μεγά­λωνε η συμπε­ρι­φορά του πατέρα γινόταν χει­ρό­τερη και ότι υπήρχε μια διπρό­σωπη εικόνα, με δια­φο­ρε­τική συμπε­ρι­φορά στο σπίτι και δια­φο­ρε­τική στη δουλειά.

Σε μια από τις πιο χαρα­κτη­ρι­στι­κές ανα­φο­ρές, περιέ­γραψε ένα παλαιό­τερο εργα­τικό ατύχημα με κλαρκ, όπου, όπως είπε, ο πατέρας του του έκοψε κατά λάθος τον δείκτη του δεξιού χεριού. Ανέφερε ότι ακο­λού­θησε δεύτερη επέμ­βαση στο ΚΑΤ, ενώ πρό­σθεσε ότι αργό­τερα δέχθηκε χτύπημα στο ίδιο δάκτυλο ενώ κοι­μό­ταν, με απο­τέ­λε­σμα να έχει περιο­ρι­σμό στην κίνηση του δακτύ­λου.

Ιατρική και ψυχο­λο­γική παρα­κο­λού­θηση

Στο σκέλος της ψυχια­τρι­κής αξιο­λό­γη­σης, ο 17χρονος ανέφερε ότι έχει εξε­τα­στεί από παι­δο­ψυ­χί­α­τρο και ότι εξε­τά­στη­καν και τα αδέλφια του. Είπε ότι είχε επαφή και με ψυχο­λόγο και ότι οι συνε­δρίες, ιδίως όταν γίνο­νταν εξ απο­στά­σεως, δεν τον βοη­θού­σαν ουσια­στικά, γιατί το πρό­βλημα, κατά την περι­γραφή του, ήταν καθη­με­ρινό και συν­δε­ό­ταν με τη συμπε­ρι­φορά του πατέρα του.

Ανέφερε επίσης ότι λάμβανε ψυχια­τρική αγωγή μέχρι το 2024, αλλά τη διέκοψε, λέγο­ντας πως του προ­κα­λούσε υπνηλία και ότι ο πατέρας του τον πίεζε ψυχο­λο­γικά χρη­σι­μο­ποιώ­ντας το θέμα της αγωγής για να τον μειώνει. Στο ίδιο σημείο περιέ­γραψε και περίοδο όπου έκανε 2 δου­λειές, με εργασία και σε πιτσα­ρία ως δια­νο­μέας, ανα­φέ­ρο­ντας ότι εκεί υπήρξε μάρ­τυ­ρας ενός επει­σο­δίου όπου ο πατέρας του τον χτύπησε με σφα­λιά­ρες.

Σε ερώτηση για το αν εργα­ζό­ταν μαζί με τον πατέρα του στο συνερ­γείο, ο ανή­λι­κος επι­βε­βαί­ωσε ότι δούλευε από μικρός. Περιέ­γραψε μάλιστα ότι σε ηλικίες 7 έως 10 βρι­σκό­ταν κοντά σε φανο­ποιό, έναν ενήλικα που, όπως είπε, «βρήκε τα κουμπιά της ψυχο­λο­γίας» του, τον έκανε χαρού­μενο και τον έμαθε να αγαπά τη δουλειά. Τον παρου­σί­ασε ως πρόσωπο που μπήκε πολλές φορές στη μέση για να τον προ­στα­τεύ­σει από επει­σό­δια με τον πατέρα, προ­σθέ­το­ντας ότι όταν εκείνος πέθανε, ο ίδιος βρέθηκε ουσια­στικά ξανά δίπλα στον πατέρα, στο συνερ­γείο.

Στο ίδιο πλαίσιο, ανα­φέρ­θηκε και σε χτυ­πή­ματα με λάστιχο, λέγο­ντας ότι του προ­κα­λούσε έντονο «κάψιμο», ένα στοι­χείο που συν­δέ­ε­ται και με όσα μετα­φέρ­θη­καν δημόσια από τον δικη­γόρο του κ/ Πανα­γιώτη Αβρίθη, σχετικά με την περι­γραφή της κακο­ποί­η­σης και τα σημάδια στο σώμα του ανη­λί­κου.

Σχολείο, εσπε­ρινό λύκειο και επαγ­γελ­μα­τι­κός στόχος

Ο 17χρονος συνέ­δεσε την επιλογή του εσπε­ρι­νού λυκείου με πίεση από τον πατέρα του, ώστε να εργά­ζε­ται το πρωί στο συνερ­γείο. Δήλωσε ότι ο ίδιος ήθελε να πάει σε ΕΠΑΛ και να τελειώ­σει τεχνική σχολή, αλλά όπως είπε, ο πατέρας του τον έκοψε από αυτή τη δια­δρομή. Στην κατά­θεσή του ανέφερε ότι θέλει να συνε­χί­σει στο ΕΠΑΛ και στη συνέ­χεια να κάνει μαθη­τεία σε άλλο συνερ­γείο για να απο­κτή­σει επίσημο τίτλο σπουδών, ώστε να μπο­ρέ­σει στο μέλλον να έχει δικό του συνερ­γείο.

Η προ­ο­πτική αυτή, συν­δέ­ε­ται με την ανάγκη στα­θε­ρής υπο­στή­ρι­ξης από ειδι­κούς, ενώ η δικαιο­σύνη, μετά την απο­λο­γία, απο­φά­σισε την απο­φυ­λά­κιση του ανη­λί­κου με περιο­ρι­στικό όρο παρα­κο­λού­θη­σης από ψυχο­λό­γους του Κρα­τι­κού Θερα­πευ­τη­ρίου Λέρου.

Η κρίσιμη μέρα, από το ΚΕΠ μέχρι το από­γευμα στο συνερ­γείο

Στο πιο κρίσιμο κομμάτι της απο­λο­γίας του, ο 17χρονος κατέ­θεσε τη δική του εκδοχή για την 26 Φεβρουα­ρίου 2026. Ανέφερε ότι πήγε στο ΚΕΠ για να φτιάξει «χαρτιά του στρατού, περιο­δεύων», ότι τελεί­ωσε γύρω στις 10:00 με 10:20 και στη συνέ­χεια, όπως είπε, βγήκε βόλτα με φίλους και επέ­στρεψε στο σπίτι γύρω στις 15:00. Εκεί, κατά την περι­γραφή του, ο πατέρας του άρχισε να τον στο­λί­ζει με βρισιές επειδή άργησε, χωρίς ο ίδιος να απα­ντή­σει.

Σύμφωνα με την κατά­θεσή του, κατέ­βη­καν στο συνερ­γείο περίπου στις 17:00. Ο ίδιος είπε ότι έκανε εργασία σε αυτο­κί­νητο, ενώ ο πατέρας ήταν με άλλους εργα­ζό­με­νους σε χώρο φανο­ποιείου. Κάποια στιγμή, όπως περιέ­γραψε, ο πατέρας μπήκε στο συνερ­γείο και άρχισε να τον βρίζει επειδή «δεν είχε κάνει πολύ δουλειά εκείνη την ημέρα».

Ακο­λού­θως, ο 17χρονος κατέ­θεσε ότι ο πατέρας πήγε σε ράφι με «ακριβά ανταλ­λα­κτικά μηχανών, κυλίν­δρους και πιστό­νια» και άρχισε να τα πετάει προς το μέρος του. Είπε ότι κάποια στιγμή έπιασε «ένα κυλιν­δρο­πί­στονο πολύ ακριβό», ότι ο ίδιος του ζήτησε να μην το πετάξει, όμως ο πατέρας το πέταξε και τον χτύπησε στη δεξιά πλευρά της κοι­λια­κής χώρας, προ­κα­λώ­ντας μελανιά την οποία, όπως ανέφερε, είχε δείξει ήδη σε αστυ­νο­μι­κούς στη Λέρο και την επέ­δειξε και στην Ανα­κρί­τρια.

Στο ερώτημα πώς αντέ­δρασε μετά το χτύπημα, ο ανή­λι­κος είπε ότι έπιασε το κυλιν­δρο­πί­στονο «στον αέρα» και «χωρίς να κοι­τά­ξει» το πέταξε πίσω, όπως το είχε πιάσει. Στη δια­δι­κα­σία τέθηκαν και λεπτο­μέ­ρειες για το αντι­κεί­μενο, με αναφορά ότι ζυγίζει περίπου 1 κιλό, ότι είναι από αλου­μί­νιο και αγω­νι­στι­κής χρήσης.

Ο 17χρονος δήλωσε ότι δεν γύρισε το βλέμμα να δει ακριβώς την κίνηση του πατέρα του, ενώ πρό­σθεσε ότι όταν σήκωσε το βλέμμα «ήταν πολύ αργά». Περιέ­γραψε ότι ο πατέρας δεν έπεσε αμέσως, αλλά κάθισε και ζήτησε νερό, προτού επι­δει­νω­θεί η κατά­σταση.

Ιδιαί­τερη βαρύ­τητα στην απο­λο­γία του έδωσε ο ανή­λι­κος στις ενέρ­γειες που, όπως είπε, έκανε αμέσως μετά. Κατέ­θεσε ότι φώναξε εργα­ζό­με­νους να φέρουν νερό και χαρτί για να σκου­πί­σει τα αίματα και ότι ο ίδιος κρα­τούσε με το χέρι του την πληγή για να μειώσει την αιμορ­ρα­γία. Όταν ο 49χρονος κατέρ­ρευσε, ο 17χρονος δήλωσε ότι ξεκί­νη­σαν αμέσως ΚΑΡΠΑ, προ­σθέ­το­ντας ότι είχε παρα­κο­λου­θή­σει στο σχολείο μαθή­ματα πρώτων βοη­θειών.

Ανέφερε ότι όταν τον έβγαλαν έξω, συνέ­χι­σαν την ΚΑΡΠΑ μέχρι να έρθει ασθε­νο­φόρο, ότι έστειλε γείτονα να φέρει απι­νι­δωτή από διπλανό κατά­στημα και ότι ο απι­νι­δω­τής μπήκε και στο ασθε­νο­φόρο. Κατέ­θεσε ότι δεν υπήρχε σφυγμός και ότι η προ­σπά­θεια συνε­χί­στηκε και εντός ασθε­νο­φό­ρου, με τη μητέρα του παρούσα.

Για τη δική του μετα­κί­νηση στο νοσο­κο­μείο, είπε ότι δεν πήγε αμέσως επειδή τα ρούχα του ήταν λερω­μένα με αίματα και ότι άλλαξε και πήγε μετά. Στην εκτί­μησή του για τη σοβα­ρό­τητα, κατέ­θεσε ότι είχε κατα­λά­βει από τη στιγμή που τον έβγαλαν έξω ότι «μπορεί να είχε τελειώ­σει», περι­γρά­φο­ντας ότι το πρόσωπο του πατέρα του είχε μελα­νιά­σει.

Ο 17χρονος επα­νέ­λαβε, σύμφωνα με το περιε­χό­μενο της απο­λο­γίας, ότι δεν ήθελε να πάθει κακό ο πατέρας του και ζήτησε επιεί­κεια. Εξήγησε ότι στη Λέρο βρί­σκε­ται το σχολείο του και ότι υπάρχει «ένα συνερ­γείο μόνο του», συν­δέ­ο­ντας την επόμενη μέρα της ζωής του με την επι­στροφή σε μια καθη­με­ρι­νό­τητα που, όπως λέει, δια­κό­πηκε βίαια.