Πανελλήνια ημέρα κατά της σχολικής βίας και του εκφοβισμού

Συ­γκλο­νι­στι­κά είναι τα στοι­χεία για την εξά­πλω­ση της σχο­λι­κής βίας και του εκ­φο­βι­σμού, το οποίο αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως ένα ακόμη σύμ­πτω­μα της σύγ­χρο­νης κοι­νω­νί­ας, ενώ απο­τε­λεί δείγ­μα μιας νο­σού­σας κοι­νω­νί­ας.

Η 6η Μαρ­τί­ου, κα­θιε­ρώ­θη­κε πα­νελ­λη­νί­ως από το Υπουρ­γείο Παι­δεί­ας,  κατά της νέας κοι­νω­νι­κής “μά­στι­γας” της Σχο­λι­κής Βίας και του Εκ­φο­βι­σμού, που μπο­ρεί να είναι σω­μα­τι­κή, λε­κτι­κή, ψυ­χο­λο­γι­κή και κυ­ρί­ως δια­δι­κτυα­κή.

ΟΚώ­στας Γιαν­νό­που­λος, πρό­ε­δρος Δ.Σ. oορ­γα­νι­σμού «Το Χα­μό­γε­λο του Παι­διού», ση­μειώ­νει ότι η πρό­λη­ψη μπο­ρεί να σώσει τις ζωές των παι­διών. Είναι η εγρή­γορ­ση που πρέ­πει να επι­δει­κνύ­ουν οι γο­νείς, προ­κει­μέ­νου να προ­στα­τεύ­ουν κα­θη­με­ρι­νά τα παι­διά τους από κιν­δύ­νους που διαρ­κώς αυ­ξά­νο­νται. «Ένα με δυο παι­διά τη­λε­φω­νούν κάθε ημέρα ζη­τώ­ντας βο­ή­θεια».

Σύμ­φω­να με πρό­σφα­τη έρευ­να της επι­στη­μο­νι­κής ομά­δος «Του Χα­μό­γε­λου του Παι­διού», σε συ­νερ­γα­σία με το πα­νε­πι­στή­μιο, δια­πι­στώ­θη­κε ότι του­λά­χι­στον ένα στα τρία παι­διά (32,4%) σε όλη την χώρα δέ­χε­ται εκ­φο­βι­σμό.

Είναι αξιο­ση­μεί­ω­το ότι ένα στα έξι παι­διά δη­λώ­νει πως στο σχο­λείο δεν μα­θαί­νουν να μην εκ­φο­βί­ζουν τους συμ­μα­θη­τές τους. Προ­φά­σεις εν αμαρ­τί­αις, όπως εξη­γεί ο κ. Γιαν­νό­που­λος. Φταί­ει ότι οι μα­θη­τές ζη­τούν εκ των υστέ­ρων δι­καιο­λο­γί­ες για τις πρά­ξεις τους;

Γιατί το φαι­νό­με­νο εξα­πλώ­νε­ται ει­δι­κά στην πρω­το­βάθ­μια και δευ­τε­ρο­βάθ­μια εκ­παί­δευ­ση; Φταί­ει ότι οι εκ­παι­δευ­τι­κοί θε­ω­ρούν πως η παι­δεία και όχι απλώς η εκ­παί­δευ­ση δεν εμπί­πτει στο πλαί­σιο των κα­θη­κό­ντων τους; Φταί­ει ότι η σύγ­χρο­νη προ­σέγ­γι­ση της παι­δο­ψυ­χο­λο­γί­ας συ­νι­στά να αφή­νο­νται τα παι­διά χωρίς κα­νό­νες και απα­γο­ρεύ­σεις; Και τότε πως θα εντα­χθούν στο κοι­νω­νι­κό σύ­νο­λο και θα ζή­σουν  έχο­ντας δι­καιώ­μα­τα που φτά­νουν έως εκεί που αρ­χί­ζουν τα δι­καιώ­μα­τα του άλλου;

Το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα ποι­νι­κο­ποιεί­ται ο σχο­λι­κός εκ­φο­βι­σμός και ορι­σμέ­νοι εκ­φρά­ζουν τις γνω­στές ανη­συ­χί­ες, πα­ρα­πέ­μπο­ντας τα πάντα στο πε­ρι­βάλ­λον και τα όποια προ­βλή­μα­τα, οι­κο­γε­νεια­κά, κοι­νω­νι­κά, οι­κο­νο­μι­κά κ.ά. Αυτά δεν είναι και­νούρ­για και η ανε­ξέ­λεγ­κτη βία και επι­θε­τι­κό­τη­τα ήταν πάντα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ομά­δων και ατό­μων ασύ­δο­της σκέ­ψε­ως. Προ­φα­νώς οι “ανη­συ­χού­ντες” θε­ω­ρούν ότι τα όποια προ­βλή­μα­τα έχει το 30% της αν­θρω­πό­τη­τας επι­λύ­ο­νται με κοι­νω­νι­κούς λει­τουρ­γούς, ψυ­χο­λό­γους και επι­δό­μα­τα. Ου­το­πι­κές προ­σεγ­γί­σεις, που αγνο­ούν ότι όλοι όσοι δεν εμ­φα­νί­ζουν επι­θε­τι­κό­τη­τα δεν ζουν σε κά­ποιον πα­ρά­δει­σο, ούτε όσοι εμ­φα­νί­ζουν τέ­τοια συ­μπε­ρι­φο­ρά ανα­γκα­στι­κά έχουν τα ανω­τέ­ρω προ­βλή­μα­τα.

Ποια είναι η ψυ­χο­λο­γία αυτών των παι­διών και των νέων που αι­σθά­νο­νται ικα­νο­ποί­η­ση, προ­κα­λώ­ντας κάθε εί­δους πόνο σε ένα συ­νο­μή­λι­κο, μι­κρό­τε­ρο ή με­γα­λύ­τε­ρό τους ηλι­κια­κά και ανε­ξαρ­τή­τως φύλου;

Ποια είναι η δομή των οι­κο­γε­νειών που θε­ω­ρούν “μικρό ήρωα” τον βω­μο­λο­χού­ντα, επι­θε­τι­κό από­γο­νό τους, ενώ ετοι­μά­ζουν έναν απρο­σάρ­μο­στο ενή­λι­κο, που θα νο­μί­ζει ότι μπο­ρεί να επι­τύ­χει ότι επι­θυ­μεί στρε­φό­με­νος ενα­ντί­ον άλλων; Με ποια λο­γι­κή οι γο­νείς στρέ­φο­νται ενα­ντί­ον των παι­δα­γω­γών που τους κα­λούν να ανα­λά­βουν τις ευ­θύ­νες τους στην ανα­τρο­φή των παι­διών τους;

Ποια είναι η ψυ­χο­λο­γία παι­διών που με­γα­λώ­νουν σε πε­ρι­βάλ­λο­ντα χωρίς γο­νι­κά πρό­τυ­πα και έχουν μια σύγ­χυ­ση για τους ρό­λους που θα κλη­θούν να δια­δρα­μα­τί­σουν στο μέλ­λον; Εν­δε­χο­μέ­νως, η πα­ρα­κο­λού­θη­ση των σχο­λι­κών μο­νά­δων από ει­δι­κούς της ψυ­χια­τρι­κής επι­στή­μης, που θα ανα­λαμ­βά­νουν να εντο­πί­σουν τέ­τοιες πε­ρι­πτώ­σεις θα βοη­θή­σει και στον προ­σα­να­το­λι­σμό αυτών των ατό­μων σε ασφα­λείς επι­λο­γές για τους ίδιους και την κοι­νω­νία.

Εάν το πρό­βλη­μα σή­με­ρα φαί­νε­ται οξύ μελ­λο­ντι­κά θα είναι ανυ­πέρ­βλη­το. Οι κα­νό­νες κοι­νω­νι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς έτσι όπως δια­μορ­φώ­νο­νται ανά­λο­γα με τα ήθη κάθε επο­χής, δια­μορ­φώ­νουν επί­σης την λει­τουρ­γία και την ύπαρ­ξη της κοι­νω­νί­ας.

Είναι εν­δει­κτι­κός ο τρό­πος ζωής της ρω­μαϊ­κής κοι­νω­νί­ας, που πε­ρι­γρά­φει στον δεύ­τε­ρο φι­λιπ­πι­κό του ο Ρω­μαί­ος ρή­το­ρας Κι­κέ­ρων. Η εσω­τε­ρι­κή φθορά και απο­σύν­θε­ση ήταν εκεί­νη που οδή­γη­σε στην κα­τάρ­ρευ­ση της και η κοι­νω­νία, τρο­μαγ­μέ­νη επέ­λε­ξε μια αντί­θε­τη από την προη­γού­με­νη δια­δρο­μή, που κα­τέ­λη­ξε στον με­σαί­ω­να.[1]

[1] Cicero Marcus Tullius, Επί­θε­ση σε έναν Εχθρό της Ελευ­θε­ρί­ας, εκδ. Αρ­γο­ναύ­της 2014